Για να ξέρουμε που είμαστε και ποιους εμπιστευόμαστε :
Ενω τα παγκόσμια, με πρώτα και καλύτερα τα “ελληνικά” (σόσιαλ) μίντια βρίσκονται σε ενημερωτική έκσταση με “σοκαριστικές λεπτομέρειες από την εν ψυχρώ δολοφονία“, αναλύσεις περί την “επόμενη μέρα στη Μιννεάπολη” και τις “οριακές καταστάσεις μπροστά στς οποίες βρισκόμαστε“, η πραγματική εξέλιξη φωτογραφίζεται απο την ανάρτηση του Trump (βλ. πάνω) που δημοσιεύθηκε προ ολίγου.
Στο βίντεο κάτω : θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ανθρώπους που αποτελούν ντροπή του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, αν τους έπαιρνε στα σοβαρά. Στην πραγματικότητα αν υπάρχει ένα επάγγελμα που ντροπιάζουν, είναι εκείνο του Παλιάτσου : Ούτε γέλιο βγάζουν, ούτε συγκίνηση.
Σημειωτέον (επειδή ξεχνιέται) ότι : το συγκεκριμένο κανάλι εξακολουθεί να είναι “ουσιαστικά η φωνή της ελληνικής κυβέρνησης”. Όπως ήταν και στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, τότε που με τις τοξικές του γελοιότητες κατάφερε να ανοίξει χάσμα ανάμεσα στην αμερικανική κυβέρνηση και τη “δική μας”. Με τη συντήρηση του οποίου χάσματος, μεθοδικά, σήμερα ακόμα ασχολείται.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Κλασικός Τραμπ: τη μία μέρα σε βρίζει, την άλλη “έχουμε μια υπέροχη σχέση”!😄
Ειδικά του συγκεκριμένου το τι του έχει περάσει δε λέγεται.* Μόνο ο Joe και η Kamala έχουν ακούσει περισσότερα, και αν. Πάντως μιλάμε για τύπο, τον Walz, που και μόνο η φάτσα του (οι εκφράσεις, οι γκριμάτσες – είναι και τσακπίνης!) ακτινοβολεί γελοιότητα. Για άτομο που κέρδισε το παρατσούκλι “Tampon Tim” (όχι απ’ τον DT) γιατί καθιέρωσε την παροχή δωρεάν ταμπόν στις τουαλέτες των αγοριών στα σχολεία, για τους transgender μαθητές.
* Από τελείως ασήμαντο (“Total lightweight”) έως σοβαρά καθυστερημένο (“seriously retarded”), και τύπο που κάτι δεν πάει καλά μαζί του… 🤣
O Τραμπ αποτελεί πάντως την πιο προβεβλημένη και συνεπή μέσα στην αντιφατικότητά της εφαρμογή του concept “be yourself” απενοχοποιώντας με το παράδειγμά του ένα σωρό κόσμο που ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι θα μπορούσε να βγάλει ξεδιάντροπα τα ελαττώματά του στη φόρα. Τώρα μπορεί.
Νομιζω ότι συμβαίνει το αντίθετο ακριβώς : όχι ένας, αλλά …αμέτρητοι σωροί κόσμου συμμετέχουν χρόνια τώρα στον ακήρυχτο διαγωνσμό “αποενοχοποίησης” (βλ. κακοήθους μετάλλαξης) που μαίνεται στα “σόσιαλ μίντα”. Τα τελευταία έχουν επιβάλλει προ πολλού τον κώδικα ηθικής τους στα “παραδοσιακά” τοιαύτα, και η διαδικασία αργά ή γρήγορα θα επεκτεινόταν στον πολιτικό κόσμο.
Έτσι κι αλλιώς, όπως έχει φανεί τα τελευταία χρόνια με κορωνοϊούς, κλιματικές αλλαγές etc, το “πολιτικό προσωπικό” δε διαφέρει σε τίποτα από καθαρόαιμους γκάνγκστερ. Από τη στιγμή που έγινε αντιληπτό (ή εν πάση περιπτώσει θεωρούν οι ίδιοι) ότι …we’re stuck with them κι ότι καμιά αλλαγή δεν μπορεί πλέον να υπάρξει, το …”be yourself” γίνεται και δικό τους modus operandi. Εδώ έβγαινε ο πολιτικός τσόγλανος – πρωθυπουργός της χώρας και αποκαλούσε τους μισούς Έλληνες “ψεκασμένους” γιατί αρνιόνταν να κάνουν τα γαμημένα αδοκίμαστα εμβόλια. Και το φασιστάκι – σκληρός παραγυιός – “υπουργός υγείας” δήλωνε υπερήφανα ότι το μέτρο της απόλυσης των υγειονομικών ήταν όχι κυβερνητική γενικά, αλλά δική του πρωτοβουλία …τι παραπάνω κάνει ο Τραμπ δηλ. για να καταλάβω.
Απλώς αυτό που σοκάρει τους φωσκολολογούντες είναι το “up in your face” …όταν προέρχεται από το συγκεκριμένο αποδιοπομπαίο τράγο.
Άκουγα πριν μια συνέντευξη που θα την ανεβάσω σε λίγο – ποικιλοτρόπως ενδιαφέρουσα. Πέρα απο ο,τιδήποτε άλλο με απάλλαξε από το κάθομαι και να γράφω κείμενο για την περίφημη ομιλία Τραμπ. Η οποία περιείχε πράματα και θάματα τα οποία, ως συνήθως, απ’ τα μίντια “αγνοήθηκαν”.
Όχι ότι ο Τραμπ ήταν …αλλιώς δηλ. πριν και έγινε τέτοιος εκ της επιρροής του Twitter. Απλώς, ο “λαός του Twitter” βρήκε τον πρόεδρο / αποδιοπομπαίο τράγο που του αξίζει.
Γενικά είναι δύσκολο να εκφραστεί μια περιεκτική άποψη για τον Τραμπ στην παρούσα κατάσταση των πραγμάτων. Τα λόγια και τα έργα του είναι για τους εχθρούς του αδιανόητα και για τους οπαδούς του αυτονόητα. Και δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ τους δεν φαίνεται να υπάρχουν. Κατά τη γνώμη μου η παιδαγωγική βαρύτητα του παραδείγματός του αποτελεί περισσότερο από κάθε τι άλλο την πραγματική του κληρονομιά για το μέλλον. Το γεγονός ότι εχθροί και φίλοι αδυνατούν εξίσου να τη διακρίνουν, είναι αποτέλεσμα του ότι αμφότεροι βρίσκονται υπό την επιρροή της.
Άλλο να βλέπεις το Μήτσο το ντελιβερά να “είναι ο εαυτός του” στα social και άλλο τον Πλανητάρχη himself στην επαγγελματική του ζωή. Στην πρώτη περίπτωση το be yourself είναι παράδειγμα προς αποφυγήν. Στη δεύτερη το μυστικό της επιτυχίας.
Δε βλέπεις …ένα Μήτσο ντελιβερά, βλέπεις χιλιάδες και εκατομμύρια, συναποτελούντα το egregore (σκεπτομορφή) που δίνει το σύνθημα του paradigm shift, το οποίο ακολουθούν οι πολιτικοί εκόντες άκοντες. Όταν δεν είναι δηλ., όπως ο Τραμπάκουλας, κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα του.
Θέλω να πω ότι ο εν λόγω, δε θα μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος …στα ’80s – πολλοί και διάφοροι τον παρότρυναν ήδη από τότε να το κάνει.
Η επιρροή εκπορεύεται ως επί το πλείστον εκ των άνω. Την εικόνα παρεμπιπτόντως του Τραμπάκουλα ως Μουλαριού του Ασίμοφ που είχα προτείνει κατά την πρώτη του θητεία, έχω αρχίσει να την ερμηνεύω κυριολεκτικά. Και σε περισσότερα του ενός επίπεδα.
