To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Οφείλει κανείς να παραδεχτεί την πρόοδο των ερπετών στο μόνο “δημιουργικό” τομέα που έχουν αναδείξει : τη διαφήμιση. Στο ένα λεπτό διάρκειας ad βρίσκεται εγκιβωτισμένο όλο το ζοφερό μεγαλείο του upside down world : H παγκοσμιοποίηση – μαμά – τροφός ενός καλύτερου μέλλοντος “για όλους”. Το αυτοματοποιημένο διαμετακομιστικό εμπόριο και οι κάθετες 15-minute cities, κόντρα στον πάλαι ποτέ φυσικό τρόπο…
…Και φτάνουμε στον τελευταίο τιμώμενο συνθέτη αυτού του μήνα. Ακούμε το καταιγιστικό φινάλε της Naïve and Sentimental Music του John Adams. Pt. III – Chain to the rhythm. Aπό τον Esa-Pekka Salonen και την Φιλαρμονική του LA. …And we’ve come to the last honored composer of this month. We’ hearing the stormy finale of John Adams’ Naïve and Sentimental Music….
Το παρακάτω βίντεο εντάσσεται θα έλεγα, στην κατηγορία “must-see”. Για δυο λόγους : Πρώτα, το περιεχόμενό του : οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αρχίζουν διστακτικά να αναφέρονται σε στοιχεία που υποδηλώνουν “κινεζικό δάκτυλο” : όχι απλώς ως προς την εργαστηριακή παραγωγή του ιού, αλλά και ως προς τη σκόπιμη διασπορά του. Επακολουθεί η ευσύνοπτη παρουσίαση απ’ τον Tucker της περιπέτειας του…
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί παρουσίαση ταινίας [Το Ήσυχο Κορίτσι’]. Και είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους έχουν κρατήσει στα χέρια τους ένα τεύχος του ‘Σύγχρονου Κινηματογράφου’. Προέρχεται από site που το όνομά του δεν έχει σημασία, καθώς πρόκειται για αντιπροσωπευτικό του κυρίαρχου είδους. Λόγω της εγκυμοσύνης της μητέρας της, η Κοτς, ένα πραγματικά ήσυχο κορίτσι, θα περάσει το καλοκαίρι με ανάδοχους…
Το βίντεο από την ομιλία του JB στην Βαρσοβία βρίσκεται εδώ για εικαστικούς λόγους. Προσωπικά το βλέπω με κλειστό ήχο – διευκολύνει τον εστιασμό. Δεν μπορώ να υπολογίσω σε τι βαθμό ευθύνονται το σκηνικό, οι φωτισμοί κτλ., πάντως εδώ ώρες-ώρες ο “Πρόεδρος” μου θυμίζει “ζωντανή” λεπτομέρεια από χαμένο τρίπτυχο του Μπος.
Ο Πολωνός πιανίστας και συνθέτης Ignaz Friedman, γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1882, ήταν ένας ακόμα μυθικός βιρτουόζος στην παράδοση του Chopin. Η εποχή της ακμής του – αρχές με μέσα 20ου αι.- συμπίπτει με εκείνην του Godowsky. Οι συνθέσεις του δεν κατόρθωσαν να εισχωρήσουν στο ρεπερτόριο των ρεσιτάλ – μάλλον όχι δίκαια, όπως ακούμε από αυτές τις δυο [από το…
Εκλεκτική ψυχεδέλεια από τους προπάτορες του progressive. Από το άλμπουμ – αριστούργημα In Search Of The Lost Chord – 1968. Οι Moody Blues είναι παράλογα υποτιμημένοι από μια εποχή και μετά, σχεδόν λησμονημένοι σήμερα [με την εξαίρεση του ‘Nights In White Satin’ – όχι ακριβώς αντιπροσωπευτικού του επιπέδου τους]. Να φταίνε οι “πομπώδεις” στίχοι; να φταίνε οι “εντελώς uncool” φυσιογνωμίες…
Από τη συλλογή [2002] θεατρικών / κινηματογραφικών κομματιών του Θεοδωράκη, σε ωραίες, αεράτες εκτελέσεις από την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πάτρας [διευθ. ο Θανάσης Τσιπινάκης], διαλέγουμε το ορχηστρικό ‘Χαρταετοί’. Πρωτοακούστηκε το 1963 στη θεατρική παράσταση ‘Η Γειτονιά των Αγγέλων’. From the compilation [2002] of Theodorakis’ theatrical / cinematic pieces, in beautiful, airy performances by the Plucked String Orchestra of…
Η συμπάθεια που έχω στον Woody Harelson, είναι η αιτία για την οποία έχω δει κατά καιρούς διάφορα φέσια με αυτόν πρωταγωνιστή. Η πλάκα που κάνει εδώ [προς το τέλος του βίντεο] μου φαίνεται εκπληκτικά οικεία : πράγματι, αν τα τεκταινόμενα στο πλαίσιο της “πανδημικής” περιόδου είχαν εμφανισθεί πριν χρόνια σαν σενάριο κινηματογραφικής ταινίας, ο κόσμος απλώς θα γέλαγε, και…
Μια ιστορία πολιτικής ίντριγκας, προδομένης φιλίας και παράνομου έρωτα, βασισμένη σε πραγματικό γεγονός [η δολοφονία του βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύου Γ’ στη διάρκεια ενός χορού μεταμφιεσμένων] γίνεται αφορμή για μια από τις πιο πλούσιες μελωδικά όπερες του Βέρντι. Στoυς κύριους ρόλους εδώ ο τενόρος Giuseppe Di Stefano [Riccardo – το “σκηνικό” όνομα που δόθηκε στον ηγεμόνα από την λογοκρισία] η…
Παρωδία ταινίας sci fi horror, με πρωταγωνιστές αδίστακτους εξωγήινους με μορφή κλόουν. Στα ατού της η ιδιαίτερα ευφάνταστη μουσική του John Massari, που επενδύει τις ακριβές του νότες σε “αφερέγγυους” synth ήχους. Το τραγούδι των τίτλων είναι ερμηνευμένο από το καλιφορνέζικο glam punk συγκρότημα των Dickies. A sci fi horror movie parody, about ruthless aliens who look like clowns. One…
[Από την Lifo:] Επεισοδιακή ήταν η επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην ετήσια έκθεση αγροτικών γαλλικών προϊόντων στο Παρίσι.Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ο Γάλλος πρόεδρος αντιμετώπισε έναν οικολόγο ακτιβιστή, ο οποίος φορώντας μια μπλούζα που έγραφε «σε τι χρησιμεύεις;» και μιλώντας του σε αρκετά υψηλό τόνο, τον κατηγόρησε πως αδιαφορεί για τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων που αφορούν την κλιματική αλλαγή. Ο…