Γραμμένο μαζί με τον Bowie, το Play It Safe είναι από τα καλύτερα τραγούδια της σόλο καριέρας του Iggy Pop. Οι στίχοι έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη (φαινομενική) αοριστία τους. Όσο για τους …ανερχόμενους, τότε, Simple Minds, αποτελούν την ιδανική συνοδεία του. 🟡 🟡 Co-written with Bowie, Play It Safe is one of the finest songs of Iggy Pop’s solo career. The lyrics are particularly interesting in their (seeming) vagueness. As for the then-up-and-coming Simple Minds, they make the ideal accompaniment.
Say Ta
Eisenhower saw the thing
He said this is sickening
I swear I saw the very thing
I saw it in America
Let’s play safe
I never knew how
How to play safe
You told me how
How to play safe
A thousand times
I don’t believe in fairies any more
Today I saw a very very thing
But that’s another song
You’re too simple minded
Let’s play it safe
What do we have in common?
Play it safe
What do we have in common?
Play it safe
I want to be a criminal
Play it safe
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Well, the song does fit with the album cover.
Παρεμπιπτόντως τι παίζει πάλι μεταξύ Ντόναλντ και Κιμ?
Κάποια αναθέρμανση του ειδυλλίου αν δεν κάνω λάθος, έχω χαλαρώσει για λίγο την ενημέρωση. Γενικά το όλο θέμα (υποθέτει κανείς) αφορά σταθερά σε μια προσπάθεια …περικύκλωσης της Κίνας.
Εν τω μεταξύ προηγουμένως διάβαζα – αν είσαι Χριστιανός δηλ! – τις φήμες ότι ο Τραμπ έχει γκόμενα την 35χρονη βοηθό του, και ότι αυτός είναι ο λόγος που η Μελάνια έχει εξαφανισθεί από το δημόσιο βίο…
Και μπερμπάντης ο Τραμπάκουλας!
Καλά όχι ότι ποτέ είχαμε την παραμικρή αμφιβολία για το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του γερομπισμπίκη. Το 95% εξάλλου των θηλυκών συνεργατών του αποτελείται όλως τυχαίως από πλήρως αφοσιωμένες ξανθιές παρουσίες!😉😅
‘Αμα διατυπώσω την άποψή μου για τις συγκεκριμένες (και όχι μόνο) θα κατηγορηθώ για μισογυνισμό, οπότε …επιλέγω να μη το κάνω. 😇
“Στο αναμετάξυ”, το Ιράν, επιρρώνοντας τις ανησυχίες κάποιων “Ελλήνων” διατηρούντων ψήγματα λογικής (όπως ο υποφαινόμενος) έχει αρχίσει να απειλεί με πυραυλικές επιθέσεις …ευρωπαϊκούς στόχους.
I know I know. Και δεν απέχω πολύ από την Αμερικάνικη Πρεσβεία!!😭
Κρίμα και οι Patriot που περήφανα ξοδέψαμε για τη Σαουδική την Αραβία που μας παράτησε στεγνά για να τα φτιάξει με την Τουρκία!!😂
Όπως έλεγε κι ο Παπαγιώργης, άμα γίνεσαι χαλί να σε πατήσουν, τελικά.. σε πατάνε.
Το αληθινό πρόβλημα βέβαια με τη συμμαχία των τριών φοβερών χωρών, δεν είναι η Σαουδαραβία, αλλά το Πακιστάν – λαός διατηρών αδελφικές σχέσεις με τους Τουρκόχοιρους, και του οποίου “επίλεκτα”, όχι ακριβώς ευάριθμα τμήματα φιλοξενούμε στη χώρα μας. Την παρουσία αυτών των τελευταίων, ουδείς (ακούω να) κατονομομάζει ως δυνάμει πέμπτη φάλαγγα, πράγμα που έχουν μαλλιάσει …τα χέρια μου να κάνω, δεκαετίες τώρα.
Η ΣΑ δεν είναι από μόνη της πρόβλημα, η διαφήμιση που κάναμε όμως τόσο καιρό για τους Patriot είναι. Κοιτάξτε μας, βοηθάμε τις χώρες που βομβαρδίζει το Ιράν! Πάντα με τη σωστή πλευρά της ιστορίας! Με τους Πακιστανούς πάντως δεν γίνεται τίποτα. Οι περισσότεροι ζουν πλέον στη χώρα μας νόμιμα.
