To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Συνέχεια στο αντιπολεμικό και, ταυτόχρονα, το Οκτωβριανό μας tribute, με ένα τραγούδι της PJ Harvey. Σε mp3 και βίντεο. Aπό το ιδιαίτερα σημαντικό άλμπουμ της Let England Shake του 2011. We continue our anti-war tribute, along with the October born one, with a song by PJ Harvey. On mp3 and video. From her particularly important album Let England Shake of…
Κλασικό ‘80s alternative rock από την Μινεσότα των ΗΠΑ, η νέα επιλογή του stcigar. Οι στίχοι του τραγουδιού, γραμμένοι εν έτει 1984 [χρονιά του Apple Macintosh commercial] αποκτούν δραματικό ενδιαφέρον αν διαβαστούν σήμερα.Από κάθε άποψη οι Hüsker Dü προαναγγέλλουν τα ‘90s και, μέσω αυτών, τη δική μας εποχή. Classic ’80s alternative rock from Minnesota, USA, the new proposal from stcigar….
Σε κείμενο προ δεκαπενθημέρου [βλ. εδώ] αναφερθήκαμε στο σχέδιο πίσω απ΄ το “φύτεμα” του κυρίου Κασσελάκη ως μελλοντικού μας ηγέτη : τη δημιουργία, εκτός των άλλων, εργαστηρίου παραγωγής “ομοφοβίας” με ό,τι αυτή συνεπάγεται για την …εθνική ενότητα. Αυτό, με δεδομένη την πάγια τακτική των όπου Γης δικαιωματιστών : φερόμαστε με xψ τρόπο, αποκλειστικά προς άγραν αντιδράσεων, στις οποίες αντιδρούμε …πέφτοντας…
Εν έτει 1971, ο John Lennon γράφει το τραγούδι του “How Do You Sleep”, απευθύνοντάς το στον Paul McCartney. Το τραγούδι αποτέλεσε κλασική επιλογή – αφιέρωση σε όσους έχουν κάνει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπονται. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν στη ζωή του καθενός μας [κάποιοι, ίσως, είμαστε …τέτοιοι άνθρωποι για κάποιους άλλους], για να μη μιλήσουμε για τον…
Διακόπτουμε προς το παρόν το αφιέρωμα στον Scarlatti και τους συνθέτες του Οκτωβρίου, για μια σειρά τραγουδιών – δεήσεων για ειρήνη. Ξεκινώντας από αυτό του Yusuf Islam / Cat Stevens που, για ευνόητους λόγους, έρχεται πρώτο στο μυαλό. Ακούμε την κλασική ηχογράφηση του 1971 από το Teaser And The Firecat και την live [στο Royal Albert Hall] του 2004. We…
Σε πείσμα όσων τον απαξιώνουν για τις “ερπετοειδείς” θεωρίες του, μη μπαίνοντας στον κόπο να διαβάσουν ένα του κείμενο, οι απόψεις του David Icke είναι για μένα σταθερά ενδιαφέρουσες. Και ένιωσα ένα είδος πικρής “ικανοποίησης” παρακολουθώντας μόλις αυτό το βίντεο του [βλ. κάτω] :Γιατί εστιάζει στο ίδιο ζήτημα με εκείνο που αναφέρω στο προηγούμενο post. Με τον δικό του φυσικά…
Ο Χέντελ σε μια από τις μεγαλειώδεις κορυφώσεις της τέχνης του. Ακούμε την εισαγωγή, τη χορωδία των Ισραηλιτών και τη συγκλονιστική πολεμική άρια του Ιούδα “Call forth thy pow’rs, my soul”, από το κοσμικό ορατόριο “Ιούδας Μακκαβαίος” που συνέθεσε το 1746 σε ηλικία 61 χρόνων. Το λιμπρέτο είναι βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα. Handel in one of the sublime peaks of…
Ο στόχος πίσω από την τρομοκρατική επίθεση [παρά το επιφαινόμενο της στρατιωτικής εισβολής] στο Ισραήλ, είναι εύλογος, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον : η αντιστροφή μιας διαδικασίας σταθεροποίησης που εκτυλίσσεται μετ’ εμποδίων από εποχής Abraham accord και η επάνοδος στην προτεραία κατάσταση. Προσωπική μου απορία και λόγος για τον οποίο γράφω δυο γραμμές [μια και το θέμα δεν φαίνεται να απασχολεί…
Μια από τις λιγότερο “αυστηρά” μίνιμαλ δημιουργίες του Steve Reich, είναι το θρησκευτικών προσανατολισμών Tehillim του 1981 – μελοποίηση σειράς Ψαλμών, με τον συνθέτη αναβαπτιζόμενο στις εβραϊκές του ρίζες. Γραμμένο για 4 γυναικείες φωνές και ορχηστρικό σύνολο, είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα του κατά την άποψη μου – ακούμε το 3ο και 4ο μέρος. One of Steve Reich’s…
Από την Αργεντινή, μέσω στρατόσφαιρας, πετάμε στην Κίνα, όπου συναντάμε μια άλλη πιανίστα “όχι του κόσμου τούτου”. Είναι η Yuja Wang, στη διασκευή από τον Victor Staub του συμφωνικού ποιήματος του Dukas, “The Sorcerer’s Apprentice”. Το έργο του Γάλλου συνθέτη ήταν εμπνευσμένο απ΄το ομώνυμο ποίημα του Goethe, και έγινε ευρύτερα γνωστό από το soundtrack της “Φαντασίας” του Disney. Σημαντικός, αν…
Είπαμε, η ιστορία με τον κύριο Κασσελάκη έχει μεγάλο βάθος. Αν λάβει κανείς υπόψη 1. Ότι η ατζέντα της αμερικανικής “αριστεράς” [role model του ΣΥΡΙΖΑ] αρχίζει και τελειώνει με τα identity politics, και 2. Ότι κύριο κεφάλαιο αυτών [as in …διαφυλετικό] είναι τα gender politics, παίρνει μια ιδέα του γιατί ο εν λόγω βρίσκεται εδώ. Το ότι είναι “νέος, …ωραίος…
Αυτό εδώ [screen shot – ieidiseis], υπάρχει περίπτωση να είναι ένα “κοινωνικό πείραμα”; Ας το θέσουμε και αλλιώς : υπάρχει περίπτωση να μην είναι; Υπάρχουν άνθρωποι που θα το διαβάσουν και θα το καταπιούν αμάσητο; Υπάρχουν σίγουρα. Και ο πατέρας που “αρπάζει”* το …παιδί του από το Χαμόγελο του Παιδιού είναι απλώς η παρούσα φάση ενός σχεδίου που τρέχει δεκαετίες…