Είχα πρωτοδιαβάσει στα mid-late ’90s, σε συνέντευξη Σαουδάραβα αξιωματούχου, ότι η χώρα του είχε μεγαλύτερο πρόβλημα με το Ιράν απ’ ότι με το Ισραήλ. Και ότι προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρώτο, δε θα δίσταζε να συμμαχήσει με το δεύτερο. Μου έκανε τόση εντύπωση που το θυμάμαι ακόμα : βρισκόμουν στο γραφείο μου στις Τεχνικές Εκδόσεις, σε ένα κτίριο τότε στην Αλίμου, και ήταν το έναυσμα για να αρχίσω να ψάχνω περισσότερο τα της περιοχής.
Να που έρχεται (;) η στιγμή η συμμαχία να γίνει πραγματικότητα.
ΥΓ Να σημειώσουμε / θυμίσουμε κάτι που δε λέγεται συχνά : Εβραίοι και Άραβες στην ίδια (σημιτική) φυλή ανήκουν.
(Visited 186 times, 1 visits today)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Ασχέτως τελικής έκβασης πάντως – αν υπάρχει τέτοιο πράγμα – η αλήθεια είναι ότι το Ιράν πολεμάει μόνο του εναντίον όλων, ενώ οι Εβραίοι δεν πάνε πουθενά χωρίς τον μπαμπά τους. Δε λέω, καλά τα κατάφεραν με τα γυναικόπαιδα της Γάζας, αλλά σε πόλεμο ενηλίκων δεν πιάνουν μία.
Πραγματικά ντρέπομαι που δεκαετίες ολόκληρες τους υποστήριζα έναντι δεξιών συνωμοσιολόγων και αριστερών παλαιστινιολάγνων. Μέχρι και σε κολλητό του Αντρέα και του Αραφάτ έβγαλα γλώσσα κάποτε. Mea culpa.
Και δεν είναι ότι απλά τους υποστήριζα. Τους θαύμαζα. Σχεδόν ευχόμουνα να είχα γεννηθεί εβραίος (εντάξει, όχι επί Χίτλερ..) Τελικά φαίνεται ότι μετά το 2020 όλοι έβγαλαν το πραγματικό τους πρόσωπο.
Έχω σήμερα όχι ένα, αλλά δυο αγαπημένα μου πρόσωπα εορτάζοντα, οπότε, το σύνολο των “εργασιών” αναστέλλεται για αύριο.
Εγώ πάντως …εξακολουθώ να εύχομαι (αν είχα γεννηθεί κάτι άλλο) να είχα γεννηθεί Εβραίος. Για το αν θα το προτιμούσα απ’ το να έχω γεννηθεί ο,τιδήποτε κατά Ισλάμ μεριά…δεν το συζητάω καν.
Αν είναι τα γενέθλια της your lovely wife, όπως υποπτεύομαι, then χιλιόχρονη🎉 Αν όχι.. πάλι το ίδιο!😄
Thanks a lot! και αυτής, και όχι μόνο!
Επίσης, ένα από τα πράγματα που με έχουν κάνει να μειώσω την ενασχόληση με το θέμα, σε επίπεδο “αρθρογραφίας” τουλάχιστον, είναι ο βαθμός της ανεντιμότητας που διακρίνω σε όλους ανεξαιρέτως τους δημοσιολογούντες, και απ’ τις δυο πλευρές. Ακόμα και εκείνοι τους οποίους (εξακολουθώ να) υπολήπτομαι, λένε σαφώς μισές αλήθες – στην καλύτερη περίπτωση – μιλώντας για το θέμα, παρουσιάζοντας το Ιράν, έτσ’ απλά, σα στόχο επίθεσης “κατά παραβίαση του διεθνούς δικαίου”, αφαιρώντας κάθε ιστορικό background από την υπόθεση και ζωγραφίζοντας σε άσπρο-μαύρο. Ακριβώς όπως έκαναν και με τη Γάζα, βασισμένοι αποκλειστικά σε ενημέρωση της Χαμάς.
Να πω την αμαρτία μου αδιαφορώ παντελώς τόσο για το “ιστορικό υπόβαθρο – που ο καθένας ερμηνεύει κατά το δοκούν – όσο και για το ποιος έχει “το δίκιο με το μέρος του”. Ας λύσουν το Ιράν και το Ισραήλ μόνοι τους τις διαφορές τους. Δεν είναι δική μας δουλειά.
Δεν ξέρω αν “όλοι έβγαλαν το πραγματικό τους πρόσωπο” από το 2020 και μετά. Γιατί κατ’ αρχήν αυτό το πρόσωπο στις περισσότερες περιπτώσεις είναι δυσδιάκριτο. Όντως ο Τραμπάκουλας φαίνεται να έχει μπει (και να μας έχει βάλει) σε αχαρτογράφητα νερά, αλλά καλό είναι να κρατάει κανείς πισινή, όταν πηγές ενημέρωσης είναι αυτές που είναι : τα περίεργα κενά στις εξελίξεις, οι “απροσδόκητες” υφέσεις και κλιμακώσεις σ’ αυτό οφείλονται. Στο πλαίσιο αυτών των τελευταίων, πάντως, όλοι σχεδόν οι απρόθυμοι προς συμμετοχήν στην επιχείρηση ‘Στενά Ορμούζ’ (Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι) μετατράπηκαν σε πρόθυμους.
Εννοείται ότι κρατάω πισινή. Για παράδειγμα δεν έχω ακούσει από την αρχή του πολέμου για νεκρούς ισραηλινούς. Μόνο τραυματίες. Ποιο είναι το μυστικό της αθανασίας τους?
