Καρπός της προ-avant-garde περιόδου του Gyorgi Ligeti, οι Έξη μπαγκατέλες για κουιντέτο πνευστών αποτελούν επιλογή / μεταγραφή αποσπασμάτων από το Musica Ricercαrata για πιάνο του ιδίου. Το έργο συνάντησε αρχικά την απαγόρευση και στη συνέχεια τη λογοκρισία του ουγγρικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Το Σεπτέμβριο του 1956 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, περικομμένο. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς τα ρωσικά τανκς συνέτριβαν την ουγγρική εξέγερση. Μέρες μετά, ο συνθέτης και η γυναίκα του, κρυμμένοι κάτω από σάκους με γράμματα σε ένα ταχυδρομικό τραίνο διέφυγαν στην Αυστρία. Ακούμε τις Six Bagatelles στην εμπνευσμένη μεταγραφή για κουαρτέτο σαξοφώνων από τον μαέστρο / ενορχηστρωτή Guillaume Bourgogne. Αποδίδουν οι Berlage Saxophone Quartet. 🟡 🟡 A fruit of Gyorgi Ligeti’s pre-avant-garde period, the Six Bagatelles for wind quintet are a transcription of excerpts from his earlier Musica Ricercata for piano. The work first encountered prohibition and later censorship by the Hungarian communist regime. In September 1956, it was premiered in a truncated version. In December of the same year, Russian tanks crushed the Hungarian uprising. Days later, the composer and his wife escaped to Austria, hidden under sacks of mail in a postal train. We are listening to the inspired transcription of the Six Bagatelles for saxophone quartet by the conductor / orchestrator Guillaume Bourgogne. Performed by the Berlage Saxophone Quartet.
00:00 I. Allegro con spirito 01:06 II. Rubato. Lamentoso 04:06 III. Allegro grazioso 06:28 IV. Presto ruvido 07:23 V. Adagio. Mesto – Béla Bartók in memoriam 09:28 VI. Molto vivace. Capriccioso
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Δεν έχω ασχοληθεί με τη μουσική του και ως εκ τούτου δεν γνώριζα ζώδιο. Το υπέθεσα όμως επιτυχώς από τη χτυπητή ομοιότητα με τον Μπόρις Τζόνσον στη φωτογραφία.
Από την άλλη βέβαια το γεγονός ότι ο ψιλοκαραγκιόζης BJ έχει γεννηθεί την ίδια μέρα με deadly serious άτομα τύπου Blaise Pascal και Nick Drake, δεν αποτελεί ακριβώς επιβεβαίωση της θεωρίας των ζωδίων.
…Να μην παραλείψω ανάμεσα στους Ιχθείς το μεγάλο τιμονιέρη μας, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι όντως σχετική με τον BJ, ο οποίος πρέπει να ομολογήσω ότι πριν αποκαλύψει το ποιόν του (αρχή άνδρα δείκνυσι) μου ήταν συμπαθής. Είναι όμως ταυτόχρονα και παραπλανητική – ίσως και λόγω ηλικίας. Γιατί αυτός τον οποίο μου θύμιζαν πάντα οι στάνταρ φωτογραφίες του Ligeti ήταν ο …Klaus Kinski, σε εξευγενισμένη βερσιόν βεβαίως βεβαίως. Πχ. αυτή εδώ, https://oannes.gr/gyorgy-ligeti-1923-2006-continuum-for-harpsichord-performed-by-john-mckean/ από άλλο post με Ligeti του 2019. Τον οποίο παρεμπιπτόντως θεωρώ όχι απλώς worth searching αλλά από τους σημαντικότερους του αιώνα.
Ως προς την επιβεβαίωση της θεωρίας των ζωδίων, συμφωνώ και επαυξάνω, παραθέτοντας μερικούς Ιχθείς (γιατί αυτούς έχω πρόχειρους) : Handel, Chopin, Einstein, Schopenhauer, …Adolph Eichman, Dr. Mengele, Bugsy Siegel (notorius mafia hitman) …Κατσαρός, Πάριος.
Τα ζώδια, υποθέτει κάποιος, αποκαλύπτουν τάσεις. Το πώς αυτές θα εξελιχθούν ένας Θεός το ξέρει. Στο κάτω-κάτω η σκέψη στο μυαλό κάθε ανθρώπου, υποθέτω, είναι πως ό,τι κάνει, το κάνει για καλό και με καλές προθέσεις. Εξ ου άλλωστε και, ενώ μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής η Χάνα Άρεντ (και ως γυναίκα …κάτι ήξερε ο ΧαΪντεγγεράκιας) θεωρώ την προσέγγισή της στην “κοινοτοπία του κακού” a little bit problematic.
