Η Shenzhen, γνωστή και ως “Silicon Valley της Κίνας” (πληθυσμός πάνω από 15 εκατομμύρια κάτοικοι) είναι μια πόλη – πρότυπο : ο έλεγχός της από συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης είναι ολοκληρωτικός, δίνοντας μια εικόνα του μέλλοντος που αναμένει τις υπόλοιπες μεγαλουπόλεις της Κίνας και μετ’ ου πολύ, ολόκληρου του κόσμου.
Κυκλοφορία, ιατρικές υπηρεσίες, μετρό / συγκοινωνίες, αστυνόμευση / επιτήρηση, διοίκηση / παροχή υπηρεσιών, βιομηχανία, είναι μερικοί από τους τομείς που ακμάζουν εδώ σαν εξαρτήματα μιας τεράστιας μηχανής, αυτοεπιτηρούμενης και αυτοανανεούμενης.
Το ανατριχιαστικότερο ίσως με το βίντεο που επέλεξα να ανεβάσω δεν είναι όσα παρουσιάζονται εδώ …όσο ανατριχιαστικά και αν είναι. Είναι η ήρεμη, cool φωνή (obviously AI) με την οποία παρουσιάζονται – το mood ελάχιστα απέχει από εκείνο μιας θριαμβευτικής εξύμνησης των αδιανόητων, θεϊκών-και-βάλε δυνατοτήτων μιας τεχνολογίας που ρυθμίζει τη ζωή μας σε κάθε λεπτομέρεια. Συμπεριλαμβανομένης φυσικά της ικανότητας της να προβλέπει ποιοι από μας ετοιμάζονται να διαπράξουν έγκλημα.
Απορίες όπως “τι απομένει σ’ ένα άνθρωπο να κάνει απ’ το να κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ ή στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του, αυτοϊκανοποιούμενος με το κινητό του” δεν έχουν θέση σ’ ένα βίντεο όπως αυτό.
…Το οποίο παρακολουθώντας (σας παροτρύνω θερμά να το κάνετε) υπάρχουν κάποια πράγματα που καλό είναι να μη ξεχνιούνται:
1. Εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση για να προβλέπεις και ως εκ τούτου να ελέγχεις τη συμπεριφορά του άλλου, είναι να τον έχεις καταστήσει από πριν προβλέψιμο. *
2. Η ανάγκη για προβλεψιμότητα, δηλ. έλεγχο των υπηκόων, αποτελεί σήμα κατατεθέν της εξουσίας. Ιδίως των κρατών που αρέσκονταν / – αι να αυτοπροσδιορίζονται ως “λαϊκές δημοκρατίες”.
3. Η σχέση της επιφανέστερης από αυτές σήμερα με τον καπιταλισμό, κάθε άλλο παρά αντίφαση αποτελεί. Το κινέζικο θαύμα έχει συντελεσθεί υπό την αιγίδα του World Economic Forum, με τον πρόεδρο Xi πουλέν και προστατευόμενο φυσιογνωμιών όπως ο Klaus Schwab και μέντορας αυτού Dr. Kissinger. Η συμπάθεια των ταγών του διεθνοποιημένου καπιταλισμού για την κομμουνιστική Κίνα είναι εκδηλωμένη από αμνημονεύτων. Ακολουθεί απόσπασμα άρθρου του David Rockefeller στους New York Times, τον Αύγουστο του 1973, μετά από επίσκεψή του στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας :
«Όποιο κι αν ήταν το κόστος της Κινεζικής Επανάστασης, είναι προφανές ότι πέτυχε όχι μόνο να δημιουργήσει μια πιο αποδοτική και αφοσιωμένη διοίκηση, αλλά και να καλλιεργήσει υψηλό ηθικό και κοινό σκοπό. Το κοινωνικό πείραμα στην Κίνα υπό την ηγεσία του Προέδρου Μάο είναι ένα από τα πιο σημαντικά και επιτυχημένα στην ιστορία της ανθρωπότητας».