Προσωπικά πάντως δεν κατηγορώ το Ισραήλ. Τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Ο Τρομπάκουλας δεν ξέρω τι δουλειά έχει εκεί.
Αφού είναι ανίκητοι στρατιωτικά οι Εβραίοι και – όπως φαίνεται – αθάνατοι, ας κανονίσουν μόνοι τους το Ιράν. Γιατί πρέπει δηλαδή να καθαρίσει για πάρτη τους όλος ο υπόλοιπος κόσμος?
Το Ισραήλ αποτελεί κατ’ αρχήν δημιούργημα των Άγγλων (διάδοχοι των οποίων είναι οι ΗΠΑ) για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Αυτό συνιστά τρόπον τινά υποχρέωση, μέχρις ενός σημείου τουλάχιστον, των ΗΠΑ να στέκονται αρωγοί και προστάτες του.* Υπάρχει φυσικά και η …καταλυτική επιρροή του ισραηλινού λόμπι, την οποία ουδείς Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να αγνοήσει. Ιδίως ο (εκβιαζόμενος απ΄τη Μοσάντ μέσω των Epstein files) Τραμπάκουλας.
Οι …Αγγλοσάξονες έχουν ηθική / ανθρωπιστική υποχρέωση απέναντι στους Ισραηλινούς …ακόμα κι αν συνέβαλαν τα μέγιστα στη δημιουργία αυτού του κράτους για “αποικιοκρατικούς” λόγους, σύμφωνα με τη γνωστή αφήγηση.
* Δεν αναφέρομαι στις παπαριές που λένε οι ίδιοι, περι “ανεκτίμητου συμμάχου”, “μοναδικής δημοκρατίας στη Μ. Ανατολή” κοκ.
Για καμιά 500 τουλάχιστον νεκρούς Ισραηλινούς στρατιώτες έχω ακούσει εγώ κάποια στιγμή φέτος.
Δεν ξέρω αν είναι αργά για τον Τρομπάκουλα να κηρύξει τη νίκη επί του Ιράν και την επίτευξη όλων των στόχων του and then some. Η αυτοϊκανοποίηση εξάλλου ήταν ανέκαθεν το φόρτε του. Δεν έχω καμία διάθεση να φάω κανένα πύραυλο στο κεφάλι. Και μένω και κοντά στην Αμερικανική Πρεσβεία τρομάρα μου!
Δε νομίζω να έχουν πύραυλο οι Ιρανοί να χαραμίσουν στην αμερικανική πρεσβεία στην Ελλάδα.
Τη μεγαλύτερη “πλάκα” πάντως με εκείνον που έριξαν χτες στην Diego Garcia έχει η συζήτηση που …”άνοιξε” ξαφνικά στα ελληνικά (και όχι μόνο) μίντια για το βεληνεκές των ιρανικών πυραύλων. Το οποίο, “όπως αποδείχτηκε” φτάνει τα 4.000 χλμ. και ως εκ τούτου κινδυνεύουν όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες! Μιλάμε για την αποθέωση του “να’χαμε να λέγμε” : όλοι οι στοιχειωδώς ασχολούμενοι το ξέραμε.
Η συζήτηση για τις “πραγματικές δυνατότητες” του ιρανικού οπλοστασίου δεν έχει κατά τη γνώμη μου ιδιαίτερο νόημα. Λες και η Ουκρανία μάχεται με δικό της οπλοστάσιο. Το Ιράν μπορεί οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να προμηθευτεί οτιδήποτε από την Κίνα και τη Ρωσία χωρίς να το διαφημίσει. Και λέγοντας “οτιδήποτε” δεν εξαιρώ τα πυρηνικά.
Η διαφορά του πολέμου στο Ιράν από τον πόλεμο της Ουκρανίας είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση ο Πούτιν έχει περιορισμένες εδαφικές βλέψεις και ως εκ τούτου οι εχθροπραξίες κινούνται σε λογικά επίπεδα. Οι αμερικανοεβραίοι από την άλλη επιδιώκουν την πλήρη εκμηδένιση του Ιράν. Ως εκ τούτου το τελευταίο δεν έχει τίποτα να χάσει. Το ανησυχητικό με τον Τραμπ είναι ότι δεν δείχνει να το καταλαβαίνει.
Το δεδομένο (και όχι απλώς θεωρία) ότι το Ιράν αποτελεί μακράν χείρα της Κίνας, συνιστά επαρκή δικαιολογία για τους Αμερικανούς να θέλουν να το αποδυναμώσουν. Η άτεγκτη επιπλέον στάση του Ιράν απέναντι στο Ισραήλ (εκφρασμένη με πράξεις) συνιστά επαρκή δικαιολογία για Αμερκανούς – Ισραήλ, όχι για εκμηδένιση φυσικά, αλλά για ανατροπή του καθεστώτος του. Αυτά με βάση την (κατ’ εμέ) κοινή λογική / καθιερωμένη πρακτική, όχι με το a la carte εφαρμοζόμενο ούτως ή άλλως “διεθνές δίκαιο”. Το κατά πόσον τώρα μια τέτοια επιδίωξη είναι ρεαλιστική, και το τι θα επιφέρει, αδυνατώ να το ξέρω βασισμένος στς αναλύσεις των γελοίων προσωπικοτήτων που κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο.
Μακάρι όλα να γίνονταν με ένα μαγικό ραβδί, να κυριαρχούσε παντού το δίκαιο – έστω και του ισχυροτέρου – και να μη σκοτώνονταν οι δύστυχοι άνθρωποι που το μόνο που θέλουν είναι να ζήσουν τη ζωή τους. Δυστυχώς οι άνθρωποι της εξουσίας και ημείς οι πτωχοί δε μοιραζόμαστε τις ίδιες φιλοδοξίες.