To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Αυτό εδώ [screen shot – ieidiseis], υπάρχει περίπτωση να είναι ένα “κοινωνικό πείραμα”; Ας το θέσουμε και αλλιώς : υπάρχει περίπτωση να μην είναι; Υπάρχουν άνθρωποι που θα το διαβάσουν και θα το καταπιούν αμάσητο; Υπάρχουν σίγουρα. Και ο πατέρας που “αρπάζει”* το …παιδί του από το Χαμόγελο του Παιδιού είναι απλώς η παρούσα φάση ενός σχεδίου που τρέχει δεκαετίες τώρα : απόσπασης των παιδιών απ’ την οικογενειακή εστία και ανάθεσης της ανατροφής τους στις στοργικές υπηρεσίες του κράτους. Πώς το είχε ο πει ο mafia boss με άνοια, “Πρόεδρος” όλων μας ; [βλ. κάτω]
*Ως προς την επιλογή της λέξης [“αρπαγή”] : Ελλείψει παράθεσης “περιττών” λεπτομερειών εκ μέρους του ΧτΠ, πλην του ότι …”η ζωή του παιδιού μπορεί να βρίσκεται σε κίνδυνο”, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η βαρβαρότητα της στρεψοδικίας συναγωνίζεται τη βαρβαρότητα της διατύπωσης.