Γενικότερα πάντως ο σχολιασμός της επικαιρότητας έχει καταντήσει από μέρους μου αγγαρεία. Μόνο η εξέλιξη της ΤΝ παρουσιάζει για μένα κάποιο ενδιαφέρον, που κι αυτό ήδη έχει αρχίσει να φθίνει. Πολύ φοβάμαι ότι ο άνθρωπος ξεφορτώθηκε σε αυτή τα τελευταία καλά του στοιχεία και τώρα ετοιμάζεται να βυθιστεί ανερυθρίαστα στην πλέον σκοτεινή κτηνώδη του φύση. Δεν ξέρω αν θυμάσαι την “πρόβλεψη” που έκανα την προηγουμένη των αμερικανικών εκλογών:
stcigar
November 4, 2024 at 9:23 am
Αυτό που θα πω δεν είναι και πολύ.. επιστημονικό, με βάση όμως τη θεωρία μου ότι μετά το 2020 τα πράγματα επιδεινώνονται ραγδαία, λογικά στις αυριανές εκλογές θα νικήσει ο χειρότερος.
Από την άποψη αυτή περιπτώσεις όπως του Τραμπ δεν αποτελούν αιτίες αλλά συμπτώματα. Η αντιμετώπισή τους μάλιστα μού φέρνει στο νου μια γριά που είχα κάποτε συναντήσει στον προθάλαμο ιατρείου, η οποία δήλωνε υπερήφανα ότι καταπολεμούσε τον πόνο στο στομάχι καταναλώνοντας όλο και μεγαλύτερες ποσότητες ασπιρίνης.
Όσον αφορά τώρα την εξέλιξη της ΤΝ, υπάρχουν κατά τη γνώμη μου τεράστια περιθώρια βελτίωσης. Η βελτίωση αυτή όμως απαιτεί φαντασία, χρόνο, ενέργεια και χρήμα. Πολύ χρήμα. Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο για όσους έχουν επενδύσει τις επιχειρηματικές ελπίδες τους επάνω της. Και στην τελική ποιος θα καταλάβει τη διαφορά? Μια χαρά βολεύεται πχ το πόπολο με τη μουσική του Bad Bunny. Τι έχουν δηλαδή να κερδίσουν οι δισκογραφικές από την αντικατάστασή του με τον.. Μπετόβεν?
Από τα τέλη του 18ου αι., η σχέση προσφοράς – ζήτησης πολιτιστικών προϊόντων διαμορφώνεται από το εξής φαινόμενο : όσο περισσότερη δόξα και χρήμα συνεπάγεται η ιδιότητα του “επιτυχημένου καλλιτέχνη”, σε τόσο περισσότερους ανθρώπους γεννιέται η φιλοδοξία να βρεθούν στη θέση του. Αναπόφευκτα, σε όλο και περισσότερους απ’ αυτούς αναπτύσσεται φιλοδοξία …εν τη απουσία σοβαρού ταλέντου. Σε βάθος χρόνου, έχεις όλο και περισσότερους “περίπου καλλιτέχνες” και στη συνέχεια …”λιγότερο καλλιτέχνες”. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό αλλά, από τη στιγμή που η τέχνη περνάει στα χέρια των εμπόρων (…τέλη 18ου αι.) στην τελευταία στροφή του δρόμου που χάραξε ο Μπετόβεν, καραδοκεί ο Bad Bunny.
Δεν διαφωνώ φυσικά επί της αρχής, αλλά ο κατήφορος δεν είναι το ίδιο με την.. ελεύθερη πτώση των τελευταίων ετών. Δηλαδή τα λέγαμε τις προάλλες για τους Nirvana, but.. μπροστά στον Bad Bunny o Κομπέιν είναι Μπετόβεν και Χέλντερλιν ταυτόχρονα!
Ε από ένα σημείο και μετά η πτώση όντως …έχει παραγίνει ελεύθερη. Αρκούμαι να αναφέρω ότι μόλις επέστρεψα από παραλία, όπου πηγαίνω αποκλειστικά για να συνοδεύσω τη Μαρίνα, την οποία και περιμένω να κάνει το μπάνιο της καθήμενος στην καφετέρια της υποθέσεως και ακούγοντας πράγματα που με κάνουν αυτή τη στιγμή να αισθάνομαι σαν βετεράνος του Βιετνάμ με PTSD, ας πούμε.
Χέλντερλιν by the way, ένας ακόμα Ιχθύς που, κατά παρέκκλιση, θαυμάζω σε βαθμό ειδωλοποίησης (μαζί με Χέντελ, Σοπέν, Μοντέν, Σοπενχάουερ). Ο …Κομπέιν δεν υπάγεται σ’ αυτούς!
