Μια ιδιότυπη, έμμεση αλλά ουσιαστική προσέγγιση στο φαινόμενο του πολέμου μέσα από το γλυκόπικρο τραγούδι των Nits είναι η νέα πρόταση του stcigar. Το ακούμε σε live εκτέλεση -σαφώς ανώτερη στης στουντιακής – απ΄το Urk, το live άλμπουμ που οι ολλανδοί εναλλακτικοί κυκλοφόρησαν στα late ’80s. 🟡 🟡 A peculiar, indirect but substantial approach to the phenomenon of war through Nits’ bittersweet song is the new stcigar’s proposal. We hear it in a live performance – clearly superior to the studio one – from Urk, the live album that the Dutch alternative band released in the late ’80s.
Written by H. Hofstede, R. Kloet, R.J. Stips Album Urk Producer Nits
The war monument is still standing
Between two football fields
With the name of the men killed on the battle fields
They were center forwards, keepers and backs
They thought they would win
It’s a family tradition
To play in football team
I have nephews, dumb but tall
Who, still foetus, kicked the ball
I’ve got flat feet and my knees are weak
They all thought it was time to start my J.O.S. days
J.O.S. days
The last war in this country
The fighting lasted four days
I see one name again
He had my age and my first name
He thought he would win like in his J.O.S days
J.O.S. days
They had too many boys
Who wanted to be in a team
So in one day, in one match
You had to prove your ability
I was knocked out, a real disgrace
A break with the family tradition of the J.O.S. days
J.O.S. days
I can live without a finger
I can live without a toe
But the head is necessary
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Whoa. This one made my blood run cold.
You’re right to feel like that.
By the way, I fully share the theoretical perspective that team sports function as an antechamber to militaristic attitudes.
After listening to the song, I agree with that theoretical perspective as well.
By chance, I heard today that UK television has launched a series of ads targeting young people, highlighting the benefits of a career in the army — clearly feeding into this new war-hungry atmosphere the world is sliding into.
Guess which time slots they’re hitting: the breaks and half-time during football matches. The hooligans are the prime targets.
Case in point for your theory!
Παρεμπιπτόντως δεν πρόκειται για “θεωρία” ούτε αφορά μόνο τα ομαδικά σπορ. Από την αρχαιότητα ο αθλητισμός αποτελούσε απλώς αναίμακτη μορφή μάχης και προετοιμασία για τον πόλεμο. Ακόντιο, ξιφομαχία, τοξοβολία, πυγμαχία, πάλη, τρέξιμο, you name it, ανταποκρίνονταν φωτογραφικά στις πολεμικές τεχνικές της εποχής. Οι κανονικοί πόλεμοι δεν σταματούσαν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων λόγω του υπιτιθέμενου ειρηνικού χαρακτήρα των τελευταίων, αλλά λόγω ακριβώς του πολεμικού χαρακτήρα των.
Άσε που μέχρι πρόσφατα (δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα) οι ολυμπιονίκες μας έπαιρναν τιμητικά το βαθμό – και το μισθό – του (ανθ)υπολοχαγού στο στρατό.
Όντως. Αλλά η ίδια η επινόηση μιας αναίμακτης εναλλακτικής του πολέμου θα μπορούσε να ιδωθεί σαν ένα είδος έμμεσης προτροπής / προκαταρκτικής κίνησης προς την ειρήνη. Το (εμμέσως) προτρεπτικόν προς αυτή δεν εκμηδενίζεται εκ του ότι πχ. οι πόλεμοι συνεχίζονταν business as usual μετά τους αγώνες. Ίσως οι αρχαίοι ημών, αποτελώντας το αντίστοιχο αυτού που ονομάζουμε “universal mind” στους individuals, είχαν επαφή με μια βαθύτερη (αν και μη θριαμβεύουσα τότε) πτυχή του ανθρώπινου ψυχισμού που επιζητεί την ειρήνη και την αρμονία.
Σε γενικές γραμμές πάντως ο πόλεμος δεν ήταν για τους αρχαίους κάτι κακό. Το αντίθετο μάλιστα. Βασικά μέχρι τον εικοστό αιώνα ο πόλεμος δεν ήταν κακός για κανένα, παρεκτός για τους αμάχους που σκοτώνονταν for no reason at all.
