Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι αντιπροσωπευτική ενός νέου είδους ανθρώπου : τον συναντάς στα πιο ετερόκλητα μέρη, και η πολυμορφία με την οποία εμφανίζεται μπορεί να θολώσει τη Μεγάλη Εικόνα. Κι όμως, υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στη ΖΚ, τον …Σαμ Όλτμαν, τον τηλε-λοιμωξιολόγο εποχής “πανδημίας” και το τυχαίο μαλάκιο / troll του διαδικτύου : η εξόφθαλμη κατάργηση λογικής και αισθητικής, με την ταυτόχρονη επίκληση “της Επιστήμης”. Σε επίπεδο αίσθησης τώρα που δημιουργούν άτομα όπως τα ανωτέρω, υπάρχει επίσης κάτι κοινό : όση ώρα τα βλέπεις και τα ακούς, σταυροκοπιέσαι. Το ότι οι μιντιάνθρωποι φιλοξενούν πρόθυμα τον “λόγο” της κυρίας Κωνσταντοπούλου, με το σκεπτικό ότι η ένταση με την οποία διατυπώνεται είναι θετική για την υγεία του “δημοσιογραφικού” οργανισμού τους, συνιστά ακριβώς αυτό που λέγαμε τις προάλλες : τον ρόλο της ως οιονεί ψυχολογικής επιχείρησης (psyop). Ένας λόγος να ανυπομονείς για τις επόμενες εκλογές, είναι να δεις το μέτρο της επιτυχίας αυτής της επιχείρησης, μέσα απ’ τα ποσοστά της. Σε ό,τι με αφορά, νομίζω ότι ο μέσος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας είναι “τέρας φυσιολογικότητας” μπροστά στον δικό της. Το αυτό ισχύει, κατά μείζονα λόγο, για τον μέσο ψηφοφόρο Σαμαρά ή …Καρυστιανού. Όχι βεβαίως και Τσίπρα ή, θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου, …Ανδρουλάκη.
Ο κύριος Γεωργιάδης μου είναι αντιπαθής όσο είναι και στους “ιδεολογικούς του αντιπάλους”. Από στοιχειώδη έρευνα που έκανα ωστόσο της υπόθεσης, προκύπτει ότι η Πλεύση Ελευθερίας έχει πιαστεί de facto κλέπτουσα οπώρας. Και ότι είναι υπόλογη απέναντι στην (πρώην) εργαζόμενή της. Μπορώ άλλωστε να βεβαιώσω το κλασικό “οι χειρότεροι εργοδότες είναι οι αριστεροί εργοδότες ” …εξ ίδιας πείρας.