To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Mendelssohn αλλά και του βιολιστικού, και του ρομαντικού ρεπορτορίου εν γένει, είναι το δεύτερο κονσέρτο του για βιολί σε Μι ελάσσονα, τελευταίο κονσέρτο που πρόλαβε να ολοκληρώσει ο συνθέτης. Ακούμε το Allegro Molto από τον Isaac Stern και την Philadelphia Orchestra υπό τη διεύθυνση του Eugene Ormandy. One of Mendelssohn’s most important works, as…
Ολόσωστος ο δόκτωρ. Παρεμπιπτόντως, διόλου απίθανο η περίπτωση των κινητοποιήσεων των αγροτών σε όλη την Ευρώπη να μετατραπεί σε μπούμεραγκ : να χρησιμοποιηθεί δηλ. επικοινωνιακά εναντίον τους, στα μάτια ενός κοινού “έτοιμου από καιρό” για να πεισθεί, με το επιχείρημα ότι …είναι επιβαρυντικές του διαμετακομιστικού και του επισιτιστικού τομέα, αλλά και της γεωργίας της ίδιας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για…
Σε πείσμα των θεμάτων της επικαιρότητας [από την προδιαγεγραμμένη αντικατάσταση πληθυσμών στη Γάζα, μέχρι τη θεατρική παράσταση ενός κατά φαντασίαν Αμερικανού προέδρου …εκκαλούντος για “έκτακτες αρμοδιότητες” ώστε να διαφυλάξει τα σύνορα της χώρας του – πράγμα που ο Trump έκανε μια χαρά χωρίς εκείνες] πιστεύω πως τα αληθινά ενδιαφέροντα εξακολουθούν να προέρχονται απ’ τον υγειονομικό / κλιματικό τομέα, κι από…
Μια από τις συναρπαστικότερες μεγαλοφυίες στην ιστορία της μουσικής είναι αυτή του Felix Mendelssohn Bartholdy, εμβληματικού συνθέτη της πρώτης ρομαντικής περιόδου. Στο σύντομο διάστημα της ζωής του [38 χρόνια] κατάφερε να μεγαλουργήσει όσο ελάχιστοι, ξεκινώντας από εντυπωσιακά μικρή ηλικία : η δημιουργκή ωριμότητα ήρθε στον FM νωρίτερα από οποιονδήποτε άλλο συνθέτη, του Wolfgang Amadeus συμπεριλαμβανομένου. Ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτό…
Δεν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά αυτό το τραγούδι : ήταν από τα πρώτα παιδικά μου ροκ ακούσματα και ο Alice Cooper ήταν το πρώτο μου “ίνδαλμα”. Είμαι ως εκ τούτου καταδικασμένος να το θεωρώ …φοβερό. Μεταξύ μας δεν νομίζω ότι αυτό απέχει πολύ απ’ την πραγματικότητα. Ιδίως όταν ακούω την απίστευτη, μπροστά απ’ την εποχή της παραγωγή του Bob Ezrin…
Θα έλεγα ότι η “συνεργασία” Γονίδη – Σφακιανάκη δεν ήταν τόσο fake όσο ο κύριος Δένδιας ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Κάποιος πρέπει να του θυμίσει ότι η Κύπρος που, στο γεωπολιτικό άτλαντα του “εθνάρχη” – ιδρυτή του κόμματος, “έκειτο μακράν”, κείται …εγγύς ενός Ισραήλ από παντού απειλούμενου. Κείται επίσης μετά βίας εκτός πεδίου βολής των Χούθι. [Και ας μην επαναλάβουμε…
Θεϊκό;Έτσι νομίζω… ΥΓ. Συγκινητικά στη ματαιότητά τους τα λεκτικά σχήματα μιας άλλης εποχής τα οποία μετέρχεται ο ΣΓ [“διάφοροι επιτηδειοι”, “επιφυλάσσομαι για κάθε νόμιμο δικαίωμά μου”]. Το αυτό και για τις αντδράσεις των οπαδών του, κάτω. Παρεμπιπτόντως, οι δυο “συνεργάτες” είναι οι μόνοι συμπαθείς μου απ’ το συγκεκριμένο χώρο…
Οι ερμηνείες που έχουν διατυπωθεί γύρω από τη μασονική ή μη φύση της ιστορίας του Μαγικού Αυλού, και του χειρισμού της απ’ τους Mozart, Schikaneder [λιμπρετίστα & μέλος της ίδιας βιεννέζικης στοάς με εκείνον] είναι άπειρες, αρχής γενομένης από το ξεκίνημα του 19ου αι. Η πρώτη μετά λόγου γνώσεως θεωρία περί “ύμνου στη Μασονία” από τον μη – μασόνο Leopold…
Στο Memphis των αρχών των ‘50s ο Bobby “Blue” Bland, ο BB King και η υπόλοιπη χαλαρή παρέα μουσικών που πέρασαν στην ιστορία ως The Beale Streeters, συμμετείχαν στη δημιουργία ενος καινούργιου, ηλεκτρικού ήχου, με στοιχεία από τα blues, τα gospel, την country και την jazz. Έχοντας συμμετάσχει, όπως και άλλοι της παρέας, στην πρώτη άτυπη μπάντα του θρυλικού κιθαρίστα…
Ah, the simple pleasures of life… [Το “πλαίσιο” στο οποίο λέγονται τα παρακάτω δεν το ξέρω φυσικά. Εκτός αυτού, η κυρία στη γραμμή ακούγεται ευπρεπής και φιλότιμη. Απλώς πληρώνει για κάποιους του σιναφιού της …Οι οποίοι, άνδρες και γυναίκες, δεν παραλείπουν να βάλουν την “προσωπική τους πινελιά” στο θέμα. Και στους οποίους / – ες δεν αξίζει απλώς βρισίδι, αλλά…
Τα περί “αγάπης” είναι μια πονεμένη ιστορία αιώνων. Επιφυλάσσομαι για κείμενο επί του θέματος εντός του Σ-Κ. Προς το παρόν μένω στο μονολεκτικό σχόλιο που συνοδεύει τη φωτογραφία, το οποίο και με “καλύπτει” απολύτως.
Πλησιάζοντας μελαγχολικά στο τέλος του μήνα Mozart, ιδού ένα μέρος από το κονσέρτο του για βιολί Νο 4, σε Ρε μείζονα : Andante Cantabile. Σολίστ, ο μεγαλύτερος κατά την άποψή μου βιολιστής που ακούστηκε ποτέ σε ηχογράφηση. Η συγκεκριμένη έρχεται από το μακρινό 1947, αλλά ο ήχος του Jascha Heifetz υπερνικάει τα τεχνικά της όρια – για τα δικά μου…