Στα νιάτα της ήταν άπαιχτη. Μεγαλύτερη θυμίζει λίγο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Από τα βιβλία της έχω διαβάσει την Ανθρώπινη Κατάσταση – το βιβλίο της για τον Άιχμαν το ξέρω μόνο από περιλήψεις και ως εκ τούτου δεν δύναμαι να σχολιάσω τη σχετική θεωρία σε βάθος. Για μένα πάντως το Κακό δεν είναι απλά μια ιδέα. Είναι αξεδιάλυτο δεμένο με τη δομή του κόσμου. Είναι κάτι χειροπιαστό. Υπάρχει. Δεν μπορείς να το αποφύγεις. Το Καλό από την άλλη.. συζητιέται. Μια ενδιαφέρουσα ιδιότητα του πρώτου είναι ότι μεταδίδεται σαν κολλητική ασθένεια. Μακάρι να συνέβαινε το ίδιο και με την υγεία.
Για το ότι αξίζει να διαβάσει κανείς τον Άιχμαν Στην Ιερουσαλήμ ανεξαρτήτως συμφωνίας/διαφωνίας, ούτε συζήτηση. Εκτός των άλλων και για λόγους “πληροφοριακής” φύσεως, αφορώντες τη στάση των εβραϊκών ελίτ στη διάρκεια της ναζιστικής τρομοκρατίας. Αλλά και την “άνεση” με την οποία οι Ισραηλινοί …πραγματοποιού(σα)ν επιχειρήσεις στο εσωτερικό διαφόρων sovereign nations (ο Άιχμαν εντοπίσθηκε και απήχθη από τη Μοσάντ στην Αργεντινή. Και μιλάμε για το 1960 or something)
Εννοείται ότι το Κακό υπάρχει. Αλλά αδυνατεί να υπάρξει χωρίς την παρουσία του Καλού, όπως και το αντίθετο. Επί της ουσίας επομένως, το θέμα καταλήγει στο ποιο απ’ τα δυο διαλέγεις ως φόντο και ποιο ως εικόνα.
Fair enough. Η άποψή μου πάντως δεν διαφέρει επί της ουσίας από τη χριστιανική “ουδείς αναμάρτητος”. Δεν επεκτείνομαι όμως προς το παρόν, γιατί φοβάμαι ότι αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την παρούσα downhearted εσωτερική μου κατάσταση, την ώρα που ο ήλιος λάμπει και τα πουλιά κελαηδούν. Και μην ξεχνάμε ότι το κακό μεταδίδεται!
Για το ότι το κακό μεταδίδεται δεν υπάρχει αμφιβολια. Επειδή άλλωστε κατά την ταπεινή μου άποψη το “κακό” συνδέεται με (αν δεν …αποτελεί δηλ.) κάποιο είδος πνευματικής διαταραχής, το θέμα άπτεται μιας άλλης παρατήρησης, που δεν μπορεί να είναι μόνο δική μου : τα διαταραγμένα άτομα είναι κατά κανόνα γοητευτικότερα – αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει άνδρας ή γυναίκα που δε θυμάται κάποια περίπτωση που του/της έχει αφήσει κάποιο “στίγμα”, όχι μέσω κάποιων ακατανίκητων ερωτικών θελγήτρων, όσο μέσω μιας “αποκλίνουσας” συμπεριφοράς, η οποία λειτουργεί σαν (όχι ως) πολλαπλασιαστής τους.
Μια άλλη παρατήρηση (και προσωπικό μου σλόγκαν) με την οποία συνάδουν τα παραπάνω περί “κακού” είναι το …βλακεία μήτηρ πάσης κακίας.
Αυτό να λέγεται. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το μεγαλύτερο αμάρτημα για τους βουδιστές είναι η άγνοια. Το κακό πάντως είναι και πνευματική διαταραχή, αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Προσωπικά είχα για δεκαετίες my fair share of close encounters με δαιμονικές οντότητες κατά τη διάρκεια του μεταβατικού σταδίου – bardo κατά τους βουδιστές – της “υπνοπαράλυσης” και είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί ότι αυτά τα πράγματα είναι απλά προϊόντα της φαντασίας. Παρεμπιπτόντως ποτέ δεν με γοήτευαν ιδιαίτερα οι “αποκλίνουσες” περιπτώσεις του αντίθετου φύλου. Τα γούστα μου έκλιναν συνήθως προς τις “καλές” clean cut κοπέλες, εξ ου και η δεδηλωμένη προτίμησή μου στη μαντίλα, την παρθενία και δε συμμαζεύεται. Το γεγονός ότι μόνο καλές δεν αποδεικνύονταν οι περισσότερες τελικά, συνέβαλε τα μέγιστα στη συγκρότηση της θεωρίας μου περί κακού!
https://www.youtube.com/watch?v=6BVPtZFpQck&list=RD6BVPtZFpQck&start_radio=1
Αντιθέτως οι άντρες φίλοι μου υπήρξαν ως επί το πλείστον “αποκλίνουσες” περιπτώσεις. Ποτέ όμως δεν το θεώρησα περίεργο. Απλά συνεννοούμασταν καλύτερα.