Εντάξει ο καημένος ο Kurt δεν ήταν του.. αυτού επιπέδου, but you get the idea. Εδώ που τα λέμε και το SUNO ακόμα με μια σου λέξη στέλνει αδιάβαστο το 99,99% της τρέχουσας μουσικής παραγωγής.
Ένα από τα φρικιαστικά πράγματα που ισχύουν με το Suno και τα συναφή είναι ότι …διεκδικούν και δικαιώματα επί του “καλλιτεχνικού προϊόντος”!
Αυτό θα πει …εργαλείο, ας πούμε.
Αφού αν δεν αηδίαζα κυριολεκτικά με το φαινόμενο των βίντεο – podcasts που ανεβάζει ο κάθε πικραμένος, θα το έκανα. Yπό την έννοια ότι θα ήταν πιο ξεκούραστο απ’ το να κάθομαι και να γράφω, σε ένα “τυπικά” δημοσιογραφικό στιλ που δε φαίνεται στο φινάλε και να …νοσταλγεί κανείς.
Μου είναι κωμικοτραγικά πιο εύκολο να κάθομαι εκεί πέρα μπροστά σε μια κάμερα και να μιλάω επ’ άπειρον – I mean, literally, και χωρίς προετοιμασία.
Αλλά “όπως πολύ σωστά είπα” και πριν, αηδιάζω με το συγκεκριμένο φαινόμενο και τους ηλίθιους ψωνισμένους που το έχουν διαδώσει.
Ως γνωστόν μισώ αβυσσαλέα τα βίντεο. Ποτέ δεν έχω παρακολουθήσει ολόκληρο κανένα βίντεο “περιεχομένου” ανεξαρτήτως διάρκειας. Ούτε καν τσόντες. Ακόμα και τις ταινίες ή τα σήριαλ τελευταία τα βλέπω δειγματοληπτικά. Προχτές είδα το Χαμένοι στο Διάστημα του netfix – καμιά τριανταριά ωριαία επεισόδια – σε δυόμισι ώρες με την ακλόνητη πεποίθηση ότι δεν έχασα τίποτε ουσιαστικό. Κι εμένα μου έχει φυσικά περάσει από το μυαλό να το ρίξω κάποια στιγμή στην.. παραγωγή περιεχομένου. Αλλά γιατί να το κάνω? Συγγραφέας είχα το ψώνιο να γίνω κάποια στιγμή. And so I did. Όχι κακός ηθοποιός! Εννοείται ότι αν αισθάνεσαι ότι εσένα σου ταιριάζει, να το δοκιμάσεις χωρίς περιστροφές.
Πιστεύω μάλιστα ότι αν δεν έχεις κάποιο αξεπέραστο κόλλημα όπως εγώ – και να φανταστείς ότι έχω φάει τα νιάτα μου μπροστά σε ανήλικο ακροατήριο – θα έπρεπε τελικά να το κάνεις. Τα blog και ο γραπτός λόγος γενικότερα τα έχουν φάει προ πολλού τα ψωμιά τους. Είναι η μόνη ελπίδα για ένα ευρύτερο ακροατήριο.
Μωρέ μια χαρά μου ταιριάζει, υπό την έννοια ότι με το μπλαμπλα είχα πάντα άνεση, όση και με το μουσικό αυτοσχεδιασμό – για την ακρίβεια, τα θεωρώ το ίδιο πράγμα. (Ιδέα 💡: Θα μπορούσα να κάνω σχολιασμό …τραγουδώντας – σε οπερατικό στιλ, μετατρέποντας αυτόματα τις ειδήσεις σε άριες! Now that would be fun! 🤪).
Απλώς, ξανά, αηδιάζω με την ηλίθια ναρκισσιστική τάση που διέπει το φαινόμενο, και σκυλοβαριέμαι.
