To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Ακολουθούν αποσπάσματα από ρεπορτάζ της Ναυτεμπορικής [το πλήρες κείμενο, εδώ] …Ο πρόεδρος της Βουλής, αφού ανέγνωσε επί λέξει τον όρκο που δίνουν τα ζευγάρια στον πολιτικό γάμο διερωτήθηκε «που είναι το διαστροφικό, το επαναστατικό, το ανατρεπτικό, το επικίνδυνο;»… …«Ευθύνη αναλαμβάνουν, ευθύνη θεσμοθετούμε. Κι εμένα προσωπικά ως συντηρητικό και παραδοσιακό άνθρωπο μου αρέσει να προσχωρούν σε θεσμούς ευθύνης όλα τα μέλη…
‘Οπως έχουμε πει ξανά, το σύστημα δεν ξεχνάει τα παιδιά του. Για κάθε έναν που το υπηρετεί πιστά υπάρχει εναλλακτική για όταν τεθεί εκτός πολιτικού γίγνεσθαι. Στην εποχή μας άλλωστε η λαϊκή ετυμηγορία είναι έννοια εντελώς παρωχημένη. Οι βασικές πολιτικές χαράσσονται από think tanks και ΜΚΟ, επιτροπές “ειδικών” και εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως, κυρίως, το Harvard. Μέσα από το διορισμό τώρα…
Ιδιαίτερα ξεχωριστή θέση στη μουσική παραγωγή του Mendelssohn έχουν τα θρησκευτικά του έργα, όπως η καντάτα Kommt, Lasset Uns Anbeten [Ελάτε, Ας Προσκυνήσουμε]. Ακούμε δυο της μέρη, ένα ντουέτο [00:00] και το καταληκτικό χορωδιακό [03:21].O Ψαλμός 95, πέρα από τον FM, έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για συνθέτες όπως οι Heinrich Schütz και Thomas Tallis. Είναι ενσωματωμένος ως προσκλητήριο στο ξεκίνημα…
Τα Peches De Vieillesse είναι μια συλλογή 150 κομματιών για πιάνο, φωνή και μικρά σύνολα – μουσική εκτός του κύριου, οπερατικού corpus του Gioacchino Rossini [1792-1886]. Ένα από αυτά είναι το τρίπτυχο ‘La Regata Veneziana’, τρία απολαυστικά ανάλαφρα τραγούδια που αφηγούνται μια ερωτική ιστορία. Τα ακούμε από την κορυφαία σοπράνο Renata Tebaldi – μέλος του February born musicians club, όπως…
“Από την στιγμή που πρωτοήρθα σε επαφή με το έργο του Ligeti, μετατράπηκα σε δορυφόρο του. Αυτό καθόρισε τη σχέση μας, που διήρκεσε μια ζωή”. Σε μια κοινωνία “δομημένη” με βάση τις “αρχές” του ατομικισμού, η αφοσίωση του György Kurtág στον συμπατριώτη, φίλο και μέντορά του György Ligeti, ακούγεται παράταιρη. Για μένα δεν υπάρχει τίποτα περίεργο εδώ – δείγμα της…
Στους δυο πρώτους δίσκους τους, Damned Damned Damned και Music For Pleasure, οι Damned ήταν ένα “διαφορετικό” συγκρότημα. Διαφορετικό από τα υπόλοιπα του αγγλικού πανκ, αλλά και από τον μετέπειτα εαυτό τους. Η αιτία για αυτό είχε όνομα και επώνυμο : Brian James. Ο κιθαρίστας – κύρια πηγή του ήχου τους, αποκλειστικός συνθέτης των τραγουδιών τους, και επιφανές μέλος του…
Το δικαίωμα των ομοφυλόφιλων στην υιοθεσία είναι η light εκδοχή εκείνου στην άμβλωση των φεμιναζί ακτιβιστριών και του κτηνώδους ηλιθιότητας συνθήματός τους “my body my choice”. Όπως η γυναίκα αποφασίζει για ζωή και θάνατο του παιδιού μέσα της, ορίζοντάς το ως “μέρος του δικού της σώματος”* δηλ. ως ιδιοκτησία της, έτσι και στην περίπτωση της υιοθεσίας, κάποιοι αδιαφορούν για την…
…Εννοείται ότι στηρίζουμε Λιάνα και Τιμημένο. Μπορεί η κυρία να έχει τα κουσούρια της [πολιτικά εννοώ], αλλά ένα δράμι φαιά ουσία σίγουρα το διαθέτει. Σε αντίθεση με τα σημερινά media darlings που “εκπροσωπούν” το “είδος”. Το αυτό και για τους, στοιχειωδώς ενήμερους μιας Μεγαλύτερης Εικόνας, συναδέλφους της. Κι άσε την Πάολα Ρεβενιώτη, τρανς κινηματογραφίστρια, εκδότρια, καλλιτέχνιδα, ακτιβίστρια, να κουρεύεται.
Ένα από τα αριστουργήματα του Felix Mendelssohn, έργο από το οποίο δεν πετάς νότα, είναι το δεύτερο από τα piano trios του, σε ντο ελάσσονα έργο 66. Ακούμε το Andante Espressivo [00:00] και το Molto Allegro Quasi Presto [07:22]. Η εκτέλεση προέρχεται από το άλμπουμ Martha Argerich And Friends – Live From The Lugano Festival 2005, και οι μουσικοί που…
Μέλος του February born musicians club και ο παραγωγός, μπασίστας και συνθέτης Bill Laswell. Έχει οργανώσει & συμμετάσχει σε δεκάδες projects και χιλιάδες ηχογραφήσεις που καλύπτουν ένα τεράστιο φάσμα από την jazz και το funk μέχρι το dub, το punk, το drum&bass και το metal. Αλλά και την …όπερα. Τον ακούμε εδώ να προσεγγίζει με ήπια αποδομητική και jazzy διάθεση…
Παρατηρώντας τη μετατροπή της Βουλής σε κιτσάτο σκηνικό ακτιβιστικού ριάλιτι [η φωτογραφία είναι από προηγούμενο νομοθετικό θρίαμβο των ΛΟΑΤΚΙ], έμπαινες στον πειρασμό μιας “τολμηρής” υπόθεσης : Ο δικαιωματισμός της gay κοινότητας [;] αποτελεί δημιούργημα της βιομηχανίας του θεάματος.* Και της διαπλεκόμενης μ’ αυτήν “νεανικής κουλτούρας”. Έχοντας ασχοληθεί μ’ αυτήν επί δεκαετίες, θεωρώ δεδομένο ότι αποτελεί κατασκευή των μυστικών υπηρεσιών, με…
Σε μια εκσυγχρονισμένη αναβίωση του θεάτρου σκιών, αν υπήρχε δηλ. κοινό που να έχει ανάγκη κάτι τέτοιο, ο κύριος Καπουτζίδης θα αποτελούσε το real-life role model μιας απολαυστικής παράστασης : Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΛΟΑΤΚΙ