Το τελευταίο μέχρι στιγμής άλμπουμ των Residents (ουσιαστικά του Homer Flynn – αριστερά) είναι αυτό που κυκλοφόρησε πέρσι με τίτλο Doctor Dark, οριζόμενο από τους ίδιους σαν “modern theater piece / opera” και περιγραφόμενο σαν “Ένα ταξίδι στο βρόμικο κόσμο της ευθανασίας, της κατάχρησης ναρκωτικών και της ανθυγιεινής εμμονής με το heavy metal”. Η υπόθεση δανείζεται στοιχεία από πραγματικά γεγονότα όπως η αυτοκτονία των δυο νεαρών φαν των Judas Priest “επηρεασμένων από κρυφά μηνύματα” τοποθετημένα στη διασκευή των JP στο ‘Better By You, better Than Me’ – η μήνυση εναντίον του γκρουπ κατέπεσε. Η ηχογράφηση του Doctor Dark έγινε με τη συνεπικουρία φοιτητών του San Fransisco Conservatory Of Music σε ενορχηστρώσεις του διευθυντή του, Edwin Outwater και του Eric Drew Feldman. Από κει προέρχεται το τραγούδι που ακούμε. 🟡 🟡 The latest album by The Residents (essentially by Homer Flynn – left) is the one released last year titled Doctor Dark. It is characterized by themselves as a “modern theater piece / opera” and described as “A journey into the greasy world of euthanasia, drug abuse, and an unhealthy obsession with heavy metal.” The story draws elements from real events, such as the suicide of two young Judas Priest fans “influenced by hidden messages” placed in the band’s cover of ‘Better By You, Better Than Me’. The lawsuit against the group was dismissed. The recording of Doctor Dark was made with the assistance of students from the San Francisco Conservatory of Music, with orchestrations by its director, Edwin Outwater and Eric Drew Feldman. This is where the song we are listening to comes from.
I know that a gun will never hate me
I know that a gun will never blame me
I know that a gun will not betray me
Nothing but a gun will ever save me
Nothing but a gun will ever save me
Nothing but a gun will ever save me
White guys with guns
White guys with guns
White guys with guns
White guys with guns
(White guys with guns)
(White guys with guns)
You can make a man out of a boring pissant with a pistol and a story (White guys with guns, White guys with guns, White guys with guns, White guys with guns)
Righteous in its anger and its glory (White guys with guns, White guys with guns) (bang)
Righteous in its fucked up need for more and more (Bang, bang bang)
(White guys with guns, Whitе guys with guns)
Righteous in its rage and in its roaring (White guys with guns, Whitе guys with guns) (Bang Bang Bang Bang)
Like an automatic
Pouring bullets into a body
Lying on the floor and bleeding
Like an open sore the size of Texas
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τον Homer τον πέτυχα πρόσφατα σε κάποια συνέντευξη και διαπίστωσα ότι παρά τα 81 του χρόνια ο τύπος τα έχει.. 500. Μακάρι να τα είχαν και άλλοι της αυτής ηλικίας που λυμαίνονται σημαίνουσες θέσεις. Αν θέλεις εντωμεταξύ, βάλε από μέρους μου ένα σύγχρονο δείγμα νεοκλασικής τζαζ:
https://youtu.be/XPt73BysbVk?is=MidB06WJrjWax99h
Είμαι άσχετος εννοείται με το χώρο, απλά τον συγκεκριμένο τον είχα γνωρίσει ένα φεγγάρι στο ίντερνετ μέσω του κοινού μας ενδιαφέροντος για τα στερεοφωνικά και μου φάνηκε ιδιαίτερα συμπαθητικός τόσο σαν άνθρωπος όσο και σαν μουσικός.
Μια χαρά μουσικός είναι, για να μη μιλήσω για τον Kenny Barron που συμμετέχει. Ο οποίος, μιλώντας για ηλικίες, είναι σίγουρα mid-80s προς ’90s – δεν μπαίνω καν στον κοπο να το ψάξω.