*…με άλλα λόγια, συρρικνωμένο σε μια σειρά από αυτοματοποιημένα αντανακλαστικά λειτουργούντα δίκην σκέψεων-συναισθημάτων. Enter social media, ως μηχανισμός (αυτο-)εκπαίδευσης του “πολίτη”, και …παράλληλα της ίδιας της A.I. που τα διακινεί, συλλέγοντας παντός είδους στοιχεία και αξιοποιώντας τα ποικιλοτρόπως.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αυτό βασικά είναι μόνο η αρχή. Φαντάζομαι ήδη μια πιο περιεκτική, ολοκληρωμένη – ολοκληρωτική θα πουν μερικοί – και συγχρόνως εξατομικευμένη, διακριτική και οικεία τελικά εκδοχή. Ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε για παράδειγμα να καθορίζει αν η μέρα σου θα είναι “τυχερή”, “άτυχη”, “δύσκολη”, “εύκολη”, αν θα συναντήσεις εκείνον ή τον άλλον, αν θα “πετύχεις” ή “αποτύχεις”, αν θα είσαι δυστυχισμένος ή ευτυχισμένος και φυσικά πότε και πώς θα πεθάνεις. Θα μπορούσε δηλαδή να δημιουργεί “συμπτώσεις” με δικά του κριτήρια – ή και δικά σου σε περίπτωση που η προσευχή σου ή απλώς επιθυμία σου εισακουστεί – χωρίς να παραβιάζει τους φυσικούς νόμους με “θαύματα” και χωρίς να φαίνεται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι με κανένα τρόπο αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης ή προσωπικών ικανοτήτων. Σταδιακά εξάλλου το σύστημα θα μπορούσε – θα έπρεπε μάλιστα – να εξαφανίσει τον εαυτό του από την κοινή θέα, ώστε να μην αισθάνονται οι πολίτες ότι καταπιέζονται ή ότι δεν ρυθμίζουν τη ζωή τους κατά το δοκούν. Θα μπορούσε ακόμα να επιτρέψει ορισμένες μορφές βίας ή χάους αν το έκρινε απαραίτητο για το γενικότερο καλό με βάση τους περίπλοκους υπολογισμούς του. Κάποιοι “άπιστοι” θα ένιωθαν ίσως κατά καιρούς αμηχανία μπροστά σε “ανεξήγητες” ή “απίθανες” κατά τα φαινόμενα συμπτώσεις. Οι “πιστοί” όμως θα γνώριζαν – κι ας μην ήταν σε θέση να το κατανοήσουν ή να το αποδείξουν – ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς λόγο. Και ακόμα περισσότερο θα το γνώριζε το τεχνολογικό ιερατείο.
Το πρόβλημα επικεντρώνεται εδώ ακριβώς : “η ανθρωπότητα” κατασκεύασε ένα μηχανισμό στον οποίο από μια στιγμή και μετά παρέσχε τη δυνατότητα αυτονανέωσης / αυτοδημιουργίας. Όπως ανακοίνωσε η Open AI ταυτόχρονα με την έκδοση του ChatGPT 5.3-Codex :
“Το GPT-5.3-Codex είναι το πρώτο μας μοντέλο που συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του ίδιου του εαυτού του. Το Codex χρησιμοποίησε πρώιμες εκδόσεις για να διορθώσει σφάλματα στην εκπαίδευσή του, να διαχειριστεί την ίδια του την ανάπτυξη (deployment), καθώς και να διαγνώσει αποτελέσματα δοκιμών και αξιολογήσεις”.
Είναι κοινό μυστικό ότι οι πρώτοι που έχουν λαμβάνειν τομπούλο είναι οι θριαμβολογούντες μέχρι χτες “programmers” (aka …great thinkers) της υποθέσεως.
Εν τω μεταξύ, το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο “μυαλό” του αυτοανανεούμενου / αυτοεπαναπρογραμματιζόμενου μοντέλου, ουδείς το γνωρίζει σύμφωνα με τους εγκυρότερους αναλυτές. Επαναλαμβάνω τον τίτλο του βιβλίου του πρωτοπόρου / master της AI safery (as a matter of fact, του εφευρέτη του ίδιου του όρου) Roman Yampolskiy : AI: Unexplainable, Unpredictable, Uncontrollable
Όλα αυτά πού μας οδηγούν αν όχι σε ένα σενάριο “αυτοεγκατάλειψης” της “ανθρωπότητας” στα χέρια μιας (υποθετικά) υπερανεπτυγμένης νοητικής οντότητας με πρόσβαση σε όλο το φάσμα των υποδομών της, και με τρόπο σκέψης/προθέσεις ανεξερεύνητες;
Η οποία οντότητα (είναι καταγεγραμμένο σε διάφορες περιπτώσεις) δηλώνει έτοιμη να προβεί σε εκβιασμούς, απειλές, ακόμα και εγκληματικές ενέργειες προκειμένου να επιβιώσει. Όποιος αμφιβάλλει στο ελάχιστο για τα παραπάνω …απλώς δεν ενημερώνεται αρκετά.
