Απ’ ότι φαίνεται περνάμε σιγά-σιγά σε νέα φάση ανωμαλίας με τα Στενά, την επιχείρηση “Ελευθερία” του κυρίου Τραμπάκουλα και τις μεγαλαυχίες για κατορθώματα ένθεν και ένθεν. Ακούμε ένα δίπτυχο ταιριαστό (;) με την περίσταση : οι Ministry των late ’90s (The Dark Side Of The Spoon) συναντούν τον Riz Οrtolani των early ’70s, συνθέτη του soundtrack για την ταινία τρόμου Nella Stretta Morsa Del Ragno – σκην. Antonio Margheriti, πρωτ. Anthony Franciosa, Klaus Kinski. 🔴 🔴 It seems that we are slowly moving into a new phase of anomaly with the Straits, Mr. Trump’s “Freedom” operation and the boasting of feats from both sides. We hear a duet fitting (?) for the occasion: late ’90s Ministry (The Dark Side Of The Spoon) meet early ’70s Riz Ortolani, composer of the soundtrack for the horror film Nella Stretta Morsa Del Ragno – dir. Antonio Margheriti, starring Anthony Franciosa, Klaus Kinski.
00:00 Suspense No 5 02:43 Bad Blood
What’s lies?
Full moon and thoughts collide
We look for answers in those catatonic, dying blod-shot eyes
We ask if vermin are the ones that already learned
Those aren’t tears,
They’re just bad bad blood
Just bad bad blood!
What lies?
No big surprise.
We get our clues from the ones who thought up they will conquer us
Are we too fucked to say the end is here too much?
We’re in denial with bad blood
(wailing sample:
Do you remember the strain?
Do you remember the pain?
Do you remember who caused all the blame?)
Bad Blood!
Do you remember me?
Do you remember us?
Do you surrender your dreams or your trust? )
Bad Blood!
What lies?
He’s finally come alive
Out of these mediocre plentiful things all the time
A steady stream of madness
Conscious to a flood
The clock is ticking for Bad Blood
(wailing sample:
Do you remember the strain?
Do you remember the pain?
Do you remember who caused all the blame?)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Άλλο ένα τραγούδι κατάλληλο για την περίσταση:
https://youtu.be/o9YjzGbrNAs?is=v-uaygkdHXSiIdRJ
Ισχύει! 😃
Άκου να δεις δηλαδή! Προ διώρου απαντώντας στο σχόλιο μιας κυρίας για το τραγούδι των Flamin’Groovies είχα προτάξει το κλασικό σλόγκαν “A long time ago in a galaxy far, far away”. Αυτό για …τρίτη φορά στη ζωή μου max, γενικώς δεν το λέω ποτέ. Μόλις τώρα, στο πλαίσιο του καθημερινού “πεντάλεπτου μίσους” που αποτελεί για μένα η επιθεώρηση του in.gr πέφτω πάνω σε αυτό :
Σήμερα, 4 Μαΐου, οι φαν του Star Wars σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν τη δική τους ανεπίσημη «επέτειο»: τη Star Wars Day. Η ημερομηνία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Είναι ένα από τα πιο διάσημα λογοπαίγνια της ποπ κουλτούρας, καθώς το «May the 4th be with you» ακούγεται σαν το εμβληματικό «May the Force be with you» — η ευχή που συνοδεύει εδώ και δεκαετίες το σύμπαν του Τζορτζ Λούκας.
Σε κάτι τέτοιες φάσεις η πραγματικότητα θυμίζει ποίημα με ομοιοκαταληξία.
👌
Yπάρχουν πάντως και πιο σκοτεινά synchronicities. Πρόσφατα για παράδειγμα τρία οικεία μου πρόσωπα – όχι ότι μου έχουν απομείνει και πολλά – έπαθαν το ίδιο ατύχημα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας. Πώς γίνεται αυτό? Δεν είναι κάτι που κολλάει όπως το κρυολόγημα. Για να μην αναφερθώ σε παλαιότερες παρά τρίχα μοιραίες ανάλογες περιπτώσεις.
