To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Μετά από ένα καταιονισμό τρομολαγνείας και γενικής ανωμαλίας καθ’ οδόν προς νέο lock down, κάνει καλό να ακούσει κανείς λίγο τον Δρ. Ιωαννίδη. Στο section από 4:29 ο “καταξιωμένος επιστήμων” * μιλά για όσα πρέπει να ξέρει ο αγωνιών πολίτης, για την εξέλιξη της “πανδημίας” και για τις πιθανότητες που έχει να καταλήξει από τον ”φονικό ιό”: Αν είναι κάτω…
Κάθε άνθρωπος έχει τα όριά του, η υπέρβαση των οποίων δέον όπως αποφεύγεται, ως επικίνδυνη, για την ισορροπία του αν όχι τίποτα άλλο. Το δικό μου όριο φερ’ ειπείν, είναι …ο Ευαγγελάτος. Τις εκπομπές του οποίου συστηματικά αποφεύγω. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά για το ότι αναφέρομαι σ’ αυτόν, από τους αναγνώστες που έχουν το ίδιο πρόβλημα [όλο και κάποιοι θα υπάρχουν]….
Όπως κι ο Shostakovich, ο Γάλλος συνθέτης Olivier Messiaen, με την έναρξη του Β’ΠΠ έσπευσε να καταταγεί στο στρατό. Η θέση του ήταν του ιατρικού βοηθού, λόγω προβλημάτων όρασης. Ο Messiaen πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς και κλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί συναντώντας άλλους κρατούμενους μουσικούς [ένα βιολιστή, ένα τσελίστα και ένα κλαρινετίστα] έγραψε ένα τρίο, το οποίο ενσωμάτωσε στο…
Για να κρατάμε επαφή με το σκορ και να μην τρελαινόμστε…Πρώτον: με τους αριθμούς των κρουσμάτων “εκτιναγμένους” σε τετραψήφια νούμερα, οι αριθμοί των νεκρών βρίσκονται σταθερά κοντά στο δέκα, και αφορούν εξακολουθητικά υπερήλικες με υποκείμενα νοσήματα. Δεύτερον, κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση στις εξ Αμερικής ειδήσεις: από το καλοκαίρι ο Donald Trump [ορθώς] απέδιδε την αύξηση κρουσμάτων στην αύξηση…
Ξυπνήσαν κι οι μαύροι …στα εξήντα *. Τι πιθανότητες υπάρχουν το ηλίθιο τσιτάτο να μη το έχει σύρει χρόνια ο ίδιος ο χρήστης; και τι είναι τούτο εδώ …αυτοκριτική, κοροϊδία ή virtue signaling; – το λένε και γλείψιμο… Αναρωτιέσαι αν θα ανασκευάσει ποτέ τα εμέσματα που εξαπολύει από καταβολής “πανδημίας”. Και για το πού θα μπει τότε η μάσκα του….
Το μέτρο της υποχρεωτικής μασκοφορίας [πρόσθετα με social distancing, κλείσιμο θεάτρων και άλλων τόπων διασκέδασης] εμφανίσθηκε πρώτη φορά στο Σαν Φρανσίσκο, έναν αιώνα πριν, στη διάρκεια της ισπανικής γρίπης *. Η αρχική εφαρμογή του για ένα μικρό διάστημα, στην διάρκεια του πρώτου κύματος, συνέβαλλε, ή έτσι θεωρήθηκε, στον περιορισμό του ιού. Εξ ου και η μεταπήδησή του “με παρόμοια επιτυχία”…
Η εξοικείωση με τη μάσκα είναι η ιδεολογία του ηττημένου. Εκείνου που θα κάνει “ό,τι χρειαστεί” για να ανελιχθεί / επιβιώσει. Που ήταν ήδη φιμωμένος γιατί δεν είχε ποτέ φωνή. Έτσι εξηγείται η προθυμία με την οποία ακολουθεί εντολές, η ζήλια που κινεί το μίσος του για τους “αρνητές της μάσκας”, η άρνηση συζήτησης, το αισχρό thumbs up στη λογοκρισία….
Απ’ την ιστοριούλα των McCartney – Hoffman με το ‘Picasso’s Lats Words’ [βλ. προηγούμενο post] θυμήθηκα την ταινία ‘O Πεταλούδας’ [Steve McQueen – D. Hoffman, σκηνοθεσία Franklin J. Schaffner – 1973], το soundtrack που έγραψε γι’ αυτήν ο Jerry Goldsmith, αλλά και το εξ ίσου αξιόλογο [αν όχι καλύτερο] που ο David Buckley έγραψε για το remake του 2017.Ακούμε πρώτα…
Θέλω να επαναλάβω εκτεταμένα αποσπάσματα ενός άρθρου που διάβασα στο site του Καλεντερίδη. Και να επαινέσω τον Ανδρέα Τσιφτσιάν – όση σημασία μπορεί να έχει ο έπαινος ενός ανθρώπου που δεν προέρχεται από τον παραδοσιακό “πατριωτικό χώρο”, αλλά εκτιμά την ακεραιότητα των ανθρώπων του. Όπως και τη φιλοτιμία του αρθρογράφου να μπει στην ουσία του θέματος – φαινόμενο στις μέρες…
Εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία των γενεθλίων του Pablo Picasso [25/10/1881] για να ακούσουμε το κλασικό τραγούδι του Jonathan Richman. Ηχογραφημένο το 1972 σε παραγωγή John Cale θα κυκλοφορούσε με το πρώτο άλμπουμ των Modern Lovers τέσσερα χρόνια αργότερα. Επακολουθεί μια από τις ουκ ολίγες διασκευές που του έχουν γίνει, εκείνη του David Bowie, στο άλμπουμ Reality – 2003. We take the…
Βίντεο μικρής διάρκειας για πολύ γερά νεύρα. Literally, όχι όπως εκείνα που πλασάρονται σαν τέτοια. Όταν η καθηγήτρια είναι η “επαναστάτρια” της υποθέσεως, και οι μαθητές της, “οι νέοι με το αίμα που βράζει”, είναι οι ρουφιάνοι που τη συκοφαντούν on camera, καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει πάει τελείως στραβά.Παρακμή και αποσύνθεση.
Κάποιες στιγμές εδώ, η μελωδία που τραγουδά πάνω απ’ τις κιθάρες ο David Eugene Edwards έχει κάτι από ορθόδοξο βυζαντινό μέλος. Διόλου περίεργο, για ένα άνθρωπο θρησκευόμενο, δοσμένο σε αποκαλυπτικές προφητείες και οράματα όπως ο singer – songwriter αρχηγός των Wovenhand, και πριν των 16 Horsepower. At times here, the melody sung over the guitars by David Eugene Edwards has…