Ο μνημειώδης επίλογος του δεύτερου άλμπουμ των Ultravox! – στην undergound εκδοχή του γκρουπ με front man τον John Foxx (η τεράστια εμπορική με κιθαρίστα / singer-songwriter τον Midge Ure βρισκόταν τρία χρόνια και δυο άλμπουμ μετά). Το Ha!-Ha!-Ha! κυκλοφόρησε το 1977, ένα τέταρτο του αιώνα χρόνια πριν το σόλο άλμπουμ Frantic του Bryan Ferry (2002), στο track list του οποίου βρίσκουμε ακόμα ένα τραγούδι με τον ίδιο τίτλο. 📀 📀 The monumental closing track of Ultravox’s second album — in their underground era with John Foxx as frontman (the band’s huge commercial success with guitarist / singer-songwriter Midge Ure would come three years and two albums later). Ha!-Ha!-Ha! was released in 1977, a quarter of a century before Bryan Ferry’s solo album Frantic (2002), whose tracklist also includes a song bearing the exact same title.
ULTRAVOX! : HIROSHIMA MON AMOUR (1977)
Somehow we drifted off too far
Communicate like distant stars
Splintered voices down the phone
The sunlit dust, the smell of roses drifts, oh no
Someone waits behind the door
Hiroshima mon amour
Riding inter-city trains
Dressed in European grey
Riding out to echo beach
A million memories in the trees and sands, oh no
How can I ever let them go?
Hiroshima mon amour
Meet beneath the autumn lake
Where only echoes penetrate
Walk through Polaroids of the past
Futures fused like shattered glass, the suns so low
Turns our silhouettes to gold
Hiroshima mon amour
BRYAN FERRY : HIROSHIMA MON AMOUR (2002)
Unconscious in Versailles
Press play begin
See my life flash by
O neon wind
(Hiroshima mon amour)
I wake up in Chiang-Mai
Think I must jack in
I hear the wild girls cry
O neon wind
(Hiroshima mon amour)
You make me weep
You make me moan
A thousand suns
And then you’re gone
Blade runner in the night
Burn out Berlin
O neon wind
(Hiroshima mon amour)
(Hiroshima mon amour)
(Hiroshima mon amour)
(Hiroshima mon amour)
(Hiroshima mon amour)
(Hiroshima mon amour)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Στο βαθμό που είμαι σε θέση να γνωρίζω, η αντίληψη ότι ο πόλεμος γενικά είναι κάτι κακό είναι δημιούργημα του 20ου αιώνα. Και κατά τα φαινόμενα οδεύει πλέον προς κατάργηση.
Ναι, η “κάθετη” απόρριψη του πολέμου no matter what, είναι προϊόν των δυο παγκοσμίων πολεμων, και είναι ιδιαίτερα βολική για κάποιους που …”εργάζονται για την ειρήνη” που τους εξυπηρετεί …έτοιμοι πάντα να καταστρέψουν οποιαδήποτε άλλη. Αυτό που βλέπω είναι ότι ο γαμημένος Τραμπάκουλας μαζεύει τόσο πολύ κόσμο κατά Ιράν μεριά, που η πιθανότητα σχεδίου εκφοβισμού πρέπει να αποκλεισθεί …for financial reasons : Υποτίθεται ότι και δεύτερη αρμάδα θα κατευθυνθεί προς τα εκεί, οπότε το πράγμα γίνεται οικονομικά ασύμφορο αν δε συνοδευτεί τελικά από …δράση. Εν τω μεταξύ οι Κινέζοι, λέει, ξεφορτώνουν τεράστιες ποσότητες οπλισμού στο Ιράν και γενικώς …καλό είναι κανείς να αρχίσει να ψάχνει την Υδρόγειο για ασφαλές μέρος μετανάστευσης – έχω εντοπίσει τη Νήσο Στιούαρτ στη Νέα Ζηλανδία!. 😃
Μάλλον έχει αρχίσει να παθαίνει Μπάιντεν. Γλιτώσαμε απ’ τον ένα ξεμωραμένο και μπλέξαμε με άλλο, ο οποίος είναι και μη επιδεκτικός χειραγώγησης!
