To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Οι Olympians δεν ήταν “της γενιάς μου”. Τα τραγούδια τους ήταν ένα από τα αστεία της γυμνασιο/λυκειακής παρέας. Γελάγαμε μαζί τους, ήταν πολύ απλοΐκοί για να έχουν θέση στο δικό μας soundtrack. Δεν πέρασε καιρός προτού αντιληφθούμε, κάποιοι, τη μελωδική φλέβα, τις ηχητικές αρετές, το βάθος των αισθημάτων πίσω από την “απλοϊκότητα”. Α, και την μεγαλοσύνη της ερμηνείας του Πασχάλη…
Ελπίζουμε ο κύριος Τατσόπουλος να δείξει επιείκεια, για την εμμονή με την οποία δυσπιστούμε στο αφήγημα των φίλων του Κυριάκου Μητσοτάκη, Νίκης Κεραμέως και Άδωνι Γεωργιάδη…Ο πρώτος τις προάλλες μας βεβαίωνε για την ασφάλεια του επερχόμενου εμβολίου. Χωρίς να προσδιορίσει την πηγή προέλευσης αυτής της βεβαιότητας, ούτε καν σε ποιο απ’ τα εμβόλια αναφερόταν… Στο παραπάνω βίντεο, που έστειλε ο…
Τραγούδι ζοφερά προφητικό, από το άλμπουμ των Steppenwolf Slow Flux [1974]. Πηγή έμπνευσης εδώ, όπως και πίσω από δουλειές του Bowie της ίδιας περιόδου – Ziggy Stradust, Diamond Dogs – το μυθιστόρημα ‘The Wild Boys’ του W. Burroughs. A grimly prophetic Song, from Steppenwolf’s Slow Flux album [1974]. Its source of inspiration appears to be the same as the one…
Άλλο ένα …αμφιλεγόμενο, στην εποχή του ήδη, τραγούδι του Frank Zappa, στο αφιέρωμά μας SONGS ABOUT ΥOUTH & CHILDHOOD. Το οποίο δεν έχει λόγο να μη συνεχιστεί, έως ότου τελειώσει το σχετικό stuff – υπάρχει αρκετό ακόμη…Από το επικό, τρίπρακτο έργο – παρακαταθήκη του FZ, Joe’s Garage [Act I, 1979]. Another … controversial, already in its time Frank Zappa song,…
Η παρέλαση ρεπόρτερ και σχολιαστών απ’ τα κανάλια ολοκληρώθηκε [όση ώρα έβλεπα εγώ] με τον Πέτρο Τατσόπουλο να επιστρατεύει “όλο το λογοτεχνικό του τάλαντο”, δείχνοντας πόσο χρήσιμος μπορεί να είναι σε ρόλο διανοούμενου-ντόμπερμαν του κυρίου Χρυσοχοΐδη… Είχαν προηγηθεί θαυμαστές τοποθετήσεις όπως: Του Άδωνι Γεωργιάδη, περί μασκών που φορούσε ξανά ο κόσμος πριν ένα αιώνα, με την ισπανική γρίπη [ένα, και…
ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ
Δεν χρειάζονται σχόλια, πέρα από ένα: ευτυχώς ο ιατρικός κόσμος δεν εξαντλείται σε περιπτώσεις όπως ο κύριος Σύψας, ο κύριος Τσιόδρας ή η [προσωπική “αδυναμία μου”, μαζί με τον …Μόσιαλο] κυρία Παγώνη. Την οποία εκτελεί στα έξη μέτρα, στο βίντεο πάνω, ο καρδιολόγος Φαίδων Βόβολης, “αρνητής της μάσκας”, όπως παρουσιάζεται στο site του ΑΝΤ1. Του οποίου ΑΝΤ1 βέβαια ο anchorman…
Τί είπε ο κύριος Σύψας, παραμονή ανοίγματος σχολείων, με τα παιδιά να προετοιμάζονται για τη σουρεαλιστική ταλαιπωρία της μάσκας, με αντικειμενικό σκοπό, ούτε λίγο ούτε πολύ, να μάθουν να ζουν μ’ αυτήν; Μας είπε ότι οι μετανάστες δεν κινδυνεύουν από τον ιό, καθότι είναι ως επί το πλείστον παιδιά και νέοι… Για να το πεις βεβαίως αυτό, δεν χρειάζεται ειδικότητα….
Πριν διαμορφώσουν το ιδιότυπο fusion ροκ, κλασικής και τζαζ που θα τους έκανε διάσημους, οι Ολλανδοί Focus καταγίνονταν με τραγούδια όπως αυτό εδώ το απόσταγμα ομορφιάς και εφηβικής αθωότητας. Ένα από το πιο αγαπημένα μου “του είδους”, από τον πρώτο τους δίσκο, In And Out Of Focus [1970]. Before giving shape to the peculiar fusion of rock, classical and jazz…
Ο “σάλος” που ξεσηκώνεται για την κινηματογραφική ταινία του Netflix “Cuties” ειναι όχι απλώς αναμενόμενος, αλλά και επιδιωκόμενος: κινήσεις όπως αυτή υπάγονται στο δοκιμασμένο κόνσεπτ της χειραγώγησης με χρήση αντίστροφης ψυχολογίας [reverse psychology].Η ιδέα αφορά ένα κορίτσι, μουσουλμανάκι 11 χρόνων που, βρίσκοντας παράλογη [και …πληκτική] την εμμονή των συντηρητικού οικογενειακού του περιβάλλοντος με το “κακό” που αντιπροσωπεύουν οι ημίγυμνες γυναίκες,…
Ο Γερμανός Michael Wollny είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις του σύγχρονου jazz πιάνου – η σημαντικότερη ίσως επί ευρωπαϊκού εδάφους. Τον παρακολουθώ από τα early ’00s και η μουσικότητα με την οποία συνδυάζει τις εκτός ορίων αναφορές του [από ατονάλ και avant garde jazz μέχρι ροκ και ποπ χιτ “του συρμού”] δεν σταματάει να με γοητεύει.Ακούμε την εκδοχή του…
Βλέποντας και ακούγοντας τον αντιαισθητικό όσο οι έντρομες εκφράσεις του, Κυριάκο Μητσοτάκη, στην αραιοκατοικημένη αίθουσα με το φασκιωμένο ακροατήριο, σκέφτομαι ότι …μπαίνει ένα ερώτημα: Από τη μία ο ορισμός του “λίγου”, ο φοβικός, κατώτερος των περιστάσεων πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος δεν ξέρεις καν εάν ανησυχεί για αυτήν, ή για την ίδια την εικόνα του, μήπως και γίνει δηλ. δυσάρεστος…