To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Γενικό ξεχαρβάλωμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι αυτό που επικρατεί στο μυαλό του κυρίου Πορτοσάλτε. Αυτό του δίνει την ευχέρεια να προωθεί λογιών-λογιών ατζέντες, λειτουργώντας σαν κούκλα εγγαστρίμυθου, με τρόπο δηλ. τυπικό του είδους του. Έχοντας πάντα κατά νου ότι ουδέποτε υπήρξε “κυβερνητική” ατζέντα [τα μέλη της κυβέρνησης ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με τον κύριο Πορτοσάλτε] δεν βλέπω τον λόγο…
Ακούμε δυο ακόμα έργα του Antonin Dvorak, την πρώτη από τις πέντε Bagatelles [00:00] για harmonium, δυο βιολιά και τσέλο [Allegretto Scherzando], και το Rondo σε σολ ελάσσονα [03:00] στην αρχική μορφή του για τσέλο και πιάνο. Ο Βοημός συνθέτης είναι ίσως ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος του ρεύματος των εθνικών μουσικών σχολών, στου οποίου την ανάπτυξη συνέβαλλε τα μέγιστα. Χαρακτηριστικό…
Αυτό που με ανησυχεί, είναι ότι η ξεδιάντροπη θεατρική παράσταση που παρακολουθούμε εδώ, λαμβάνει χώρα εν επιγνώσει του ότι το κοινό [ή έστω, μέρος του] γνωρίζει ότι είναι τέτοια. Πράγμα το οποίο σημαίνει δυο τινά ως προς τους θεατράνθρωπους : η απλά …ποσώς ενδιαφέρονται, ή πιέζονται ασφυκτικά από κάποιους. Το “μάγκωμα” της κυρίας Προέδρου δείχνει ελαφρώς προς τη δεύτερη εκδοχή…
Όχι από τα γνωστότερα τραγούδια του Bryan Ferry. Όμως για μένα, το δεύτερο μέρος του ειδικά, ανήκει στα πιο ακραία δείγματα ταλέντου αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη. Από το σόλο άλμουμ του In Your Mind, 1977 / Not one of Bryan Ferry’s best known songs. But, to me, especially its second part, belongs to the most extreme samples of this great…
Οι κρατούντες δεν παραλείπουν να τροφοδοτούν τη “δεισιδαιμονία” των πιστών με φαινομενικά ανεξήγητες κινήσεις [όπως πχ. οι επίμονες εμφανίσεις διάφορων συμβόλων – δεν εννοώ το “666” στο βίντεο του Ευαγγελάτου]. Αποτελεί μέρος της τακτικής τους : παραγωγή / επιλογή αντιπάλων εύκολα διαχειρίσιμων μέσα από προσωπικές [βλ. ρατσιστικές *] επιθέσεις. Εν γνώσει του γεγονότος, δεν παύω να έχω μεγαλύτερο σεβασμό στις…
Ο Bud Powell είναι ο μεγαλύτερος, για κάποιους, jazz πιανίστας όλων των εποχών. Τον ακούμε στο κλασικό θέμα του από τα early ’50s. Μαζί του οι Curly Russell – μπάσο, Max Roach – ντραμς. // Bud Powell is arguably the greatest jazz pianist of all time. We hear him on his classic tune from the early ’50s. With him, Curly…
Η αναλογία ανάμεσα στα πρότζεκτ “κλιματική αλλαγή” και “πανδημία” είναι ορατή σε όποιον έχει στερηθεί την πολυτέλεια της αθωότητας : η υπερμεγέθυνση της φονικότητας του ιού μέσω τερατωδών εικόνων & τίτλων, έφερε τη διάλυση του νευρικού συστήματος σημαντικής μερίδας συνανθρώπων μας : τους βλέπεις στο δρόμο, σήμερα ακόμα, να περπατούν ή να οδηγούν με φίμωτρο …έτοιμοι για το επόμενο κύμα…
Εγώ στο νομό Μαγνησίας δεν μένω, ούτε γνωστούς έχω για μια περιγραφή από πρώτο χέρι. Θυμάμαι απλώς, πρόσφατα μόλις, δελτία καιρού & ειδήσεων να κοροϊδεύουν εμένα, μεσ’ στα μούτρα μου, για καύσωνες και θερμότερους μήνες που έχουν ποτέ καταγραφεί. Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα που τίθεται είναι : τί σχέση έχουν εικόνες σαν κι αυτές [πάνω & κάτω], με “ψύχραιμη…
Ιστορίες στα όρια …εξοργιστικού και αξιοθρήνητου. Κάποια στιγμή, ακόμα και τα δημοσιολαμόγια παίρνουν στο μεζέ την κυρία Παγώνη.
Ακούμε το έξοχο Finale : Allegro Con Fuoco, του ελαφρώς υποτιμημένου κονσέρτου για πιάνο και ορχήστρα του Antonin Dvorak, op. 33. Ο συμπατριώτης και “champion” του πιανιστικού έργου του Τσέχου συνθέτη, Rudolf Firkusny, συμπράττει με την συμφωνική του St. Louis υπό τη διεύθυνση του Walter Susskind. We hear the excellent Finale : Allegro Con Fuoco, of Antonin Dvorak’s slightly underrated…
Όχι τόσο διάσημος σήμερα, ο Luigi Cherubini συγκέντρωνε τον θαυμασμό καλλιτεχνών της εποχής του όπως οι Haydn, Beethoven. Ο δεύτερος ειδικά τον θεωρούσε τον μεγαλύτερο από τους σύγχρονούς του συνθέτες. Η δημιουργική περίοδος του LG ξεκινάει με την εγκατάσταση του στη Γαλλία [1785], όπου κατάφερε να επιβιώσει επαγγελματικά εν μέσω κοσμοϊστορικών αλλαγών – από το Παλαιό Καθεστώς μέχρι τον Ναπολέοντα…
Ο Βιεννέζος δάσκαλος ξεκίνησε τη σύνθεση της Συμφωνίας Δωματίου Νο 2 το 1906, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της Πρώτης [ακούστε την εδώ]. Ανικανοποίητος από την εξέλιξή της την εγκατέλειψε δυο φορές, για να επιστρέψει τελικά σ’ αυτήν μόλις το 1939, με θριαμβευτικό αποτέλεσμα.Η Δεύτερη Συμφωνία Δωματίου αποτελεί ακριβό δείγμα του στιλ της πρώτης περιόδου του Schoenberg, στο οποίο από καιρού…