To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Η χτεσινή συμπεριφορά του προεδρεύοντος της Βουλής προς τον κύριο Πολάκη αποδεικνύει σε όσους είχαν κάποια αμφιβολία ότι ο τελευταίος αντιμετωπίζεται με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της Χρυσής Αυγής : από ένα σημείο και μετά, όπως θα θυμούνται κάποιοι [όχι ντε και καλά χρυσαυγίτες] ο,τιδήποτε, μα ο,τιδήποτε και αν ξεστόμιζε βουλευτής του “ναζιστικού μορφώματος” αντιμετωπιζόταν σαν …πρωτοφανής πρόκληση…
Την αισιοδοξία του δημοσιογράφου ως προς τη μεταδοτικότητα του “ιού” δεν τη συμμερίζομαι απόλυτα, άσχετα αν προσεύχομαι γι’ αυτήν.Το συγκεκριμένο δελτίο είναι ενδιαφέρον απ’ αρχής μέχρι τέλους. Και για την καίρια επισήμανση ως προς το βίντεο Άδωνι – Πολάκη [ουδείς εκ των παρισταμένων στο κυλικείο δεν φοράει τη μάσκα που έχει επιβληθεί δια ροπάλου στον “λεώ”], και για την αναφορά…
Μαζί με τον Ιανουάριο τελειώνει προς το παρόν το Malevolent Project, μ’ αυτό το έργο του Franz Liszt για πιάνο και ορχήστρα. Ο Alfred Brendel συμπράττει με τη Συμφωνική της Βιέννης υπό τον Michael Gielen.Αφιερωμένο από καρδιάς στον πρωθυπουργό της χώρας και τον εμετικό υπουργό υγείας, που άκουσα σήμερα να δηλώνει ότι “κανείς ανεμβολίαστος υγειονομικός δεν θα επιστρέψει στη δουλειά…
Τα μείζονα ζητήματα της καθ’ ημάς ειδησεογραφίας αφορούν στην «τιτανομαχία» στη Βουλή των Μητσοτάκη – Τσίπρα, τη «σφοδρή αντιπαράθεση» στο καφενείο της Βουλής, των Γεωργιάδη – Πολάκη που «λίγο έλειψε να πιαστούν στα χέρια», και τα μηνύματα που ο …Φουρθιώτης αντάλλασσε με «γαλάζια στελέχη».Τούτων δοθέντων, διαβάζοντας κανείς τα ρεπορτάζ ξένων ειδησεογραφικών μέσων για τα τεκταινόμενα στην Καναδική πρωτεύουσα, σκέφτεται ότι…
Το κλασικό θέμα του John Williams από το σάουντρακ για τις Μάγισσες του Ίστγουικ, στην ορχηστρική βερσιόν. Το ακούμε από την Anne-Sophie Mutter και τη Φιλαρμονική της Βιέννης υπό τη διεύθυνση του συνθέτη. The classic John Williams’ theme from Τhe Witches Of Eastwick O.S.T., in ts orchestral version. We hear it performed by Anne-Sophie Mutter and the Wiener Philharmonic, conducted…
Μια παράμετρος που σπανίως συζητάται στον περί “επιστήμης” και “αρνητών” διάλογο, είναι η ακόλουθη : Οι άνθρωποι που παίρνουν κυβερνητικές αποφάσεις σε κάθε τομέα, όχι μόνο της υγείας, το κάνουν βάσει “ειδικευμένης γνώσης” των ιδίων, ή των συμβούλων που τους πλαισιώνουν. Ποτέ κανείς από αυτούς, απ’ ότι θυμάμαι τουλάχιστον, δεν έχει αρνηθεί το διάλογο, ή αποπειραθεί να μειώσει τον αντίπαλό…
Η τελευταία φράση του μαλάκιου [“Spotify can keep the fascists”] είναι αντιπροσωπευτική της γκαιμπελικής τακτικής των liberals.Και εδώ δεν έχουμε απλώς το κλασικό ad hominem [=αντί επιχειρημάτων, προσωπική επίθεση εναντίον ολόκληρης ομάδας προσώπων].Έχουμε και τον έμμεσο, αισχρό εκβιασμό όσων δεν έχουν σηκώσει ακόμα τα κωλοτραγουδάκια τους από το Spotify : “Προσοχή! όποιος αρνείται να το εγκαταλείψει, όποιος αρνείται να βαρέσει…
Μετά τον Elon Musk, η κίνηση υποστήριξης του Donald Trump στους Καναδούς φορτηγατζήδες, οι οποίοι έχουν, προς το παρόν, έχουν τρέψει σε φυγή τον Justin Trudeau * έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. “Οι Καναδοί φορτηγαζήδες κάνουν αυτή τη στιγμή περισσότερα απ’ τους ηγέτες μας για την υπεράσπιση της δικής μας ελευθερίας”, δήλωσε με νόημα, “και θέλω να ξέρουν ότι είμαστε μαζί τους…
Το επιχείρημα με το οποίο άνθρωποι σαν τον Neil Young ή την Joni Mitchell υποστηρίζουν τη “θέση τους”, ότι δηλ. όποιος διαφωνεί με την κυβέρνηση πρέπει να εξαφανιστεί, είναι χυδαία απλό : δεν πρόκειται εδώ για μια οποιαδήποτε διαφωνία, αλλά για θέμα δημόσιας υγείας. Όποιος επηρεάζει την μάζα προς τη λάθος κατεύθυνση διακυβεύει την ίδια της την επιβίωση. Ωστόσο, η…
The outrageous ensembleΌλο και περισσότεροι καλλιτέχνες ενώνουν τη φωνή τους μ’ εκείνη του Neil Young …εναντίον της ελευθερίας του λόγου.Το πρόβλημα για μένα είναι μ’ εκείνους που θεωρούν ότι έχει συμβεί εδώ κάποια μετάλλαξη, ότι οι once upon a time επαναστάτες, έγιναν αίφνης πιόνια του συστήματος.Ως πιόνια ξεκίνησαν την καριέρα τους και ως πιόνια την τελειώνουν.Η μόνη διαφορά είναι ότι…
Καλά, εμείς εδώ κάναμε πλάκα με τον Τζο Μπάιντεν απ’ τη στιγμή της ανακοίνωσης της υποψηφιότητάς του.Τα ελληνικά μίντια; εξακολουθούν να τον αντιμετωπίζουν σαν ένα ακόμα πρόεδρο των ΗΠΑ – τη λέξη …”πλανητάρχης”, για να πω την αλήθεια, δεν την έχω ακούσει.Όταν όμως ακούς πράγματα σαν αυτά [βίντεο] να λέγονται από το CNN, ναυαρχίδα της παραπληροφόρησης των Democrats, καταλαβαίνεις ότι…
Νάτα μας. Καλώς τηνα κι ας άργησε.Προς το παρόν πάντως, για να πω την αλήθεια, δεν καταγράφω και σπουδαίες απώλειες : ουδέποτε υπήρξα “τρελός φαν” ούτε του Nash, ούτε του Neil Young, ούτε της Joni. Ελπίζω το πράγμα να μείνει εκεί και να μη χοντρύνει.Όπως με τον τρελο-Al [Ministry] που είχε παρουσιάσει προ τριετίας τον …ύμνο της Antifa.