To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Και αυτό είναι κάτι. Και “αυτό” εννοώ το αποτέλεσμα της ανίχνευσης προθέσεων που, δεν μπορεί, έχουν κάνει οι ιεράρχες, πριν προχωρήσουν στην εισήγηση. Το οποίο σημαίνει ότι μεγάλο μέρος του χριστεπώνυμου πληρώματος αποκρούει τις γελοιότητες των ΛΟΑΤΚΙ και των μιντιακών παράσιτων που προωθούν τη σχετική ατζέντα. Τα οποία παράσιτα αναμένεται να προβούν σε, μερική έστω, αναδίπλωση – μπορούν να κάνουν…
Μια και ο λόγος περί Σόρος υιού, ιδού απόσπασμα συνέντευξης του Βίκτορ Όρμπαν, πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, πατρίδας του Σόρος πατέρα – εδώ η λειτουργία παρασιτικών ΜΚΟ τύπου Open Society είναι απαγορευμένη. Ο άξιος του τίτλου του ηγέτης αναφέρεται στον οικονομικό εκβιασμό που του ασκεί η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula Von Der Leyen, για να ανοίξει τα σύνορα στους “μετανάστες”,…
Ακούμε την τοποθέτηση του υιού Σόρος στο φετεινό Νταβός. Σε μια φυσιολογική κατάσταση πραγμάτων, ο συγκεκριμένος “ρήτωρ” θα ήταν δύσκολο να συγκεντρώσει περισσότερα από 6 άτομα για μια ομιλία του. Εννοώ άτομα που δεν έχουν πληρωθεί, ή που δεν βρίσκονται εκεί για να σπάσουν πλάκα. Το ότι η συγκεκριμένη “μη – οντότητα” απευθύνεται σε πλανητικής εμβέλειας ακροατήριο αποτελεί αξιοσημείωτο δείγμα…
Στο παράλληλό μας αφιέρωμα, ακούμε την αυθεντική ηχογράφηση ενός τραγουδιού του David Bowie, που θα γινόταν στη συνέχεια γνωστότερο στη βερσιόν του Aladdin Sane [1973]. Στην κιθάρα εδώ ο Marc Bolan. Στο άλμπουμ, τρία χρόνια αργότερα, ο Mick Ronson θα έκανε μια πιστή αναπαραγωγή της. This is the original recording of a David Bowie’s song, which would become better known…
Πίσω στον καλλιτέχνη του μήνα. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του – νιόπαντρου τη στιγμή της σύνθεσης, και νεοφερμένου στη Βιέννη – Wolfgang Amadé, ήταν η Μεγάλη Λειτουργία σε Ντο Ελάσσονα, K 427. Ακούμε από αυτήν το ‘Et incarnatus est’ – ερμηνεύει η σοπράνο Sylvia McNair. Την χορωδία Μonteverdi και τους English Baroque Soloists διευθύνει ο John Eliot Gardiner. Πρώτη…
Μια επιπλέον παρατήρηση, πρόσθετη στο χτεσινό σημείωμα : το πρόβλημα, αν έχει νόημα να συζητηθεί, δεν είναι αυτό για το οποίο κόπτεται ο κύριος Νταλάρας : ότι τα “ακατοίκητα” δεν ήξεραν ένα τραγούδι του Τσιτσάνη. Εννοείται ότι δεν θα ήξεραν. Και το να τους το χτυπάς, είναι σαν να παραβιάζεις ανοιχτές πόρτες, γνέφοντας σ’ ένα ακροατήριο άσχετο απ’ το δικό…
Το σωστό πρέπει να λέγεται – το ποιος, και πώς το λέει, είναι δευτερεύοντα. Αυτό ισχύει ακόμα και για τον Γιώργο Νταλάρα, αντιμέτωπο με τα ακατοίκητα της “δημοσιογραφίας”, με αφορμή κάποια [περιττά] σχόλιά του περί Ρέμου, Αργυρού και διαφημίσεων. Όχι ότι η γενιά του κυρίου Νταλάρα, στερείται ευθυνών για τη σημερινή “κατάντια”.Ο ίδιος υπήρξε απ’ τους πρωταγωνιστές της διαδικασίας “αλλαγής…
Ακόμα μια περίπτωση κλασικού “one hit winder” είναι αυτή του Γερμανού συνθέτη – βιολονίστα Max Bruch, από τους τελευταίους συνεπείς εκφραστές του ρομαντικού πνεύματος, ακόμα και σε εποχές όπου οι τάσεις απομακρύνονταν από αυτό. Ελάχιστα από τα περισσότερα από 200 έργα του, όπερες, χορωδιακά, ορχηστρικά, κονσέρτα, μουσική για σόλο όργανα, χορωδιακά μουσική δωματίου… εκτελούνται σήμερα, με προεξάρχον φυσικά το περίφημο…
Στο εκπληκτικά σύντομο διάστημα της ζωής του [πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 26 χρόνων] ο Giovanni Battista Draghi, ευρύτερα γνωστός ως Pergolesi, έδωσε μια σειρά έργων, όπερες, θρησκευτική μουσική, μουσική δωματίου, που τον κατατάσσουν ανάμεσα στις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ιταλικού μπαρόκ και όχι μόνο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο συνθέτης που θα έμενε στην ιστορία για το Stabat…
Χωρίς να επικαλούμαι κάποια “ειδημοσύνη”, η εντύπωση που έχω παρακολουθώντας τις δραστηριότητες του World Economic Forum είναι ότι χάνει την αιχμή του – η ατζέντα αδειάζει από θέματα ικανά να ιντριγκάρουν ένα κοινό εθισμένο στο σοκ του καινούργιου. Ίσως αυτό γίνεται σκόπιμα, καθώς ο …θεσμός έχει εκτεθεί υπερβολικά στο φως των προβολέων. Ίσως πάλι αποφασίστηκε το βάρος να πέσει σε…
Κατά ειρωνία της μοίρας, ο Tomaso Albinoni [1671-1751], από τους κορυφαίους του ιταλικού μπαρόκ, είναι ευρύτερα γνωστός για ένα και μόνο έργο, το περίφημο Adagio, το οποίο δεν είναι καν δικό του [για λεπτομέρειες, check εδώ]. Η Alison Balsom είναι μια από τις σημαντικότερες τρομπετίστριες της γενιάς της, και από τις περιπτώσεις όπου η “φωτογένεια” αποτελεί απλώς, όπως θα έπρεπε,…
Ακούμε ‘Sons Of The Silent Age’ από το “Heroes” του David Bowie (1977). Και στη συνέχεια (03:18) τη συμφωνική ανάπτυξη του ‘Sense Of Doubt’ ενός άλλου κομματιού του ίδιου άλμπουμ, παρμένη από την “Heroes” Symphony (1997) του Philip Glass – αμφότεροι οι μουσικοί ανήκουν στο κλαμπ των γεννημένων μήνα Ιανουάριο. We listen to ‘Sons Of The Silent Age’ from David…