To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Δημοσιογραφική και πάνω απ’ όλα ανθρώπινη αντιμετώπιση εκπροσώπου χιλιάδων εργαζόμενων που πετιούνται κυριολεκτικά στο δρόμο. Από τον κύριο Αυτιά και τις χαμογελαστές κυρίες του πάνελ του. Ο εργατολόγος, ψυθιριστά σχεδόν, συμφωνεί με τον εκπρόσωπο.Κάτω αριστερά, THE THING, γνωστό και ως “Θεόδωρος Βασιλακόπουλος”.
Στις ανατιμήσεις και το τί αυτές προοιωνίζονται, έχουμε αναφερθεί από καιρό, εννοώντας τα είδη πρώτης ανάγκης.Ως προς το ηλ. ρεύμα, η ανάρτηση του κυρίου με καλύπτει σημαντικά. Ας έλειπε μόνο το υστερόγραφο.
Παρίσι, σήμερα : αυτό περιμένει τον άνθρωπο που θα επιχειρήσει να εισέλθει σε κατάστημα χωρίς πιστοποιητικό εμβολιασμού.“Για την ασφάλεια του ίδιου και των γύρω του”, πάντα.
Ως προς την “54χρονη” που κατέληξε έχοντας διασωληνωθεί παρά την θέλησή της, ιδιαίτερα ενδιαφέρων είναι ο επιλεκτικός εστιασμός του Εισαγγελέα Πρωτοδικών στα πρόσωπα που “εμπόδισαν” ή “απέτρεψαν” τους γιατρούς από την έγκαιρη διασωλήνωση, με το “έγκαιρο” και όχι την ίδια τη διασωλήνωση να ορίζεται de facto ως αιτία θανάτου, και με τους γιατρούς να τίθενται, de facto επίσης, υπεράνω υποψίας….
Θυμάμαι την ευφορία που μου πρόσφερε, οκτώ χρόνια πριν, η δουλειά του jazz πιανίστα – ενορχηστρωτή Δημήτρη Καλαντζή και του κουιντέτου του πάνω στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Kαι ακόμα περισσότερο, πριν από αυτήν, οι Χατζιδακικές του[ς] εντρυφήσεις. Η μπάντα :Δημήτρης Καλαντζής πιάνο, ενορχηστρώσειςΤάκης Πατερέλης σαξόφωνοΑνδρέας Πολυζωγόπουλος τρομπέταΑλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης τύμπαναΓιώργος Γεωργιάδης μπάσο Eight years have passed and I still remember…
Επειδή θόρυβος έγινε αυτές τις μέρες με το “Αν Θυμηθείς τ’ ‘Ονειρό Μου” και την ερασιτεχνική, πρόχειρη βερσιόν των Beatles [βλ. post THE HONEYMOON SONG, 6/2019] δράττομαι της ευκαιρίας να μιλήσω για μια περίπτωση αληθινού επηρεασμού των Λιβερπουλιανών απ’ τον συνθέτη της Δραπετσώνας, η οποία έχει περάσει απαρατήρητη: πρόκειται για το τραγούδι “Girl” του John Lennon από το άλμπουμ τους…
Πέρα από τα αισθήματα που προκαλεί στον καθένα [“είναι μικρές και δεν χωρούν” οι λέξεις την αηδία που αισθάνομαι] η περίπτωση Amal αποτελεί κλειδί ερμηνείας και των περί την “πανδημία” συμβαινόντων : Όπως η “πανδημία”, πρόκειται για θέμα κατασκευασμένο άνωθεν και εκ του μη όντος, με αποφάσεις ειλημμένες πίσω από κλειστές πόρτες, και με συμμετοχή “ειδικών” στις τεχνικές της χειραγώγησης….
Στο δελτίο των οκτώ το ρεπορτάζ και η σχετική συζήτηση αφορούν στην «54χρονη» που πέθανε γιατί …αρνήθηκε να διασωληνωθεί. Το θέμα είναι τρομακτικά [στην κυριολεξία] ενδιαφέρον, αλλά και περίπλοκο ως προς τις λεπτομέρειες. Μένω προς το παρόν στη λεζάντα που διέπει τη “συζήτηση” : Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ. Και τα ξαναλέμε. Στο “χρηματιστήριο αξιών” της εποχής, η μουσική…
Η εμπορική αποτυχία αυτής της ταινίας [μαύρης κωμωδίας]του Μιχάλη Κακογιάννη είναι ο λόγος που το σάουντρακ του ΜΘ είναι από τα λιγότερο γνωστά. Περιλαμβάνει ωστόσο εντυπωσιακά στιγμιότυπα “πειραματικού”, ψυχεδελιζοντος ροκ , όπως αυτά εδώ. Βρισκόμαστε, σημειωτέον, στο 1967. The commercial failure of this film [a black comedy] by Michael Cacoyannis is the reason why MT’s soundtrack is one of his…
Ένα από τα προβλήματά μου, “σαν ακροατή”, με την δισκογραφία του Θεοδωράκη, είναι …οι ερμηνευτές του. Διαχρονικά και κατά συντριπτική πλειονότητα, γυναίκες και άνδρες. Εξαιρουμένου του Μπιθικώτση και “αυτού εδώ”, εννοείται. “Σαββατόβραδο” [Λειβαδίτης] από την μνημειώδη Πολιτεία Α’. One of my problems, “as a listener”, with Theodorakis’ discography, is … his performers, men and women, the vast majority of them.With…
Suite 1. Μουσική του ΜΘ για τη συγκλονιστική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη – καταμεσίς της υποτιθέμενης “χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου”… Suite 1. Music by MT for the spellbinding Michael Cacoyannis movie – amidst the supposedly “golden age of Greek cinema”…
Ανοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγοςΚαι παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του τις σπηλιέςΚαι στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζειΤις νύχτες που κλαιν των ανθρώπων τα βάσανα.Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειραΚαι τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιώνΚαι σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνεΚρυφά για ν’ ακούν των ερώτων τα θαύματα.Ζαλίζει τ’ αγιόκλημα και κατεβαίνω στον…