Όσοι έτυχε να είμαστε σε εγρήγορση την εποχή της “Αραβικής Άνοιξης”, θυμόμαστε τα πρώτα βίντεο του είδους που κυκλοφορούσαν τότε με αφορμή τα τεκταινόμενα:
Σε ένα μικρό κείμενο στο περιοδικό ΗΧΟΣ-ΕΙΚΟΝΑ, Σεπτέμβριος 2011 σημείωνα σε σχέση με κάποια από αυτά, στο πλαίσιο της “εξέγερσης” στη Συρία:
«Ήταν μόλις δυόμισι χρονών …και τη σκότωσε. Ο δολοφόνος ο Άσαντ!!!» ωρύεται off camera ο «απεγνωσμένος» Σύριος. Η εικόνα που συνοδεύει τη φωνή του, παρμένη από i-phone, είναι ένα τσουβαλάκι, με δυο χέρια να σφίγγουν το κορδόνι που το κλείνει. Για κάποιο λόγο, πρέπει εμείς να πεισθούμε ότι το περιεχόμενο του τσουβαλιού είναι ένα …νεκρό κοριτσάκι.
«Τα κανόνια των πολεμικών πλοίων στρέφει ο Άσαντ ενάντια στους διαδηλωτές!!!», το εύρημα της επόμενης μέρας. Στη θέση της [απαραίτητης] οπτικής συνοδείας του σπικάζ έχουμε την εικόνα ενός λιμανιού, για την ακρίβεια της ήπια τρικυμισμένης θάλασσας στο εσωτερικό του. Ίχνος πλοίου, πολεμικού ή μη. Η εικόνα παρμένη ξανά από i-phone, όπως και όλες όσες μας «μεταφέρουν» το κλίμα αναβρασμού στις αραβικές χώρες.
Πιστεύω ότι αυτό που εξελίσσεται τους τελευταίους μήνες δεν περιγράφεται με μια απλή φράση του τύπου «μας κοροϊδεύουν μέσ’ τα μούτρα μας». Πρόκειται για κάτι περισσότερο απ’ αυτό: ένα τεστ ευπιστίας. Κάποιοι τσεκάρουν το όριο στο οποίο μπορούν να φτάσουν παρουσιάζοντας σαν γεγονότα κραυγαλέα μη επιδεκτικές ελέγχου αφηγήσεις. Το ίδιο συνέβαινε και στην Λιβύη, με την ευγενική φροντίδα και Ελλήνων δημοσιογράφων…
Το αυτό ισχύει φυσικά για βίντεο όπως το παραπάνω : το ότι οι Ιρανοί αγωνιστές (;) που τραγουδούν εδώ πρόκειται να εκτελεσθούν, δεν πιστοποιείται από τίποτα. Η μέχρι δακρύων συγκίνηση ωστόσο που εκμαιεύει (;) η εικόνα, καθιστά (;) τον άνθρωπο που θα αμφισβητήσει την αυθεντικότητά της ένοχο αναισθησίας / αποδέκτη της ιερής οργής του πλήθους. Και αυτό είναι φυσικά μέρος του τρικ, όπως και η αυθεντικότητα που “εξασφαλίζει” η προέλευση του βίντεο από το κινητό ενός …πολίτη – δημοσιογράφου.
Να μη ξεχνάμε τέλος ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν μονοπώλιο κανενός. Η αλυσίδα της παραγωγής είναι πανταχού παρούσα, όπου υπάρχουν (αληθινά η εικονικά) αντίπαλα στρατόπεδα.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Με την Κούβα εντωμεταξύ τι πρόβλημα έχουν οι Αμερικανοί?
I’ll be a son of a bitch if I know! δε μπορώ να φανταστώ κάτι πέρα από εντυπώσεις, του στιλ “άλλο ένα κομμουνιστικό προπύργιο έπεσε”, ή κάποια πίεση από ζάπλουτους κουβανούς λομπίστες (ο ίδιος ο Ρούμπιο κουβανικής καταγωγής είναι).
Γενικά η τακτική των “άλλ’ αντ’ αλλων” δηλώσεων του Τραμπάκουλα υπάγεται στο concept “confusing the enemy”. “Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε”, imo είναι ότι μετά από άλλα δυο χρόνια hardcore σοσιαλμιντιακής πολιτείας, δε θα υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα. Μια απ’ τις μειζονες καταστροφές που προκαλεί ο έτσι είναι αυτή της πολιτικής όπως την ξέραμε. Λειτουργώντας φυσικά με τέλειο timing – μια ματιά στα κνώδαλα που αντιμετωπίζει, με επικεφαλής τη διασταύρωση νεκροθάφτη του Λούκυ Λουκ και μεταλλαγμένου κολεόπτερου, aka “Καγκελάριος Μερτς”, βεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Αυτό με την “επιστροφή στην κανονικότητα” μου φέρνει στο νου μια παλιά μου φίλη που έβαφε κάθε μήνα τα μαλλιά της διαφορετικά. Σε κάποια φάση μού λέει “βαρεθηκα πια, θα τα βάψω στο φυσικό τους χρώμα”. Ξαφνικά όμως γίνεται σκεφτική και συμπληρώνει: “Αλλά ποιο είναι το φυσικό τους χρώμα?”🤔
Αυτό πάλι εμένα “για κάποιο λόγο” μου θύμισε φάση από Λούκυ Λουκ : Ο Λ κερνάει ένα γύρο όλους τους θαμώνες του σαλούν – όπως αποδεικνύεται σκοπός του είναι να τους ξενερώσει, γιατί αντί για ουίσκι τα ποτήρια περιέχουν νερό. Με το που τραβάνε μια γουλιά οι τύποι, φτύνουν όλοι μαζί με αηδία φωνάζοντας “νερό! μας πότισε νερό!” Όλοι, εκτός από τον αλκοολικό της πόλης, ο οποίος κοιτάει με ενδιαφέρον το ποτήρι : “ώστε αυτό είναι λοιπόν το …νερό; ωραίο είναι!“