Η ταλαπωρία που υφίσταται η λέξη “συγκλονιστικό” στις μέρες μας, σε κάνει να το σκέφτεσαι διπλά πριν τη χρησιμοποήσεις. Σε ό,τι με αφορά το κάνω όταν θεωρώ άδικο να βάλω στη θέση της κάποια άλλη, απλώς και μόνο για να μην ακουστεί κοινότοπη. Ακούμε λοιπόν το συγκλονιστικό – και συγκλονιστικά επίκαιρο – τραγούδι των Sound από το δισκογραφικό τους ντεμπούτο. 🔴 🔴 The overuse that words like “shocking”, “staggering” suffer nowadays makes you think twice before using them. As far as I’m concerned, I do it only when I feel it would be unfair to replace them with some other word, just to avoid sounding cliché. So here it is then: the staggering — and shockingly relevant — song by The Sound from their debut album.
Written by: Adrian Borland Album: Jeopardy Producer: Nick Robbins, The Sound
Deep in the country
The factories hide
Where they make the missiles
That run our lives
Who the hell makes those missiles?
Who the hell makes those missiles?
Who the hell makes those missiles?
When they know what they can do
They’ve got the money
They’ve got the know-how
It’s all above our heads
It’s coming down now
Who the hell makes those missiles?
Who the hell makes those missiles? Missiles
Who the hell makes those missiles?
When they know what they can do
Missiles cause damage
And make an eerie sound
Missiles leave carnage
Where there once was a town
Who the hell makes those missiles?
Who the hell makes those missiles? Missiles
Who the hell makes those missiles?
When they know what they can do
Who the hell makes them?
Who the hell makes them?
Who the hell makes those missiles?
When they know what they can do?
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
A very powerful protest song!
YES! I can’t praise this guy enough.
The sad story : 20 years after this, Adrian Borland committed suicide jumpin’ in front of a train.
How awful . . .
Δεν το είχα υπόψη μου το συγκεκριμένο γκρουπάκι. Άκουσα χτες το δεύτερο δίσκο τους. Κλασικός (με την καλή έννοια) μεταπάνκ ήχος που περιέργως βγάζει θετικό συναίσθημα.
Στα πολεμικά τώρα. Δεδομένου ότι ο κωλόγερος καταφανώς αδυνατεί να καθίσει σταυγά του και ότι μέχρι στιγμής η αρχή “από το κακό στο χειρότερο” κυριαρχεί χωρίς ανταγωνισμό, αναρωτιέμαι: μετά το Ιράν τι? Σκοπεύει τελικά να την πέσει στην Κίνα? Και τι σημαίνει αυτό?
Κατ’ εμέ οι Sound ήταν ημίθεοι, και απ’ τα ελάχιστα πράγματα που με κάλυπταν απόλυτα σε μια περίοδο – τέλος εφηβείας – όπου είχα ήδη αρχίσει να βαριέμαι το ροκ (η εν πάση περιπτώσει το ροκ ως κύριο πιάτο). Το ότι παρέμειναν άγνωστοι προς χάριν διαφόρων ψιλοαπίθανων συγχρόνων τους αποτελεί μια ακόμα απόδειξη του ότι το πράγμα είχε στραβώσει από τότε.
Ως προς τα πολεμικά, αφενός το πράγμα σύμφωνα με τους ελάχιστους αναλυτές που υπολήπτομαι / εμιστεύομαι έχει μέλλον. Μη ξεχνάμε τα διάφορα πρότζεκτς που τρέχουν είτε ως παραφερνάλια (;), είτε ως θέματα απ’ τα οποία ο πόλεμος αποτελεί distraction. Στα δεύτερα φυσικά οι “φάκελοι” (η εξαπόλυσή τους στη δημοσιότητα έπαιξε σοβαρό ρόλο στη λήψη της απόφασης για την επίθεση) και στα πρώτα το τεστάρισμα διάφορων νέων “συστημάτων” (όχι πλέον σε επίπεδο προσομοίωσης αλλά …επί του πεδίου) καθώς και ο ακήρυχτος πόλεμος εντός των κόλπων της A.I. – ετοιμάζω ένα μκρό κείμενο επ’ αυτού.
Από κει και πέρα υποθέτει κανείς ότι αυτό ουσιαστικά κάνει ήδη : την πέφτει στην Κίνα. Πρέπει να έχει κάποιος IQ Σίας Κοσιώνη και βγάλε για να πιστέψει τα περί θεοκρατικού καθεστώτος και πρασίνων αλόγων. Εδώ ετοιμάζουν σαν μεταβατική λύση το υιό του μεγαλοσφαγέα (με την ευγενική αρωγή της Mossad) Σάχη. Ο εν λόγω είχε αναβαθμισθεί κατ΄αρχήν (1953) από συμβολικός μονάρχης σε supreme leader με οργανωμένο απο την CIA πραξικόπημα προς ανατροπή του τότε πρωθυπουργού Μοσαντέκ.
