Oρδές ειδημόνων και αναλυτών σε podcasts και δελτία ειδήσεων αποδεικνύουν / ανακυκλώνουν ένα και μόνο γεγονός : ότι αγνοούν την ουσία του για τι μιλούν, εξ ου και είναι ανίκανοι για οποιεσδήποτε προβλέψεις. Όχι γιατί είναι αδαείς, αλλά γιατί τους λείπουν τα στοιχεία. Αυτό που δεν τους λείπει είναι η ανάγκη συμμετοχής στην οικουμενική επιχείρηση virtue signaling εναντίον του Trump. Μπορεί κάλλιστα να έχουν δίκιο : παραδοσιακοί συμπαθούντες τον DT συμμετέχουν πλέον σ’ αυτήν – υπάρχει κανείς που να αγαπάει τον πόλεμο; Μπορεί όμως και αυτό που συμβαίνει να αποτελεί απλώς συνέχεια μιας επιχείρησης δολοφονίας χαρακτήρα, ακμαίας …11 χρόνια τώρα. Το σίγουρο είναι ότι η επίκληση των “ιδιομορφιών” και των “γραφικοτήτων” του προέδρου, με επιχείρημα την ασάφεια των σχεδίων του, είναι τουλάχιστον περίεργη : η απόκρυψη αυτών αποτελεί Νο 1 καθήκον του έχοντος το γενικό πρόσταγμα. Κι αυτό δε μπορεί να αλλάξει από το θράσος με το οποίο απαιτούν το αντίθετο μιντιακοί οργανισμοί εκδηλωμένα εχθρικοί απέναντί του. Η σχέση “ευελιξίας” των τελευταίων, όπως και των αναλυτών, με την αλήθεια, φαίνεται από περιστατικά όπως η αποστροφή του κυρίου Μητραλέξη στην οποία αναφερθήκαμε τις προάλλες (βλ. εδώ) – επανέρχομαι σ’ αυτόν γιατί είναι απ’ τις ελάχιστες άξιες λόγου περιπτώσεις στο καθ’ ημάς τοπίο. Τώρα, ως προς το τι γίνεται στο μυαλό του μέσου “αναλυτή” – για να μη φτάσουμε στο μέσο anchorman και τη μέση anchorwoman, μόνο εικασίες χωράνε : είναι πιο δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τι γίνεται στο μυαλό ενός imbecile, από ό,τι στο μυαλό μιας ιδιοφυΐας. Μπαίνω στον πειρασμό να καθιερώσω section με αυτούσιες φράσεις τους (“Κάθε μέρα ακούμε από τα χείλη του προέδρου μια ακόμα φράση αντιφατική και αλληλοσυγκρουόμενη” …και ων ουκ έστιν αριθμός παρόμοιες).
Ως προς τη χθεσινή άρνηση παραχώρησης από τους “Ευρωπαίους ηγέτες” εναέριου χώρου / βάσεων για τα αμερικανικά αεροσκάφη, την προεδρική οργή εναντίον τους, και το τι όλα αυτά σημαίνουν για το ΝΑΤΟ : ακόμα και αν το επιχείρημα περί αχαριστίας * του Trump είναι ένα πυροτέχνημα, και πάλι πιο ουσιαστικό φαντάζει από δικά τους όπως “δεν είναι δικός μας πόλεμος”, “δε μας συμβουλεύθηκε” κλπ. …μηρυκαζόμενα από αναλυτές και μίντια.
* Λογικά, δε θα’πρεπε να περιορίζεται στο ουκρανικό, αλλά να επεκτείνεται στους δυο Παγκόσμιους.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Απότι καταλαβαίνω, και οι δύο πλευρές επιθυμούν τερματισμό των εχθροπραξιών, αρκεί να φανεί ότι ο άλλος υποχώρησε πρώτος.
Μακάρι να είναι έτσι αλλά δεν το νομίζω, ως προς τον Τραμπάκουλα – εντολοδόχο του Ισραήλ – τουλάχιστον. Πρώτα – πρώτα ετομάζονται (δεν κρατιούνται!) να μπουν στο πόλεμο οι χώρες του κόλπου (Εμιράτα, Σαουδαραβία, Κουβέιτ, Μπαχρέιν etc) πιέζοντας “απλώς” προς το παρόν τον DT να το πάει μεχρι τέλους. Εννοείται ότι οι εν λόγω χώρες βρίσκονται σε απευθείας συνεννόηση και με το Ισραήλ : εδώ βγήκε τις προάλλες αξωματούχος του Κουβέιτ και είπε – o tempora o mores – ότι αυτοί που έχουν εκδιωχθεί απο τα πατρογονικά εδάφη κατ’ αρχήν είναι οι Εβραίοι, ότι οι Άραβες δεν είχαν σχέση με τη συγκεκριμένη περιοχή και ότι “θα πρέπει επιτέλους να αντικρύσουμε την πραγματικότητα”.