…Άσε που έχει ξεκινήσει πάλι η “περίεργη κατάσταση” με το Jetpack και την απότομη, περιστασιακή και …εντυπωσιακή “πτώση επισκεψιμότητας” – ψάχνοντας βρήκα όπως και τις προηγούμενες φορές, ότι αφορά σε κάποια αυτόματη διαδικασία “αυτοκάθαρσης” (άκου να δεις δηλ.) που ενεργοποιεί η Google.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, είχα που είχα βαρεθεί …δε μου το κάνει και πιο εύκολο…
Ως προς τον σχολιασμό της επικαιρότητας …εδώ έχει αρχίσει να μου φαίνεται αγγαρεία εμένα, που ήταν η δουλειά μου 25 χρόνια + … Και που εξακολουθώ να ενημερώνομαι με το νι και με το σίγμα από “χούι” – απλώς, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, βαριέμαι να σχολιάσω…
Υποθέτω θα μου ξαναγυρίσει η διάθεση, λαμβάνοντας υπόψιν και τις “εξελίξεις” που διαγράφονται. Αλλά δεν είμαι και 100% σίγουρος.
Εντάξει αλλά με αυτή τη λογική δεν θα έπρεπε να είχες γίνει ούτε μουσικός – ευτυχώς για κάποιους από μας τελικά έγινες! Λες και υπάρχει σήμερα τομέας που να μην κυριαρχούν οι μαλάκες. Anyway αυτό με τα βίντεο ήθελα να στο προτείνω από καιρό. Δεν μπορώ να ξέρω βέβαια σε ποιο βαθμό θα περπατήσει. Εγώ έτσι κι αλλιώς για διάφορους λόγους έχω περάσει το κατώφλι της δημόσιας απόσυρσης. Δεν χρειάζεται να γίνει το ίδιο και με σένα.
Thanks man …αλλά : και το “μουσικιλίκι” το είχα βαρεθεί στις αρχές των ’90s – εννοώ το “επαγγελματικό”, as in συγκρότημα, δίσκοι, συναυλίες κτλ. γιατί κομμάτια συνέχισα να γράφω και μάλιστα περισσότερα από ποτέ. Στα early ’00s το δισκογραφικό μου ξανάρθε λόγω Μαρίνας (για να της δείξω…ποιος είμαι 🤣), αλλά κάποια στιγμή ξαναβαρέθηκα. Δε μπορείς να φανταστείς (όση φαντασία κι αν – ξέρω ότι – έχεις) για τι κόπρο του Αυγείου μιλάμε, όταν μιλάμε για το ελληνικό “μουσικό κύκλωμα”. Και σ’ αυτό περιλαμβάνουμε φυσικά τους …εναλλακτικούς 🤮 της υποθέσεως.
Κάτι αντίστοιχο, για να μη πω χειρότερο, ισχύει και για τα δημοσιογραφικά. Δηλαδή, μιλώντας για τον Καββαθά, σε πείσμα των (ουκ ολίγων) ελαττωμάτων του ανδρός, τοποθετούμενος στο πλαίσιο “εκδότης – δημοσιογράφος” made in Greece ήταν ημίθεος τουλάχιστον…
Που να δεις το δικό μου τομέα. Το καλό με την ανεργία είναι ότι δεν χρειάζεται άλλο να κάνω το “δάσκαλο”. Να μαθαίνουν – με το ζόρι εννοείται και αν – οι άλλοι κι εγώ τίποτα!
Θα μπορούσατε παράλληλα ως ΜΚ-Ο να παρουσιάζετε live events με δικά σας ή και άλλα κομμάτια διαφημίζοντάς τα μάλιστα ως AI-free. Γενικότερα το βίντεο παρέχει αρκετές δυνατότητες για κάποιον που ενδιαφέρεται να τις αξιοποιήσει. Αν ποτέ αποφάσιζα να το χρησιμοποιήσω – λέμε τώρα – πιθανότατα θα παραχωρούσα τη θέση μου σε κάποιο AI avatar. Θα είχε πλάκα για παράδειγμα να ξεστομίζει με μελιστάλαχτο ύφος τις αντικοινωνικές θεωρίες μου μια ξανθιά γκομενίτσα!
Το AI avatar το έχω σκεφτεί κι εγώ για την περίπτωση καθιέρωσης βίντεο επικαιρικής παρλαπίπας. Εκ των πραγμάτων με τη “νέα σεζόν”, Θεού θέλοντος, κάποιες εξελίξεις θα υπάρξουν, για τις οποίες δεν είμαι ακόμα σίγουρος.
Το μόνο δεδομένο είναι ότι θα ξεκινήσω να ανεβάζω ένα απέραντο (όταν λέω απέραντο, εννοώ απέραντο) πλήθος ακυκλοφόρητων tracks, από pro Blue Light εποχής μέχρι σήμερα, …και όποιος αντέξει. 😱
As far as I am concerned, rest assured. I will endure!😅
Thanks!