Δυστυχώς δεν έχω τα οικονομικά μέσα – δεν έχω καν αυτοκίνητο – για να μετακινηθώ εντός της χώρας μας, πόσο μάλλον σε ασφαλές καταφύγιο του εξωτερικού. Εδώ θα μείνω και ό, τι βρέξει ας κατεβάσει!⚡☔
Πράγματι, η Νήσος Στιούαρτ θα πρέπει να περιμένει επ’ αόριστον – κρίμα γιατί φαίνεται ειδυλλιακό μέρος, και σούπερ αραιοκατοικημένο.
Για Γροιλανδία το σκεφτόμουν, εδώ και χρόνια (γενικά, οι αχανείς & ακατατοίκητες εκτάσεις είναι το ιδανικό μου), αλλά …ούτε εκεί δε σε αφήνει να ησυχάσεις ο Τραμπάκουλας!
Με το που το είπα εντωμεταξύ, έφαγα πάλι την μπόρα στο δρόμο..
Γενικά (και το εννοώ) πρέπει να προσέχει κανείς, όσο γίνεται δηλ., κάθε λέξη που βγαίνει απ’ το στόμα – ή το …πληκτρολόγιό του. Για λόγους πολλούς και διάφορους.
Totally agree. Μη σου πω ακόμα και τα τραγούδια που βάζει. We are being watched.
Αν και σε αυτά τα θέματα δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου σωτηρία. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα ερμηνευτούν οι πράξεις και τα λόγια σου. Ακόμα και η προσπάθεια να περάσεις απαρατήρητος μπορεί να τραβήξει τελικά την προσοχή.
Εννοείται. Ειδικά στον κόσμο μας όπως έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, κρίσεις και αποφάνσεις προκύπτουν με κριτήρια “ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή.”
Κατ’ εμέ πάντως το watch your mouth ισχύει ακόμα και σε πλαίσιο μονολόγου. Οι λέξεις πυροδοτούν καταστάσεις (“εν αρχή ην ο λογος” που λέμε). Όχι πάντα αντιληπτές.
Όχι απλώς μονολόγου, αλλά και σκέψης, προαισθήματος ή ονείρου. Σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν πρόκειται για πρόβλεψη γεγονότος ή πρόκληση γεγονότος. Μου έχει τύχει πρόσφατα περίπτωση που επρόκειτο και για τα δύο ταυτόχρονα. Κάτι που προσωπικά βρίσκω τελείως τρελό. Και δε μιλάω για περίπτωση “αυτοεκπληρούμενης προφητείας”.
Δεν ξέρω πάντως αν μπορεί κανείς να ξεγελάσει το παιχνίδι. Εδώ κολλάει το γνωστό “κερδίζει πάντα το καζίνο”.
Για κάποιο λόγο την ύπαρξη των δυο τελευταίων σχολίων την αντιλήφθηκα μόλις τώρα, και μάλιστα υπό τους ήχους του Σούμπερτ! 🤪
Όλο κάτι κερδίζεις πάντως κι εσύ απ’ το καζίνο, με πείρα, κοντρόλ και παρατηρητικότητα. Και κυρίως να ξέρεις πότε να φύγεις.
Εντωμεταξύ Καναδάς και Αγγλία έκλεισαν αμφότεροι εμπορική συμφωνία με την Κίνα. Έτσι όπως το πάει ο Τραμπ στο τέλος δεν θα τον παίζει κανένας.