Δεν είναι μόνο επειδή στον εικοστό αιώνα ο πόλεμος – όπως όλα – πήρε μαζικές διαστάσεις. Είναι ότι διεξάγεται όλο και περισσότερο από απόσταση με στόχο κυρίως τους αμάχους. Μια τέτοια μορφή πολέμου θα φαίνονταν στους αρχαίους ημών άνανδρη και ατιμωτική. Ως εκ τούτου, αν μεταφέρονταν στην εποχή μας, θα εξέφραζαν πιθανότατα για το σημερινό πόλεμο their utmost contempt.
https://www.youtube.com/watch?v=vQA5aLctA0I
Υποθέτει κανείς ότι αυτό αφορά στην επιβίωση μέχρι τότε του πατριωτικού / θρησκευτικού πνεύματος και όσων αυτά συνεπάγονται (αίσθηση καθήκοντος, θυσίας για κάτι ανώτερο, προσδοκία τιμών ακόμα και στη “μετά θάνατο ζωή” κοκ). Το ειρηνιστικό κόλπο προωθείται ταυτόχρονα με την μαρξιστικών καταβολών “απομθυθοποίηση” όλων των παραπάνω, πατρίδων συμπεριλαμβανομένων, ως ιδεολογικής κατασκευής της αστικής τάξης κτλ. κτλ.
Η αίσθησή μου είναι ότι το βαλλόμενο (πιθανώς και βάσει σχεδίου) είναι η έννοια του αγώνα καθ’ εαυτήν, η ακύρωση δηλ. κάθε “αγωνιστικής” διάθεσης για ο,τιδήποτε – πάντα σε κάθε τέτοια συζήτηση μου έρχεται στο μυαλό το suicidal note του Καρυωτάκη.
Τα ιερά και τα πάτρια ως κίνητρο αφορούσαν μόνο στους αμυντικούς πολέμους. Οι επιθετικοί από την άλλη δεν χρειαζόντουσαν ιδιαίτερες δικαιολογίες. Η αυτοκτονία πάντως του Καρυωτάκη – λαμβάνοντας υπόψη τον ασυμβίβαστα μαχητικό χαρακτήρα του τελευταίου – δεν είχε τίποτα το ηττοπαθές. Ένα μεγάλο “ρε δεν πάτε όλοι να γαμηθείτε” ήταν κατά τη γνώμη μου περισσότερο.
Δε είμαι σίγουρος γι΄αυτό ως προς τους επιθετκούς πολέμους – βλ. από Σταυροφορίες μέχρι και Β’ΠΠ, για να μη μιλήσουμε για τις θρησκευτικοεσχατολογικές αποχρώσεις με τις οποίες έχει περιβληθεί ακόμα και η παρούσα επιχείρηση.
Ως προς τον Καρυωτάκη εννοείται ότι το “να πα να γαμηθείτε” υπάρχει στο σημείωμα. Αλλά ούτε …περήφανος προβάλλει για το “μη έχοντα κανένα ιδανικό” εαυτό του, ούτε αγέρωχος.
Ο Καρυωτάκης ήταν πιστεύω κλασική περίπτωση “too big for its cage”. Κάπου είναι αναπόφευκτο βέβαια για μια τόσο περίπλοκη προσωπικότητα να ρίχνει το φταίξιμο της αποτυχίας και στον ίδιο της τον εαυτό. Προσωπικά πάντως και κατόπιν μακροχρόνιου στοχασμού έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό που ονομάζουμε “αποτυχία” ή “επιτυχία” είναι ως επί το πλείστον ζήτημα ΤΥΧΗΣ.
Συμφωνώ φυσικά, και ως προς τον ΚΚ και ως προς την τύχη. Θέμα της οποίας είναι εν τέλει και το αν θα προκύψεις …Καρυωτάκης ή Φανφάρας, to begin with.
Η γοητεία του (ατομικού κυρίως) αθλητισμού κατά τη γνώμη μου δεν πηγάζει τόσο από τον πολεμικό του χαρακτήρα όσο από το γεγονός ότι αποτελεί μία εκ των ελαχίστων ανθρωπίνων δραστηριοτήτων των οποίων η έκβαση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα και την προσπάθεια. Οχι πάντως από την κοινωνική αξιολόγηση.
