To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Προ ημερών, στο πλαίσιο συνέντευξής του, ο κύριος Σύψας, καθηγητής λοιμωξιολογίας [“στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου”] ένανε την εξής δήλωση: «Αυτή τη στιγμή κάνουμε ένα τεράστιο πείραμα για να έχουμε τουρισμό σε καιρό πανδημίας. Είναι ίσως από τις πρώτες φορές που γίνεται ένα τέτοιο μεγάλο πείραμα και σε τόσο μεγάλη έκταση»…Διαβάζοντάς τον, θα υπέθετε κανείς ότι χρησιμοποιεί πρώτο πληθυντικό αναφερόμενος…
Μπορεί να ακουστεί παρακινδυνευμένο ή οξύμωρο, αλλά για μένα ο Bela Fleck είναι ένα είδος …Chick Corea του banjo [το podcast τελειώνει με ντουέτα των δύο από τον πρώτο δίσκο που κυκλοφόρησαν το 2007 – ακολούθησε δεύτερος, το 2015]. Ο συσχετισμός αφορά την σε βαθμό “γελοιότητας” δεξιοτεχνία των μουσικών, την πολυσχίδειά τους [ο Fleck, όπως και ο Corea, έχει ασχοληθεί,…
Με την ευκαιρία των γενεθλίων της αειθαλούς Mavis Staples, 10 Ιουλίου 1939, στο Σικάγο, ένα μικρό αφιέρωμα στο κορυφαίο “οικογενεικό” gospel γκρουπ μέσα από το οποίο ξεχώρισε. Τα μέλη: ο αρχηγός – πατέρας Roebuck “Pops” Staples, κιθαρίστας, συνθέτης και τα αδέλφια: Mavis, Yvonne, Pervis, Cleotha. Πέρα απο δυο εξαιρέσεις [από τα δυο πρώτα άλμπουμ τους στην Stax] επιμένω στις ανεκτίμητες,…
Από τη μια σε πιάνουν ενοχές για το ότι κάθεσαι να ασχοληθείς με ένα τυχάρπαστο, μόνο και μόνο επειδή αρθρογραφεί σε ‘μεγάλης εμβέλειας’ ειδησεογραφικό μέσο. Πιάνεις τον εαυτό σου να παραβιάζει ανοιχτές πόρτες, σχολιάζοντας τις διάτρητες από κάθε άποψη, διατυπωμένες σε άθλια ελληνικά τοποθετήσεις του. Αν είναι πληκτικό να τις διαβάζεις μια φορά, πόσες φορές πληκτικό είναι να τις αναπαραγάγεις;Βασικά…
Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στον Ennio Morricone με soundtracks για, ιταλικές κυρίως, ταινίες των ’70s. Ο χειρισμός των εκφραστικών του μέσων έχει ωριμάσει, ενώ η μουσική δεν χάνει τίποτα από την αμεσότητά της [εξαιρούνται τα κλασικά σπαγγέτι θέματα, τα οποία αποτελούν ξεχωριστή και ανεπανάλητη στα χρονικά περίπτωση]. Ένα από τα χαρακτηριστικά του ιδιοφυούς είναι η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα της προσαρμογής…
Η ίδια η πόζα του Bernard – Henri Levy καταμεσίς της Μόριας, από όπου καταγράφει για λογαριασμό της Paris Match [“ενεός” απ’ την ανείπωτη δυστυχία που αντικρύζει, σημειωματάριο – πένα στα σταυρωμένα, σε θέση προσευχής, χέρια] είναι αντιπροσωπευτική του πόσο χυδαία θεατρικός μπορεί να γίνει κάποιος, όταν η χυδαιότητά του υποστηρίζεται από ένα επιστημονικό τίτλο και μια επιτυχημένη συγγραφική καριέρα….
Ο Don Lemon είναι η χειρότερη περίπτωση, με διαφορά, μέσα στην κουστωδία των “δημοσιογράφων” του CNN [“το” μόνο που τον πλησιάζει είναι το “δημοσιογραφικό” λάθος της φύσεως, που ακούει στο όνομα Alisyn Camerota]. Αυτό σημαίνει ότι ο Don Lemon θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο του αηδιαστικότερου ανθρώπου στον πλανήτη. Ελάχιστοι έχουν εκμεταλλευτεί όσο αυτός την υπόθεση George Floyd /…
Το 2ο μέρος του αφιερώματος στον Morricone, έχει μια γεύση από jazz: “L’Harem”, “Il Successo”, σύγχρονη μουσική και avant-garde: δυο μη κινηματογραφικές στιγμές του Ennio, η σύνθεσή του “Rag In Frantumi” [1986] και το “Quazar” [1970], κομμάτι του avant-garde-αυτοσχεδιαστικού γκρουπ Gruppo Di Improvvisazione Nuova Consonanza, στο οποίο συμμετείχε ως τρομπετίστας και φλαουτίστας. The 2nd part of my Morricone tribute has…
Ο Ennio υπήρξε υπερδραστήριος στα ’60s – όχι ότι τις επόμενες δεκεαετίες θα χαμήλωνε ταχύτητα. Είναι η εποχή που χτίζει τον θρύλο του, αποκαλύπτοντας δεξιότητες, εξερευνώντας κινηματογραφικές και μουσικές φόρμες, δείχνοντας ότι δεν επρόκειτο να “τυποποιηθεί” ως συνθέτης των σπαγγέτι – άσχετα αν κάποια απ’ τα scores που έγραψε γι’ αυτά, ανήκουν στις κορυφαίες στιγμές της μουσικής για τον κινηματογράφο….
ENNIO MORRICONE R.I.P. Από αύριο, Θεού θέλοντος, ξεκινάω αφιέρωμα στον αγαπημένο μου κινηματογραφικό συνθέτη. Με σχόλια και εκτενή αποσπάσματα από το σύνολο του έργου του. Tomorrow, God willing, I will begin a tribute to my favorite film composer. With comments and extensive excerpts from his entire work.
Καλώς ή κακώς, δεν έχω διαβάσει βιβλίο της J. K. Rowling, ούτε είχα ποτέ αδυναμία στην σειρά των Harry Potter films. Τα έχω δει, έχω περάσει ευχάριστες στιγμές, και έως εκεί. Η μαγεία που λανσάρεται μέσα από αυτά μου φαίνεται “ύποπτα” συμβατή μ’ εκείνην που εγκαινιάζουν, την ίδια περίοδο, τα αναβαθμισμένα τηλεπικοινωνιακά μέσα [“όλος ο κόσμος στα χέρια σου”] ενσωματωμένη…
Τρία κομμάτια από τον συναρπαστικό δίσκο του Allan Holdsworth, ‘Sand’, του 1987. Κύριο σολιστικό όργανο εδώ πέρα απ’ την κιθάρα, το SynthAxe [φωτό κάτω], το guitar synth του τοπ κιθαρίστα – συνθέτη. Τα “εντελώς άλλα” ’80s. Three tracks from ‘Sand’, Allan Holdsworth‘s fascinating 1987 album. Main solo instrument apart for the guitar here, is SynthAxe [photo left], the guitar synth…