Ως προς τον Homer, σιγά μην έχει το μυαλό του ο μέσος 30χρονος. Με τον ηλικιακό ρατσισμό “υπερηφανεύομαι” ότι είχα πρόβλημα από έφηβος. Ίσως γιατί θεωρούσα τον εαυτό μου …ήδη γέρο τότε, ίσως γιατί είχα ζωντανό παράδειγμα το φοβερό παππού, 90χρονο όταν ήμουν 16 – είχε άλλα 12 χρόνια μπροστά του : σώμα/μυαλό δουλεύανε ρολόι μέχρι τέλους, I can assure you. Και κάθε άλλο παρά εξαίρεση αποτελούσε στο φυσικό του περιβάλλον. Από τότε ανέπτυξα την κλασική μου απέχθεια για τη “νεανική κουλτούρα”, το ναρκισσισμό και την αλαζονεία των ανθρώπων της, την έμμονη περιστροφή γύρω απ’ τον (ασήμαντο συνήθως) εαυτό τους.
Κι εγώ την ιδεολογία της νεανικότητας ποτέ δεν την πήρα στα σοβαρά. Μου άρεσε απλά η μουσική που παρήγαγε μια ορισμένη περίοδο. Ποτέ δεν αισθάνθηκα επίσης “νέος” ή έστω αλληλέγγυος με την υποτιθέμενη γενιά μου. Η όλη “νεανική” φάση εξάλλου υπήρξε κυρίως υπόθεση των boomers που έφτασε κι εδώ με “κάποια” καθυστέρηση.
Η μουσική δεν έχει να κάνει. Οι ταλαντούχοι μουσικοί γράφουν ενδιαφέρουσα μουσική σε κάθε ηλικία. Κι αυτό ισχύει πχ. για το νεαρό Μακάρτνεϊ και το νεαρό …Μότσαρτ. Η διαφορά είναι ότι οι “κλασικοί” και γενικώς οι …φυσιολογικοί άνθρωποι συνεχίζουν ακάθεκτοι μέχρι βαθέως γήρατος, σε αντίθεση με τους της youth culture, οι οποίοι ωθούνται εκβιαστικά σε απόσυρση. Άσε που οι περισσότεροι, for various reasons, μένουν δημιουργικά στάσιμοι. Με άλλα λόγια, ο μουσικός της ποπ θεωρείται επίσημα γέρος το πολύ στα 40 και, συχνά, από δημιουργική άποψη τουλάχιστον, είναι όντως.
Πιθανώς το image που τους έχει κάνει youth icons δεν τους επιτρέπει να εξελιχθούν μουσικά. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις τύπου Scott Walker καί Mark Hollis που τα γράφουν όλα σταρχίδια τους και ακολουθούν τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις.
Είναι το ίματζ, είναι η υποχρέωση να παίζεις συνεχώς τα ίδια πράγματα στις συναυλίες, είναι …οι ίδιες οι συναυλίες (ο εφιάλτης μου ως μουσικού back in the day …η υπέρτατη αγγαρεία), είναι η μη ανανέωση του μουσικού οπλοστασίου : οι περισσότεροι από τους popsters στερούνται θεωρητικής κατάρτισης … αργά ή γρήγορα οι φόρμες και τα …tricks εξαντλούνται κι αρχίζει η επανάληψη. Ακόμα πιο σημαντικό, παύουν να έχουν νέα ακούσματα. Και “γνώσεις” να μην έχεις, ακούγοντας καινούργια πράγματα (δεν εννοώ …επίκαιρα) ανανεώνεσαι και σαν συνθέτης.
Ένα απο τα πιο θεϊκά γελοία πράγματα που έχω δει πάντως εδώ και μήνες, ήταν ένα σημείωμα στα ελληνικά της Wikipedia για τον Devoto :
“Howard Devoto, συνταξιούχος μουσικός”
Σα να λέμε δηλαδή “συνταξιούχος φιλόσοφος”😅
Ήταν απίστευτη αυτή η …A.I. ελληνικούρα, άσε που δημιουργούσε αυτόματα μια εικόνα – μίξη Devoto όπως τον ξέρουμε, και συνταξιούχου κυριούλη σαν αυτούς στο δρόμο. Υπήρχε κάτι θλιβερό δίπλα στην όλη γελοιότητα.