Η εντολή είναι που εκπορεύεται από πάνω. Άλλο εντολή και άλλο επιρροή.
Συμφωνώ ως προς το Μουλάρι και τις υπερβατικές του ικανότητες. Δεν είναι αταίριαστο άλλωστε με τη θεωρία περί egregore : o Τραμπάκουλας θα μπορούσε να αποτελεί περίπτωση ενσάρκωσης της συγκεκριμένης σκεπτομορφής, πράγμα που οδηγεί σε “απόκρυφα” μονοπάτια, όχι ακριβώς ασύμβατα με το θεοκρατικό κλίμα που επιμένω ότι καλλιεργείται στο Αμέρικα συστηματικότατα.
https://www.youtube.com/shorts/wiBQTzru1dE
Για τις υπερβατικές του ικανότητες δεν έχω αμφιβολίες. Απλά φαίνεται να πιάνουν μόνο στο δυτικό ημισφαίριο🌓
…Με άλλα λόγια, για να χρησιμοποιήσω μια …ανατρεπτική παρομοίωση, 🤪 😎 ο Trump είναι ο Iggy Pop της πολιτικής. Ως γνωστόν ο Iggy, ξεκινώντας ως punk εν καιρώ flower power, έγινε σταρ δέκα χρόνια αργότερα, όταν το punk κατέστη νόρμα μέσω του British punk explosion.
Ένας πρόσθετος λόγος που κανείς δεν μπορεί να κρίνει με ακρίβεια κάποιον σαν τον Trump είναι η αδυναμία γνώσης του τι ακριβώς συμβαίνει στα παρασκήνια της υποθεσεως (εκτός αν θεωρήσουμε ότι είναι “όλα στο φως” – αν όχι των των mainstream, τότε των …”εναλλακτικών” και social media).
Εξ ου και η αδυναμία προς το παρόν αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας της πολιτικής του. Το μόνο που μπορεί να κρίνει κάποιος είναι οι προθέσεις, όπως προκύπτουν από γεγονότα / λεγόμενα του DT, χρησιμοποιώντας κυρίως το ίδιο του το ένστικτο. Το δικό μου με ειδοποεί για κάποιον που, με το δικό του χονδροειδή τρόπο (συμπεριλαμβάνοντα μια παιδαριώδη ευπιστία ως προς τα της A.I.), αγαπάει αυτό που …έχει στο νου σαν “πατρίδα του”. Εξ ου και εξ αρχής (2017) σημείωνα στον ΗΧΟ ότι το “America first” αφορούσε κυρίως στο εξωτερικό της χώρας, ως εναλλακτική της Παγκοσμιοποίησης. Οι όποιες παλινωδίες του οφείλονται σε νέες εκτιμήσεις προκύπτουσες από νέες εξελίξεις. Το πρόβλημα είναι αυτό ακριβώς : σε επίπεδο “υψηλής στρατηγικής” το “υπερκέντρο” μπορεί πλέον να διαχειρίζεται αντίπαλα σκέλη (πολιτικούς σχηματισμούς, έθνη, whatever) αφήνοντάς τα στους ανταγωνισμούς τους …υπό τον όρο να αναφέρονται σ’ αυτό. Αντίστοιχα συμπεριφέρεται κάθε ένα από τα αντίπαλα σκέλη στα χαμηλότερά του στρώματα της πυραμίδας : ουδείς ενδιαφέρεται για λεπτομέρειες, αρκεί να προκύπτει το ζητούμενο αποτέλεσμα. Για τον Τραμπακουλόβιο επομένως, ζητήματα όπως …οι Κούρδοι, εμείς, ακόμα και (αρχίζω να πιστεύω) το Ισραήλ, είναι λεπτομέρειες. Το αυτό φυσικά σε ένα άλλο ταμπλό και για τους νεκρούς της Μινεάπολης: Αυτό που θέλει είναι ο περιορισμός της λαθρομετανάστευσης, και θα (προσπαθήσει να) το πετύχει με κάθε μέσο.