Αυτή είναι και η δική μου άποψη, ότι ο μόνος χώρος πλέον όπου νοείται η “αξιοκρατία” είναι ο αθλητισμός.
Βέβαια ούτε γι’ αυτό μπορεί να είναι κανείς σίγουρος. Για το ότι νικάει ο καλύτερος από όσους διαγωνίζονται μπροστά στα μάτια μας ΟΚ. Για το πώς έχει προκύψει ο καλύτερος και το πόσοι τυχόν καλύτεροι από αυτόν έφαγαν άκυρο για εξωαθλητικούς λογους, go figure.
True. Ένα μεγάλο ποσοστό ταλέντων πάντως αποχωρεί επειδή αρνείται να ντοπαριστεί.
Εν τω μεταξύ, επεδή λέγαμε για πατριωτικό πνεύμα προηγουμένως : Έχεις καταλάβει τι ακριβώς θέλουν οι γαμιωλοπουστότουρκοι και απειλούν πάλι θεούς και δαίμονες; Τα fucking patriot για τα οποία έχουν ξεσαλώσει είναι ως γνωστόν αμυντικό κόλπο. Ποιο είναι το πρόβλημα; Κάτι μου λέει ότι ο κυρ-μαλάκας έχει αρχίσει να ξεμωραίνεται πριν της ώρας του.
Δεν πρόσεξα τίποτα ιδιαίτερο, αν μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Τα συνηθισμένα μου φάνηκαν που λένε ανέκαθεν. Η αλήθεια είναι όμως ότι κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί για μας η όλη αναμπουμπούλα.
Σε κάποιους κύκλους πάντως κυκλοφορούν φήμες ότι επόμενο θύμα του Τραμπάκουλα θα μπορούσε να είναι η Τουρκία. Δύσκολο το βλέπω εννοείται, και μόνο η φήμη όμως αρκεί για να τους δημιουργήσει καχυποψία και νευρικότητα.
Αυτό που δεν είναι απλώς φήμη αλλά περίπου διακηρυγμένο είναι ότι οι μογγολοκτηνάνθρωποι θα είναι τα επόμενα θύματα του Ισραήλ. Το οποίο σε επίπεδο σχεδιασμού τους αντιμετωπίζει ήδη ως “το επόμενο Ιράν”.
Χωρίς τη βοήθεια του Τραμπάκουλα πάντως αποκλείεται να το πετύχουν. Οπότε το θέμα είναι μέχρι που μπορεί να φτάσει για να τους εξυπηρετήσει.
Δεν είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι υπάρχουν όρια στο που μπορεί να φτάσει. Πέρα από την “πίεση” του λόμπι, οι Israelis τον εκβιάζουν or something (όπως έλεγα και τις προάλλες, η δημοσίευση των Epstein files και η επστινολογία της περιόδου δεν ήταν άσχετα με την “τελική απόφαση” για το Ιράν. Με την ίδια μέθοδο (Epstein files) παίρνει σιγά-σιγά τον πούλο και ο φίλος του DT, billionaire investor, πρέσβης στην Τουρκία και λάτρης του ΡΤΕ Tom Barrack, εχθρός των συμφερόντων του Ισραήλ …και της Ελλάδας. 🤣
Ούτε κι εγώ πιστεύω πως υπάρχουν πλέον όρια για τον Τραμπάκουλα, ειδικά στην κατάσταση ραγδαίου εκφυλισμού στην οποία βρίσκεται τους τελευταίους μήνες. Που σημαίνει ότι αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα φαντάζεται – που δεν πάνε – δεν τόχει και τίποτα να ρίξει πυρηνικά στο Ιράν.
Είμαι σίγουρος ότι στο διαταραγμένο μυαλό του ήδη έχει αρχίσει να φαντασιώνεται τον εαυτό του ως “τον πρώτο Πρόεδρο μετά το Β’ Παγκόσμιο που έριξε πυρηνικά στον εχθρό σκορπίζοντας τον φόβο και το σεβασμό” or something.