Εν τω μεταξύ “στης ακρίβειας τον καιρό, επαντρεύτηκα κι εγώ“. Όλα όσα λέμε (και δε λέμε) …τελούν υπό αίρεση, δεδομένου του ότι …ένα θερμό επεισόδιο με τους βρωμότουρκους, πρέπει να θεωρείται πλέον βέβαιο. Και μακάρι να μείνει εκεί το πράγμα.
Κι εγώ ανησυχώ γενικότερα μέσα στη θερινή spaced out θολούρα μου. Άσε που η προπερσινή μου υπόθεση εργασίας ότι Τουρκία και Ισραήλ τα έχουν ψιλοβρεί κάτω από το τραπέζι χρήζει επειγόντως αναθεώρησης.
Για το ότι δεν επρόκειτο να τα βρούνε Εβραίοι και Τουρκόχοιροι ήμουν όπως θυμάσαι σίγουρος. Αυτό για το οποίο ώρες – ώρες αμφιβάλλω, είναι ο βαθμός στον οποίο θα πρέπει να συνδέσουμε τη μοίρα μας με του Ισραήλ. Και πάντα, ακόμα και μετά από αμφιταλάντευση, επανέρχομαι στη βεβαιότητα ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή απ’ το …100%.
Αυτό μου λέει το “αίσθημα”, αυτό μου λέει και η “λογική” μου.
…Ο λόγος που είχα κατ’ αρχήν διαλύσει τους Blue Light ήταν ο εντυπωσιακος ήδη από τότε παρακαλλιτεχνικός υπερπληθυσμός – είχα φτάσει να ντρέπομαι να λέω ότι είμαι μουσικός και παίζω σε συγκρότημα, γιατί η συνηθισμένη απάντηση ήταν : “α ναι, έχουμε κι εμείς ένα γκρουπάκι“. Το θέμα ήταν ότι όλοι αυτοί οι γκαλλιτέχνες (οι οποίοι σε κοίταζαν από θέση ισοτιμίας …το λιγότερο) σε δυο-τρία χρόνια max τα παρατούσαν και γινόταν …δικηγόροι, λογιστές, εφοριακοί, whatever…Αλλά ώσπου να ξεκουμπιστεί ένας, εμφανίζονταν τρεις – τέσσερεις του είδους. Ρόλος του οποίου είδους ήταν, ακριβώς, να εμποδίζει εκείνους που άξιζαν να προχωρήσουν.
Παρεμπιπτόντως πριν λίγο καιρό ανακάλυψα τυχαία – μου κίνησαν την περιέργεια οι σταθερά υψηλές τιμές των δίσκων του στο discogs – τη μοναδική περίπτωση σύγχρονου hip hop καλλιτέχνη (Westside Gunn) του οποίου τα κομμάτια του πραγματικά μου αρέσουν:
https://www.youtube.com/watch?v=y8yOD7buHE0&list=RDy8yOD7buHE0&start_radio=1
https://www.youtube.com/watch?v=7icGNCSMa5U&list=RD7icGNCSMa5U&start_radio=1
Καλός είναι! Τα κομμάτια έχουν αληθινό μουσικό ενδιαφέρον, πράγμα σπανιότατο για το χώρο (με τον οποίο έχω πάψει να ασχολούμαι χρόνια τώρα*).
Αλλά το οπτικό σκέλος, αμετανόητα κυρίαρχο, οι χειρονομίες, τα ρουχαλάκια και τα μπρασελεδάκια, το subzero level του living theatre… γενικά fuck it and leave it. Σε ό,τι αφορά τη “σύγχρονη” (δεκαετιών ήδη) εκδοχή του ραπ, είμαι με τον Wynton Marsallis : “Hip-hop attacks itself. It has no merit, rhythmically, musically, lyrically. What is there to discuss?”
* Όταν κάποια στιγμή ανεβάσω (κάποια από) τα tracks που θα αποτελούσαν τον δεύτερο δίσκο των Blue Light – μηδέποτε κυκλοφορήσαντα – θα ακούσεις το πρώτο rap ή μάλλον …με στοιχεία rap, κομμάτι που γράφτηκε επί ελληνικού εδάφους εν έτει ’91 από τον υποφαινόμενο (ένα χρόνο μετά ήμουν, εννοείται, στους Public Enemy στο Κατράκειο, τους οποίους συμπαθούσα ιδιαίτερα).
Το άλμπουμ γενικά θα ήταν πιο funky σε σχέση με το πρώτο, και με ελληνικό στίχο – γραμμένο βασικά όχι από μένα.