Οι Ιρανοί απ’ την άλλη (μια ιδέα των morals και του δικού τους καθεστώτος φαίνεται από το πώς συμπεριφέρθηκαν στις παραπάνω χώρες) ενισχύονται από τους συνήθεις ύποπτους (Κινέζους, Βορειοκορεάτες, you name it). Οπότε ίσως και να “τους έχει γυαλίσει κερασάκι” ότι …έρχεται θρίαμβος κατά του Μεγάλου Σατανά, και μη σου πώ ότι έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για το ότι ακόμα και αυτοί θέλουν άμεση λήξη του πολέμου. Εντύπωσή μου είναι (με πάσαν επιφύλαξη εννοείται) ότι η επόμενη φάση είναι να γίνεται κυριολεκτικά της πουτάνας – επίταση επιθέσεων εκατέρωθεν και δε συμμαζεύεται.
Παρεμπιπτόντως, άσχετο αλλά το έμαθα τώρα : η Pam Bondi, η Γενική Εισαγγελέας που είχε τοποθετήσει ο Τραμπάκουλας απελύθη (απ τον ίδιο) για διάφορους λόγους – σ’ ότι με αφορά, ήταν η μόνη σοβαρά ενδιαφέρουσα γυναικεία παρουσία που έχω δει στην αμερικανκή πολιτική for decades. Αξίζει να την προσέξει κανείς, όχι τόσο σε φωτογραφίες, όσο σε κινούμενη εικόνα.
Τι να πω, ελπίζω να επικρατήσει έστω και προσωρινά η λογική. Ο κόσμος είναι σήμερα υπερβολικά περίπλοκος για να λυθούν τα όποια προβλήματά του με πόλεμο. Ούτε στο Μεσαίωνα ζούμε για να εποφθαλμιούμε το χωράφι του γείτονα, ούτε στον 19ο αιώνα για να διεκδικούμε την εθνική μας αυτονομία. Τα όπλα είναι υπερβολικά καταστροφικά και τα συμφέροντα διεσπαρμένα σε όλο τον κόσμο. Τίποτα καλό δεν πρόκειται να προκύψει από ένοπλες διεκδικήσεις.
Ως προς την περιπλοκότητα σου θυμίζω τον …Γόρδιο δεσμό. Η δική του ήταν τέτοια που τελικά, μόνο με το σπαθί λυνόταν.
Να πω το κρίμα μου, όταν το είχα προωτοδιαβάσει ως παιδάκι είχα υποτιμήσει big time τη συγκεκριμένη αντίδραση του Μ.Α. Σιγά – σιγά άρχισα να επικοινωνώ με το “σκεπτικό” του.
Μπα στην πραγματικότητα δεν πιάνει το κόλπο. Βαρουφακης και Τραμπ το προσπάθησαν με τραγελαφικά δυστυχώς αποτελέσματα😂
Πάντως, πες το ένστικτο, πες το απομεινάρι συμπάθειας για τον Trump (δε θα το’λεγα…) πες το wishful thinking (εκεί που έχουμε φτάσει είναι προτιμότερο για όλους:) έχω την αίσθηση ότι κάποιος άσσος υπάρχει σε κάποιο μανίκι και ότι το πράγμα θα τελειώσει με συμβιβασμό των Ιρανών μετά από αβυσσαλέα χτυπήματα.
Αν μπορούσαν με κάποιο τρόπο να θεωρηθούν και οι δύο στα μάτια του κόσμου “νικητές” είμαι σίγουρος ότι θα σταματούσαν τη μαλακία εδώ και τώρα. Πρόκειται για ένα παράλογο πόλεμο που δεν συμφέρει κανένα. Προσωπικά πάντως έχω ψιλοχάσει το ενδιαφέρον μου για πρόβλεψεις και τα σχετικά. Με κουράζουν αφάνταστα οι άνθρωποι που δημιουργούν συνεχώς προβλήματα εκ του μη όντος.
Καλά σε οποιαδήποτε περίπτωση με μεγαλαυχίες εκατέρωθεν θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Ελπίζω οι του Τραμπ τουλάχιστον (την έκανε που την έκανε τη μαλακία) να έχουν ένα στοιχειώδη λόγο υπάρξεως.
Εν τω μεταξύ έχει προκύψει ένα είδος αγγαρείας που θα με κρατήσει on-off στο μπλογκ μέχρι και τη Δευτέρα, ξεκινώντας ήδη από σήμερα το απόγευμα (έχω παραγίνει γερο-παράξενος, κάθε “ανατροπή σχεδίου” μου δημιουργεί ακραία δυσαρέσκεια).
