To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Στην τηλε-θεατρική παράσταση ενός debate, ο σταρ, ο ομιλών σε πρώτο ενικό, είναι υποτίθεται ο πολιτικάντης. Είναι εκείνος που προσπαθεί να καθηλώσει το κοινό, ακολουθώντας τις συμβουλές των επικοινωνιολόγων ή, ακόμα καλύτερα [σύμφωνα με τις συμβουλές των επικοινωνιολόγων πάντα] το θεατρικό του ένστικτο, παραμένοντας …ο εαυτός του. Πρέπει να παραγάγει αποτέλεσμα σε εύλογο, επικοινωνιακό χρόνο, αλλιώς η πλοκή παίρνει δυσάρεστη…
Η φωτό απ’ το άνοιγμα των New York Times δίνει μια εικόνα του επιπέδου των morals της αμερικανικής δημόσιας ζωής, και φυσικά του τρόπου άσκησης του δημοσιογραφικού [όπως και του ιατρικού, και οποιουδήποτε άλλου καίριας σημασίας] επαγγέλματος. Η ασθένεια του Trump παρουσιάζεται χαιρέκακα ως “θεία τιμωρία” για την αλαζονεία και την ανικανότητα με την οποία “υποτίμησε επί μήνες” τη σοβαρότητα…
Η μουσική που έπαιζε το συγκρότημα του βιρτουόζου κιθαρίστα – συνθέτη – τραγουδιστή Bill Nelson δεν είχε σχέση με be-bop ή με οποιοδήποτε ειδος jazz. Το στιλ τους είναι κοντά σ’ εκείνο του Bowie της Ziggy Stardust περιόδου – ασφαλώς όχι στο ίδιο επίπεδο καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας. Έκαναν όμως, και δίκαια, αρκετά αισθητή την παρουσία τους στην πατρίδα τους…
O Elon Musk, εν επιγνώσει προφανώς του πόσο “επιδραστικές”είναι οι απόψεις του [για εκείνους που αυτά σημαίνουν κάτι: ο δισεκατομμυριούχος genius entrepreneur διαθέτει αρκετά εκατομμύρια followers στο Twitter] δήλωσε στην Kara Swisher των New York Times ότι δεν πρόκειται να κάνει το εμβόλιο για τον κορωνοϊό, γιατί ούτε ο ίδιος ούτε τα παιδιά του ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου. Σε…
Στο πλαίσιο του νυκτερινού δελτίου ειδήσεων του Σκάι, ανάμεσα στην παρουσιάστρια Σία Κοσιώνη και τον διευθυντή της Καθημερινής Αλέξη Παπαχελά, ανταλλάχθηκαν οι παρακάτω φράσεις: ΑΠ: “Εγώ θα σου πω τι με τρομάζει πάντως. Αυτό που με τρομάζει είναι η φράση που είπε ο Τραμπ, ο οποίος είπε ότι όλο αυτό, δηλ. οι αμερικάνικες εκλογές, δεν θα τελειώσει καλά. Έχει στρώσει…
Επειδή ο “υποψήφιος για το προεδρκό αξίωμα” Biden, το CNN και τα λοιπά liberal media, αλλά και οι ελληνικές καρικατούρες τους, εξακολουθούν να ψελίζουν περί white supremacists υποστηρικτών του Trump, τους οποίους ο ίδιος δεν έχει αποκηρύξει, ιδού ένα κατατοπιστικό compilation του James Woods. Εννοείται ότι το όλο θέμα έχει την μυρωδιά του virtue – signaling, αλλά εκείνη του ενορχηστρωμένου…
Όπως ακριβώς το λέει ο “χρήστης”:ΑΠΟΛΑΥΣΗ…Λατρεύω αυτές τις φωνές, και ιδίως τα φάλτσα της κυρίας που σιγοντάρει!
Σύμφωνα με τον Eric Hobsbawm, η σχέση της Σουηδίας με την jazz πηγαίνει πίσω στη δεκαετία του 1920, οπότε προκύπτουν οι πρώτες “λέσχες φίλων”, τοπικές μπάντες, και μετακλήσεις αμερικανών καλλιτεχνών. Αυτό εξηγεί την αειφορία της σουηδικής σκηνή της jazz …αφήνει όμως ανεξήγητο το πώς καθόλα άξιοι και καταξιωμένοι εγχώριοι μουσικοί αδυνατούν συνήθως να κάνουν γίνoυν γνωστοί πέρα από τα σύνορα…
Δεν θα ξόδευα το χρόνο μου, ή εκείνον του αναγνώστη, αναπαράγοντας την τοποθέτηση του “πολιτικού επιστήμονα”, αν δεν γινόταν μέσω αυτής ευδιάκριτος ο ρόλος των “ειδικών”, είτε το “επιστητό” αφορά στον κορωνοϊό, είτε στην πολιτική, είτε σε οτιδήποτε. Ο ρόλος τους λοιπόν είναι να λένε το εξής χυδαία απλό στον κόσμο: μην εμπιστεύεσαι τα αυτιά σου και τα μάτια σου….
Ο κύριος Μπογδάνος είναι όντως με τον τρόπο του, μια χαρισματική προσωπικότητα: το να έχεις περάσει την εικόνα του “σκεπτόμενου”, έστω και σε ένα κοινό σαν αυτό στο οποίο απευθύνεται *, μονόφθαλμος μεταξύ αομμάτων, καλύπτοντας την αμάθειά του πίσω από “περίτεχνες” εκφράσεις και γυμνασιακού επιπέδου χαβαλέ [στην καλύτερη περίπτωση], αποτελεί, στην εποχή που ζούμε, μορφή επιτυχίας,.Ας απολαύσουμε μια πρώτη, “με…
Όταν τέτοια άρθρα δημοσιεύονται στο προπύργιο της περί τον covid παραπληροφόρησης, in.gr, καταλαβαίνει κανείς ότι το αφήγημα αρχίζει να “ξεφτίζει”. Όλο το άρθρο, εδώ: https://www.in.gr/2020/09/30/apopsi/mazepste-tous-tilemaintanous-tou-koronaiou-kai-ferte-piso-ton-tsiodra/Αηδιάζοντας, όντως, με την παρέλαση των “ειδικών”, βλέποντας τις αντιφάσεις που παράγουν τα αξιοθρήνητα “μαθηματικά μοντέλα”, και εστιάζοντας στα νούμερα που έχουν νόημα [εκείνα των ελάχιστων, μόνιμα ηλικιωμένων με υποκείμενα νοσήματα “νεκρών από κορωνοϊό”], ο κόσμος…
Ας αναλογιστούμε τη σημασία που έχει η έκλειψη του ανθρώπινου προσώπου σε μια κοινωνία έτσι δομημένη ώστε, η πιο κοινότοπη απ’ τις κοινοτοπίες που ακούγονται, να είναι η περί “κυριαρχίας της εικόνας”. Συνδυάζοντας την πάλαι ποτέ “λατρεία των σταρ”, με την κυριαρχία της εικόνας, είχαμε την κουλτούρα της αναγνωρισιμότητας, εκείνη που έσπρωξε δισεκατομύρια κόσμου στο ηλεκτρονικό μαντρί των social media:…