Πέρα από το οφθαλμοφανές του πετρελαίου με το οποίο τροφοδοτεί την Κίνα το Ιράν, υπάρχουν και τα περίφημα “Στενά του Ορμούζ”* Το Ιραν, ελέγχοντάς τα μπορεί να κάνει τεράστια ζημιά …ξανά στην Κίνα (εκτός των άλλων) αποκόπτοντας μια βασική δίοδο προμήθειάς της σε πετρέλαιο – αυτό σε μια περίοδο που οι έρευνες για την A.I. και τα data centers που έχουν πλημμυρίσει το δυτικό κόσμο απαιτούν επιστημονικοφαντασιακές ποσότητες ενέργειας (κατά τ’ άλλα κάποιοι συνεχίζουν το τροπάρι του …global warming). Είναι φανερό επομένως ότι την ίδια ζημιά μπορούν να κάνουν στην Κίνα οι …ΗΠΑ δια του ελέγχου των ιδίων στενών. Εξ ου και βασικοί στόχοι αυτή τη στιγμή, Αμερικανών και Ισραηλιτών αφορούν στις ένθεν και ένθεν ακτές των στενών.
Απο κει και πέρα, αν αποδυναμωθεί όσο θέλουν η Κίνα, ένας Θεός ξέρει τι θα επακολουθήσει. Υποθέτω ότι ο Τραμπάκουλας τουλάχιστον, με δεδομένη την “προσωπικεντρική” προσέγγισή του (εκ της οποίας και επελέγη ως ήρωας-ρολίστας από συγκεκριμένους κύκλους), θα στανιάρει κάνοντας μπίζνες με τους σχιστομάτηδες. Οι οποίοι, όντας τέρατα πραγματισμού όπως τους έχεις περιγράψει, θα λουφάξουν για ένα διάστημα τουλάχιστον. Η επιλογή “να τους πατήσουμε τώρα που έχουν πέσει κάτω” μου φαίνεται πολύ far fetched ακόμα και για το επιτελείο του Τραμπάκουλα.
* …η λέξη Ορμούζ μου θυμίζει τον …Αιμίλιο Χουρμούζιο, και τη σούπερ ατυχή μετάφρασή του της “Ιστορίας της Δυτικής Φιλοσοφίας” του Μπέρτραντ Ράσσελ.
I have a bad feeling about this.. Trump character. Πριν ακόμα επανεκλεγεί. Really bad.
Από Ράσελ είχα διαβάσει μικρός ένα βιβλιαράκι με τίτλο “Τα προβλήματα της φιλοσοφίας” or something. Δεν μου χρησίμεψε σε τίποτα πέραν του να κάνω μια σχετική εντύπωση σε κάποια συνομήλική μου κοπελίτσα. Έκτοτε δεν ασχολήθηκα ξανά μαζί του.
Αρκετά χρήσιμος είναι ο BR κατά την άποψη μου, και για διάφορους λόγους – κάποια απ’ τα γραφτά του (πχ. The Impact of Science on Society) έχουν τροφοδοτήσει εκτός των άλλων διάφορες βάσιμες θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά η ιστορία του της Δυτικής Φιλοσοφίας sucks itself, και γίνεται ψιλοανυπόφορη (on reflection, απορώ με την υπομονή μου) με τη μετάφραση του κυρ-Χουρμούζιου – όχι ακριβώς Παπαγιώργης!
Πράγματι ο Τραμπάκουλας δεν αποτελούσε κατ’ αρχήν παρά μια “mean business” βερσιόν του εμετικού Πέτρου Κωστόπουλου. Ο οποίος είχε άλλωστε επιχειρήσει να κάνει κάτι αντίστοιχο με το “The Apprentice” (“Ο Υποψήφιος”) με οικτρή αποτυχία – τέλος πάντων θα τον λυπόσουν αν δεν ήταν …ο Κωστόπουλος.
Εν τούτοις, και ξέροντας όλα αυτά, τον θεωρούσα σαφώς προτιμότερο από το δαιμονικό ον “Hilary Clinton” (η οποία, πριν ασχοληθώ μαζί της, μου ήταν σχεδόν συμπαθής, για να μην πω κι ότι στα ’90s μου φαινόταν και ενδιαφέρουσα ως γυναίκα! 😱). Ομολογουμένως δε θα τον είχα συνηθίσει / συμπαθήσει εύκολα αν δεν είχε διωχθεί τόσο. Και η πλάκα είναι ότι κατά καιρούς πέρναγε από το μυαλό μου η εκδοχή σεναρίου όπου ο τύπος είναι σκηνοθετημένος from scratch για να παρουσιασθεί εν τέλει σαν ήρωας / de facto αγνός πατριώτης / φίλος του common man.
Οφείλω άλλωστε να ομολογήσω ότι ακόμα και τώρα ελπίζω να βγει (όσο γίνεται) “καθαρός” από την όλη ιστορία, αν και οι πιθανότητες φαίνονται ελάχιστες.
Υπήρξε ωραία γυναίκα η Χίλαρι. Ακόμα και ως γιαγιά έβαζε μέχρι πρότινος τα γυαλιά στον ανταγωνισμό🧑🦳 Από χαρακτήρα βεβαίως αλλάζει το πράγμα. Κάπου τον καταλαβαίνω τον Μπιλάκο που ζητούσε παρηγοριά σε τριτοδεύτερες. Τελικά την πλήρωσαν οι Σερβοι. Τώρα πήραν σειρά οι Ιρανοί. Σοφός αυτός που είπε να προσέχουμε πού βάζουμε την.. υπογραφή μας.