Όταν λέω “αποκλίνουσες περιπτώσεις” δεν εννοώ διάφορους και καλά παράξενους, περιθωριακούς κλπ. οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι μια χαρά φυσιολογικοί άνθρωποι. Ούτε επίσης τους αντιμέτωπους με τέτοιες “ψυχολογικές/ψυχιατρικές” αξιολογήσεις – συχνά η αξιολόγηση είναι αποτέλεσμα ψυχανωμαλίας & βλακείας του ίδιου του ειδήμονα. Εννοώ τους αλλοπρόσαλλους / απρόβλεπτους με την κακή έννοια ανθρώπους. Στη ζωη μου έχω επιτρέψει σε μια τέτοια γυναίκα να με ταλαιπωρήσει για κάποιους μήνες, πριν πάρω την κατάσταση στα χέρια μου – δε θέλω να περιγράψω τη συνέχεια (καμμία σχέση με…βίες και πράσινα άλογα). Γεγονός είναι ότι κυρίως ευάλωττες σε διάφορους twisted idiots είναι οι γυναίκες – τα έχουμε ξαναπεί.
Είχα ένα επιστήθιο φίλο φοιτητής – όχι τον Bannon! – που κολλούσε φοβερά με αυτό το συγκεκριμένο τύπο γυναίκας. Τα αισθήματα εννοείται πως ήταν αμοιβαία. Εμένα εντωμεταξύ όλες αυτές με μισούσαν αυθόρμητα. Του είχαν μάλιστα ξεκαθαρίσει εμμέσως πλην σαφώς ότι αρνούνται να του μιλήσουν παρουσία μου. Αναπόφευκτα κάποια στιγμή αποξενωθήκαμε.
Παντρεύτηκε ο εν λόγω; Κι αν ναι …τέτοιο είδος; γιατί ως γνωστόν υπάρχουν και οι μαζόχες που κάθονται και τους τρέχει η γυναίκα τους – τρέχα γύρευε για ποιο απ΄τους 10.000 potential λόγους.
Εκτός των άλλων ήμουν ο μοναδικός φίλος του ανεπίσημου “γκέι του σχολείου” από το δημοτικό μέχρι το λύκειο. Μιλάμε τώρα για ελληνική επαρχία στη δεκαετία του 80. Δεν ήξερα καν ότι ο τύπος ήταν gay or whatever. Μου το επισήμαιναν σκωπτικά κάποιοι άξεστοι χωριάτες. Αnyway για μένα ήταν απλά ένα έξυπνο, ευγενικό και πολυτάλαντο παιδί. Δεκάρα δεν έδινα για τη γνώμη των άλλων. Και στην τελική ποτέ δεν μου την έπεσε – σε αντίθεση με κάποιους και καλά πολύ άντρες γνωστούς μου. Αργότερα έγινε γνωστός δικηγόρος και συζούσε διακριτικά με κάποιο γιατρό. Μόνο τη μάνα του πετύχαινα καμιά φορά στις γιορτές που πάντα με φιλούσε συγκινημένη. Ανήμερα Πρωτοχρονιάς του 2025 βρέθηκε στο σπίτι του νεκρός από παθολογικά αίτια.
Γενικώς υπάρχει μεγάλο θέμα με το τι θεωρείται “κακό”, “αποκλίνον”, “ανώμαλο” κτλ. και με τους ρόλους που μοιράζονται / υιοθετούνται στο θέατρο της κακούργας κενωνίας. Και το ότι αυτό που θεωρείται κακό και ανώμαλο πολύ συχνά δεν είναι (πρόκειται περί παρεξήγησης) δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει αληθινή κακία και ανωμαλία. Πιστεύω σταθερά ότι αυτές οι δυο είναι αλληλένδετες με τη βλακεία, αν όχι ταυτόσημες.
Μιλάω, εννοείται για τη βλακεία όχι ως …εμβληματική ιδιότητα κάποιου “βλάκα”. Βλακεία μπορεί να επιδείξει ο οποιοσδήποτε, ακόμα κι ο “πανέξυπνος”. Κι όχι απλώς στιγμιαία.
Ακόμα και οι ίδιοι οι δαίμονες (δεν έχω δυσκολία να δεχτώ ότι υπάρχουν) θα μπορούσαν να αποτελούν …υπερβατικά παραδείγματα high IQ idiots.
Φυσικά και παντρεύτηκε. Την πιο δήθεν των δήθεν, η οποία υπήρξε και η αιτία της οριστικής μεταξύ μας αποξένωσης. Πολύ σύντομα εννοείται χώρισαν με το χειρότερο τρόπο. Στη συνέχεια παντρεύτηκε μια νορμάλ σχετικά γυναικούλα, την οποία κερατώνει νυχθημερόν με διακεκριμένες εκπροσώπους του αγαπημένου του είδους!
Εντάξει μη ξεχνάμε και τα πολιτιστικά σινιάλα all over the place : το “πάθος” πρέπει να είναι στην ημερησία διάταξη, τα πάντα πρέπει να είναι συνέχεια “στο κόκκινο”!