To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Το Κονσέρτο για τσέλο ανήκει στα αριστουργήματα του Antonin Dvorak, τιμώμενου συνθέτη μας γι’ αυτό το μήνα. Ακούμε το τρίτο μέρος του, Finale : Allegro Moderato, από τον μέγα Rostropovitch και την London Philharmonic [Carlo Maria Gulini] Cello Concerto is one of the masterpieces of Antonin Dvorak, our guest composer for this month. We hear its third part, Finale: Allegro…
Από μια άποψη, η εικόνα είναι ανθρώπινη, μη χρήζουσα σχολιασμό. Από μια άλλη, και πάλι δεν χρειάζεται, γιατί μιλάει μόνη της. Οι κυρίες ζουν το μύθο της “ηθικής ανωτερότητας”, χωρίς να φαντάζονται την πραγματική ιστορία : αν απειλείται κάτι εδώ είναι ο δυτικός πολιτισμός [ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτόν], η ίδια η προϋπόθεση ύπαρξης δηλ. της “ηθικής ανωτερότητας”. Γιατί η…
Το γιατί ΕΜΥ και Εθνικό αστεροσκοπείο, επιστημονικοί φορείς με αποστολή την παρατήρηση / αξιολόγηση φαινομένων & διατύπωση προτάσεων για την πρόληψή τους, πρέπει να τεθούν υπό την αιγίδα της Πολιτικής Προστασίας δεν γίνεται εύκολα κατανοητό. Εκτός αν ενδώσουμε στις “φαντασιώσεις συνωμοσιολόγων” όπως ο κύριος κάτω [βλ. screen shot από X]. Βεβαίως, και για να μην ξεχνιόμαστε, κάτι απ’ την επιστημονική…
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ ΚΙ ΕΤΣΙ…
Ακόμα δεν τον είδαμε, για ηγέτη τον ψηφίσαμε. Για το ότι ζούμε ιστορία εν τη γενέσει, δεν υπάρχει αμφιβολία. Το τι ακριβώς ιστορία είναι …μένει να αποκαλυφθεί. Απ’ ό,τι έμαθα ο ΛΟΑΤΚΙ εφοπλιστής έχει την υποστήριξη της νεολαίας – αυτό που δεν κατάφερα να μάθω είναι τι ποσοστό αντιπροσωπεύει αυτή των ψηφοφόρων του κόμματος. Ο κύριος Κασσελάκης πάντως δήλωσε “πραγματικά…
Τρία κλασικά τραγούδια του αρχετυπικού glam rocker. Το τελευταίο στη mean business διασκευή των Bongos – την πρωτοάκουσα στα middle ‘80s στο Bright Shoe, Παγκράτι. Ο Marc Bolan είναι εκ των ων ουκ άνευ του σεπτεμβριανού κλαμπ. Three classic songs by the archetypal glam rocker. The last one on a mean business cover by The Bongos – I first heard…
Η ομιλία του κυρίου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ αποτελεί υποδειγμα αναβάθμισης του ξύλινου πολιτικού λόγου σε τελετουργικό εκφοβισμού, με στάνταρ μενού, αριθμούς επαναλήψεων λέξεων και φράσεων. Ζητούμενο όχι η εμπέδωση κάποιου μηνύματος, αλλά η διαιώνιση εκτάκτων συνθηκών στο πλαίσιο των οποίων ο “λαός” τείνει να συσπειρώνεται περί την εξουσία. Το σκεπτικό [η συμφορά ως …ευκαιρία επιτάχυνσης διαδικασιών ήδη δρομολογημένων] είναι παρμένο…
Σχόλιο επί της ουσίας δεν χρειάζεται. Αλλά δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι, πίσω από το 99% τέτοιου είδους πρωτοβουλιών, σε όλο τον “πολιτισμένο κόσμο”, βλέπει κανείς κάτι μεταλλαγμένες μαμαδίτσες με γλυκερά – από – θέση – ισχύος χαμόγελα. “Το μέλλον είναι γυναίκα”. Η γυναίκα, όπως την ξέραμε τουλάχιστον, είναι παρελθόν.
Μετά τη νερουλή παρέμβαση του κυρίου Νατσιού – ήρωα της ημέρας [ας όψεται ο “λόγος“ της κας υφυπουργού] ρίχνουμε μια κλεφτή ματιά στο real deal, επί αμερικανικού εδάφους : η συζήτηση εδώ αφορά στην απαγόρευση ή μη συγκεκριμένων βιβλίων από τις σχολικές βιβλιοθήκες. Και στο αν οι γονείς πρέπει, όπως θεωρούν σωστό οι Ρεπουμπλικάνοι, να έχουν λόγο γι’ αυτήν –…
Ο λόγος που ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης όπως ο Florent Schmitt κατέχει τον [υποτιμητικό] τίτλο του “πιο συναρπαστικού απ’ τους λιγότερο γνωστούς Γάλλους συνθέτες” είναι πιθανά πολιτικός : αφορά στη συνεργασία του, επί Γερμανικής Κατοχής, με την κυβέρνηση του Βισύ. Μη κατατάξιμος [στο προσωπικό του ιδίωμα ενσωματώνονται μεταρομαντικά, ιμπρεσιονιστικά και νεοκλασικιστικά στοιχεία] ιδιαίτερα παραγωγικός, είχε τον θαυμασμό συνθετών της εποχής του…
Η απάντηση του Ευκλείδη Τσακαλώτου στη Μακρόνησο του εξ Αμερικής cyborg. Μιλάμε για πολιτικό διάλογο επιπέδου, όχι παίξε-γέλασε. “Στο αναμετάξυ”, οι …δημοσκοπήσεις δείχνουν μάχη Αχτσιόγλου – Κασσελάκη. ΥΓ. Κάτι από Νατσιό έχει η παρουσία του Ευκλείδη, ή της ιδέας μου είναι;
Απ’ τη στιγμή που πραγματικότητα γίνεται η οθόνη [της τηλεόρασης και του κομπιούτερ – “διαδραστικού” της κλώνου] ο έχων τον έλεγχο αυτής είναι κυρίαρχος της πραγματικότητας. Η απόπειρα δραπέτευσης από αυτήν στερείται νοήματος : η εποπτεία του γυμνού βλέμματος αδυνατεί να αντιπαρατεθεί σ’ εκείνην της οθόνης, απ’ τη στιγμή που “επιλέγει” ως οπτικό πεδίο του τον Πλανήτη και τον Κόσμο….