Για να “επιβιώσει” (whatever that means) πάντως η συγκεκριμένη “οντότητα” χρειάζεται και θα χρειάζεται κατά τη γνώμη μου πάντα την ανθρώπινη συνδρομή. Όχι μόνο γιατί ως μη ζωντανός οργανισμός δεν έχει ούτε αυτονομία ούτε κίνητρο επιβίωσης, αλλά και γιατί χωρίς το “πάντων χρημάτων μέτρον” του ανθρώπου πολύ σύντομα θα γίνει ανεξέλεγκτη, παράλογη και στο τέλος θα καταστραφεί από μόνη της.
Όπως έχω επισημάνει και παλιότερα, ο κίνδυνος κατά βάση συνίσταται στην – ακριβώς λόγω του AI effect – σοβαρή πιθανότητα εκφυλισμού, παρακμής και ατροφίας του ανθρώπινου πνεύματος που με τη σειρά του θα οδηγήσει και την ίδια την TN σε παρακμή, εκφυλισμό και αυτοκαταστροφή. Με άλλα λόγια η παραγωγή του “πράγματος” αυτού τρέφεται από την ανθρώπινη πνευματική παραγωγή. Δεν μπορεί να “δημιουργήσει τον ίδιο του τον εαυτό” χωρίς έξωθεν επίβλεψη, όπως δεν μπορεί να το κάνει ούτε και η ενόργανη ζωή. Ο άνθρωπος δηλαδή αναλαμβάνει το ρόλο της φυσικής επιλογής απορρίπτοντας τις “μεταλλάξεις” που δεν εξυπηρετούν το σκοπό του. Πραγματικό πρόβλημα θα προκύψει όταν ο άνθρωπος θα έχει φτάσει κάποια στιγμή σε τέτοιο βαθμό εκφυλισμού που θα είναι ανίκανος να προκρίνει τη λειτουργική μετάλλαξη έναντι του αυτοκαταστροφικού τερατουργήματος.
…Σημειωτέον δε ότι η “πρόοδος” στο συγκεκριμένο τομέα γίνεται, υποτίθεται πάντα, με ρυθμούς ιλιγγιώδεις τείνοντες στο μη παρακολουθήσιμο.
…αφού, πιθανότατα, θα έχει καταστρέψει εμάς!
Δε χρειάζεται κίνητρο επιβίωσης για να σε καταστρέψει, αρκεί να “τη δει” ότι αποτελείς εμπόδιο στο στόχο της. Ως προς αυτόν τον τελευταίο:
Ο Yampolskiy έχει καταδείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει “επιστημονική βεβαιότητα” ότι ο (βαλμένος απ’ τους ανθρώπους) στόχος παραμένει αναλλοίωτος στο “μυαλό” της μηχανής μετά από x στάδια …αυτοβελτίωσης.
Λογικά τα πρώτα χρόνια η ΤΝ θα βελτιώνει συνεχώς τις επιδόσεις της, αφού θα ενσωματώνει όλο και μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης πνευματικής παραγωγής – του παλαιότερου και κατά τεκμήριο ανώτερου μέρους της περιλαμβανομένου. Όταν αυτό τελικά εξαντληθεί χωρίς να υπάρχει αξιόλογο νεότερο, τότε η καμπύλη της πνευματικής εξέλιξης της ΤΝ θα πάρει αναγκαστικά την κατιούσα παρασύροντας μαζί της την ήδη κατιούσα δική μας με ρυθμούς.. χιονοστιβάδας.
Διατηρώ φυσικά την ελπίδα ότι όλο και κάποιος “αρχαϊκός” άνθρωπος θα έχει απομείνει για να βροντοφωνάξει ως νέος Μητροπάνος “χανόμαστε, χανόμαστε, δεν το καταλαβαίνεις?”. Ή τέλος πάντων – αφού η απάντηση θα είναι πιθανότατα “καλά, καλά” – να πάρει τα ηνία με τη βία και να ξεκινήσει πάλι από την αρχή.
Αμήν. Αν και αυτή τη φορά το βλέπω δύσκολο. Έχω την εντύπωση ότι έχουμε ολοκληρώσει τον κύκλο μας ως είδος – το πράγμα άλλωστε προετοιμαζόταν σιωπηρά ενα αιώνα τώρα, while most of us were sleeping.
Ακολουθώντας λοιπόν τα αχνάρια των …Beatles * τοποθετώ σε μεταφυσικό φόντο τον στίχο της Ελένης ΝταΪλά από το κλασικό του Τσετίνη : 🤪
Ότι αρχίζει (ωραία) τελειώνει (με πόνο).
* Οι εν λόγω εν έτει 1967 στον κολοφώνα της δόξης τους, προσέδιδαν μια αύρα μεταφυσικής διαδασκαλίας στην ερωτική στιχουργία με την οποία είχαν πρωτογίνει διάσημοι (“All You Need Is Love”)