Κάτι από …Μαζωνάκη δεν έχει στη φωτογραφία ο Cale; (ίδιο ζώδιο είναι 🤣)
Πράγματι. Συμβάλλει πιστεύω και το γυαλί με το ανοιχτό πουκάμισο, γιατί σε άλλες νεανικές φωτογραφίες μού θυμίζει περιέργως τον Roger Waters που παρεμπιπτόντως με τα χρόνια θυμίζει όλο και περισσότερο τον επίσης Παρθένο Richard Gere.
…Και να σημειώσω ότι άνθρωποι των αντιθέτων ζωδίων μοιάζουν επίσης συχνά μεταξύ τους. Ως εκ τούτου όταν δεν ήμουν σίγουρος αλλά ήθελα οπωσδήποτε να “εντυπωσιάσω” ρώταγα : “είσαι Ταύρος ή Σκορπιός;“, ας πούμε.
Ο Waters πάντως, πέραν της ομοιότητάς του με τον Gere, κατά ένα περίεργο τρόπο με τα χρόνια γίνεται ομορφότερος – ή ακριβέστερα, λιγότερο εφιαλτικός.
Θυμίζει όλο και λιγότερο τον …“Σαγώνα” εν πάση περιπτώσει (“παρεμπιπτόντως”, και ο Σαγώνας …Παρθένος κι αυτός https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Kiel)
Για να γελάσουμε και λίγο με τα δικά μας, Τσίπρας και Καρυστιανού ετοιμάζονται για το μεγάλο coming out!
Για κάποιον σαν εμένα που πρωτοάκουσε τους Floyd από ραδιόφωνο και κασέτες χωρίς οπτική εμπειρία του ίδιου του συγκροτήματος, η αποκάλυψη της φυσιογνωμίας του Waters αποτέλεσε ομολογουμενως ένα σχετικό σοκ. Ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να συνδέσω τη φάτσα του ανθρώπου με τη μουσική του παραγωγή.
Κι εγώ απο κασέτες τους πρωτοάκουσα, εννοείται (μουσικό ραδιόφωνο δεν άκουγα ποτέ. Σνόμπαρα τον “άνθρωπο που μας έμαθε ν’ ακούμε μουσική”🤣 παιδιόθεν).
Αλλά η μουσική συνεισφορά του Waters στους Floyd είναι αρκούντως υπερκετιμημένη imho. Η συμβολή του ήταν κατά βάσιν σε επίπεδο στίχων / conceptualize, το οποίο, I can assure you, είναι το λιγότερο ενδιαφέρον για μένα στους Floyd. Από καθαρά συνθετικής απόψεως η συμβολή του είναι, στην καλύτερη περίπτωση ισοβαρής με των υπόλοιπων δυο (Gilmour, Wright). Και αυτό από πλευράς πσότητας, γιατί τα τραγούδια των άλλων δυο ήταν πάντα και σαφέστατα πολύ πιο αρεστά μου από εκείνα του “leader”. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα που σαν καλός Παρθένος κατάφερε να καλλιεργήσει για τον εαυτό του, υποτιμώντας από μια στιγμή και μετά (συχνά με επαίσχυντο τρόπο) τους άλλους.
Μιλάω κυρίως για τα θεμελιώδη άλμπουμ των Floyd. Από το Animals και μετά, το μουσικό επίπεδο κατεβαίνει σταθερά (κατά την ταπεινή άποψή μου πάντα) ακολουθώντας αντίστροφη πορεία με το ηγετικό status του Σαγώνα. Ο οποίος ένας Θεός ξέρει τι κόμπλεξ θα είχε με το “ομορφόπαιδο” (αλλά και λίαν ταλαντούχο) Gilmour.
By the way, ακόμα και στο “magnum opus” του RW, το μόνο αληθινό αριστούργημα (“Comfortably Numb”) σύνθεση του Gilmour είναι.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρξα φανατικός των Floyd. Το άλμπουμ τους που διαχρονικά μου αρέσει περισσότερο είναι πιθανότατα το “μεταβατικό” Ummagumma. Το The Wall πάντως έχει αρκετά ωραία τραγουδάκια πέραν του Comfortably Numb και συνεχίζει να μου προκαλεί απορία το σχετικά όψιμο ποπ ταλέντο του Waters. Η συμπεριφορά του επίσης απέναντι στον Barrett είναι πολύ συζητήσιμη, σε αντίθεση με τον Gilmour που ποτέ δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για τον παλιό του φίλο του σε πρακτικό επίπεδο και όχι μόνο στα λόγια.
Σε όλη την προ τεράστιας επιτυχίας περίοδο, η συμμετοχή του τύπου είναι ισοβαρής στην καλύτερη περίπτωση. Για μένα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μουσικό του IQ υπολείπεται, ελαφρώς τουλάχιστον, εκείνου των Gilmour, Wright (καλά για Barrett δε μιλάμε). Απλώς είναι κλασικός πολιτικοποιημένος Άγγλος τουτέστιν, …δυνάμει “αρχηγίσκος”.