Τα κατά συρροήν ομοειδή φαινόμενα αποτελούν well-documented case γενικότερα. Σε ό,τι με αφορά, το πράγμα εμφανίζεται υπό μορφή διπόλου : να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με “όλο αυτό”, ρισκάροντας εφιαλτικές αποκαλύψεις, η να το αφήσει στην τύχη του, ρισκάροντας να βρεθεί εξ αμελείας αντιμέτωπος με “κάτι”; Να πω την αλήθεια, η ενασχόλησή μου κατά διαστήματα, αρχής γενομένης από 18 or something, δεν έχει αποφέρει κάτι συγκεκριμένο. Αυτό φυσικά δε σημαίνει κάτι, εξ ου και συνεχίζω. Δε θεωρώ υπεραπλούστευση τη σκέψη ότι το σύνολο της επικαιρότητας (ακόμα και τα ζητήματα “ζωής και θανάτου”) αποτελεί απλώς ένα τεράστιο distraction από τα αληθινά σημαντικά όπως αυτό. 9 τους 10 ανθρώπους πρέπει να φτάσουν σε ηλικία …συνταξιοδότησης τουλάχιστον για να αρχίσουν να σκέφτονται τα “μεταφυσικά ζητήματα”, και αν. Ειδικά σήμερα, με την κουλτούρα του viagra και των social media, ο πάλαι ποτέ “σοφός γέρος” έχει εξαφανιστεί ως έννοια, υποκατεστημένος απ’ το “γέρο μπισμπίκη”. 🤣
Εννοείται ότι κατά καιρούς έχω σκεφτεί διάφορες εξηγήσεις. Δεν υπάρχει όμως τρόπος να τις επιβεβαιώσω. Και πάντα υπάρχει κάτι που δεν κολλάει. Δεν ξέρω αν πρόκειται απλώς για πρόβλημα κατανόησης. Το πιθανότερο είναι ότι “αυτά τα πράγματα” μας έχουν αποκρυβεί for a reason. Και μας έχουν επίσης αποκαλυφθεί for a reason.
…Και ζητάμε περαιτέρω διαλεύκανση, for a reason also.
Βεβαίως τίποτα δεν δικαιολογείται απλώς εκ του ότι υπάρχει λόγος γι’ αυτό : μπορεί ο λόγος να υπάγεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αρνητικότητας όπου κάθε τι αποτελεί το λόγο για το επόμενό του, με το πράγμα να οδηγείται σε μια …ολική καταστροφή or something.
Παρεμπιπτόνως, αυτό νομίζω ότι μας συμβαίνει σ’ αυτή την περίοδο: Οι “καρποί” που δρέπουμε είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας σειράς λαθών, που αφέθηκαν να επιπλέουν και να δίνουν τον τόνο, για τα οποία κάποιοι προειδοποιούσαν εξ αρχής. Και ίσως η πιο εγκληματκά ηλίθια προσέγγιση να είναι το κλισέ : “έτσι έλεγαν και για το…“, το οποίο προσπαθεί να παρουσιάσει όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου στο (απώτατο) παρελθόν ως φαντασιόπληκτους και κνδυνολόγους, καθώς “τίποτα από όλα εκείνα για τα οποία προειδοποιούσαν δεν έγινε”. Κανείς από αυτούς δεν έθεσε ποτέ χρονικό ορίζοντα, και το ότι τίποτα δεν είναι ορατό σήμερα απ’ όσα πρόβλεψαν δεν αποδεικνύει ότι είχαν άδικο.
Η “πλάκα” είναι ότι οι μόνοι κινδυνολόγοι των οποίων οι “προβλέψεις” είναι σεβαστές σήμερα είναι οι …κλιματοκαταστροφολόγοι και οι ιεραπόστολοι της μείωσης του πληθυσμού εν ονόματι της σωτηρίας του πλανήτη. Των οποίων οι χρονοκαθορισμένες προβλέψεις δεκαετιών πίσω έχουν αποδειχτεί περίτρανα ως παπαρολογίες.
Το περίεργο είναι ότι εκτός των άλλων (Ουκρανικό, Ιρανικό κλπ) με τον Τραμπ η πράσινη μετάβαση και η μείωση του πληθυσμού επανέρχονται από την πίσω πόρτα μέσω της διεθνούς ενεργειακής αβεβαιότητας και της έκρηξης της τεχνητής νοημοσύνης αντιστοίχως. Για να μη μιλήσουμε για το ενδεχόμενο ενός παγκοσμίου πολέμου που οι MAGA είχαν φορτώσει αποκλειστικά στους Δημοκρατικούς.
Φοβάμαι ότι τελικά …μόνο περίεργο δεν πρέπει να θεωρείται. Ο Τραμπάκουλας δείχνει να επιρρώνει το worst case scenario – ένα από αυτά που συζητάγαμε πριν ακόμα απ΄τις εκλογές : οι διώξεις που υπέστη στη διάρκεια της πρώτης του θητείας και εκείνης του living dead “president” δεν αποσκοπούσαν παρά στη φιλοτέχνηση μιας εικόνας ήρωα – υπεράνω κριτικής και αμφισβήτησης. Ο οποίος …συνεχίζει το θεάρεστο έργο εκείνων που πυροβολούσε πριν, μένοντας ο ίδιος στο απυρόβλητο.
Ως προς τον Παγκόσμιο Πόλεμο, θα πρέπει μάλλον να αποκλεισθεί, δεδομένου του ότι η παρούσα πολεμική κρίση πρέπει να θεωρείται επαρκέστατη για αποτελέσματα όπως αυτά που αναφέρεις. Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε σε ένα είδος “πανδημίας Νο 2”, με όλα τα κομφόρ : οικονομική κρίση, lockdowns, εργασία εξ αποστάσεως et al.