Το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς (ή έστω μόνο) αυτά που κάνει ο Τ με τους “δυτικούς συμμάχους” και γενικότερα, αλλά το timing : γίνονται “πολύ αργά”, αφού αφέθηκαν πρώτα οι Κινέζοι να αλωνίζουν – με τις ευλογίες του μέρους της ελίτ που (εξακολουθεί να) ψηφίζει Παγκοσμιοποίηση.
Ένας Θεός ξέρει τώρα αν σώνεται το πράγμα (“σώνεται” δηλ. από τη MAGA οπτική), ή ποιες συνέπειες θα έχει η (μη) σωτηρία του.
Προσωπικά, αν με ρωτάς, θα προτιμούσα μια επιστροφή στα …’90s, με την προσθήκη ενός παράγοντα alert ως προς τις ύπουλες κινήσεις των σχιστομάτηδων.
Τα 90s-00s υπήρξαν μια singular ιστορική συγκυρία που δεν πρόκειται να επαναληφθεί στον αιώνα τον άπαντα ή τουλάχιστον όχι περισσότερο από τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή. Προσωπικά δεν τα ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα και δεν θα μου λείψουν καθόλου. Το μόνο ανησυχητικό είναι ότι τον Χρυσό Αιώνα διαδέχθηκε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος.
Εγώ πάλι τα ’90s τα υπερευχαριστήθηκα πολλαπλώς – ιδίως από τότε (’92) που χαλάρωσα συνειδητοποιώντας ότι δεν υπήρχε τρόπος να κάνω καριέρα singer/songwriter στο Ελλάντα όπως είχε διαμορφωθεί ήδη.
Αλλά το point δεν είναι αυτό : προτιμώ τα ’90s από αυτό που διαγράφεται μπροστά μας. Όχι μόνο ως πόλεμος αλλά, στην καλύτερη (;) περίπτωση ως κατάσταση μόνιμης έκτακτης ανάγκης – διαρκούς πολεμικής ετοιμότητας.
Ως προς τον Πελοποννησιακό πάντως, υπάρχει μια βασική δαφορά με τώρα : η Σπάρτη δεν είχε “υποθάλψει” την άνοδο της Αθήνας, όπως οι Αμερικανοί εκείνη της Κίνας. Περισσότερο το πράγμα θυμίζει το (επίσης παρανοϊκό) κλίμα των ημερών προ του Α’ΠΠ. Ο οποίος grosso modo ξεκίνησε για παρεμφερείς λόγους : άνοδος Γερμανίας (στόλος, αποικίες etc) – πρόβλημα “κοσμοκράτειρας” Αγγλίας.
Κι αυτό ισχύει. Εκεί που ομοιότητες πάντως αγγίζουν τα όρια του εξωφρενικού, είναι η περίοδος του Μεσοπολέμου. Αν δεν ήταν στη μέση τα πυρηνικά, ο Τρίτος Παγκόσμιος θα είχε ήδη ξεκινήσει hands down. Για τεχνικούς λόγους καθυστερεί και όχι για ουσιαστικούς.
Καλά, για το μεσοπόλεμο ούτε συζήτηση. Παρά τρίχα temporal clone της συγκεκριμένης περιόδου είναι αυτή που διανύουμε!
Ένα από τα στοιχεία που λείπουν φυσικά είναι η μουσική και τα φοβερά sexy ρούχα των γυναικών.
Να σου πω, τα ήθη και η αισθητική – δεν αναφέρομαι φυσικά στη “μουσική” καθεαυτήν – της εγχώριας τραπ με τους “μαφιόζους” άντρες και τις “πουτάνες” γυναίκες εμένα μου θυμίζουν φοβερά εκείνη τη γελοία κατάσταση στο a piece of the action του star trek. Όχι δηλαδή μεσοπόλεμος, αλλά παρωδία της παρωδίας.
Πιθανώς το μόνο αχρείαστο επεισόδιο του Star Trek. Ακόμα και αυτό βεβαίως είναι η επιτομή του class μπροστά στα κατορθώματα των “τράπερς”.