Όπως έλεγα και προχθές, έχω την αίσθηση ότι το “από το κακό στο χειρότερο” πλησιάζει στο τέρμα του. Αν τη βγάλουμε καθαρή μέχρι να ξεκουμπιστεί once and for all.. υπάρχει ακόμα ελπίδα. Και σε αυτή την περίπτωση όμως το πρόβλημα είναι ότι εδώ και μια δεκαετία έχει δημιουργήσει ένα cult οπαδών ανά τον κόσμο που θα μείνει ορφανό και θα ψάχνει απελπισμένα για το νέο.. Αντίχριστο.
Υπάρχει ελπίδα στο πρόσωπο της Kamala Harris.
Στην παρούσα κατάσταση θα προέκρινα στην θέση του κυριολεκτικά οποιονδήποτε. Κατά τη γνώμη μου όμως το πρόβλημα δεν είναι ο Τραμπ. Όπως έχω πει επανειλημμένα προ ετών (και ο Χέγκελ προ εκατονταετιών): ο κόσμος χρειαζόταν την πυρίτιδα.. και αυτή εμφανίστηκε!
Το βλέπεις παντού. Όλοι ψάχνονται για καβγά for no reason at all. Και να φανταστείς ότι θεωρούσα τον εαυτό μου προβληματικό.
Σε ό,τι με αφορά, θεωρώ καλό να μη προσχωρώ …αναφανδόν στην οικουμενική χορωδία των κυριών (κυρίως) που σκληρίζουν εναντίον του Τραμπ from day one.
Ακόμα και αυτή η βερσιόν του δεν είναι χειρότερη από τα κατακάθια των Democrats, τα οποία ούτως ή άλλως θα έκαναν / θα κάνουν τα ίδια και χειρότερα με το Ιράν, Israel’s orders – προσθέτοντας σ’ αυτά τη woke κουλτούρα, το εμπάτε σκύλοι και αλέστε στους “μετανάστες”, και την παράνοια του climate change. Ο κύριος λόγος που προκρίθηκε ο εν λόγω ήταν το drill baby drill, => η A.I. και οι τρελές ποσότητες (παραδοσιακής) ενέργειας που χρειάζονται για τις αναβαθμίσεις της – κανείς από τη δημοκρατική κουστωδία δε θα μπορούσε να εξυπηρετήσει το συγκεκρμένο σκοπό. Ως προς την υποστήριξη του DT από και προς το σκουπιδαριό της Silicon Valley, απαλάσσεται λόγω βλακείας – διόλου μεγαλύτερης από των αντιπάλων του.
Μπα δίκιο είχαν όσοι τον έβριζαν from day one. Και λίγα έλεγαν. Ασχέτως αν με την υστερική συμπεριφορά τους επιτάχυναν το αναπόφευκτο. Τέλος πάντων έχω τους δικούς μου λόγους που λέω αυτά που λέω – τα οποία δεν λέω ελαφρά τη καρδία – τους οποίους δεν θα ήθελα να εκθέσω δημόσια, γιατί μόνο τον εαυτό μου τελικά θα εκθέσω. Ελπίζω να πρόκειται απλώς για μια λανθασμένη ερμηνεία της.. προφητείας.
Εντάξει μη γίνομαι δραματικός, το πιθανότερο είναι ότι τα παραπάνω αποτελούν προϊόν παρανοϊκής φαντασιοπληξίας. Επιστρέφω λοιπόν στην.. επιστημονική θεωρία μου ότι τα πράγματα συνεχίζουν απλώς να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο!
Αυτό που βλέπω εγώ είναι κάποιος που ετοιμάζεται να προκαλέσει ταλαιπωρία σε μένα για το συμφέρον της πατρίδας του όπως ο ίδιος το βλέπει. Για το αν μακροπρόθεσμα θα είμαι ωφελημένος ή χαμένος από τυχόν επιτυχία του, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
Με δεδομένο πάντως ότι κεντρική ιδέα είναι η επικράτηση επί της Κίνας (για τις διαθέσεις της οποίας απέναντί μας είμαι σίγουρος, έχοντας ξοδέψει χρόνο και χρήμα για να μάθω *), με δεδομένο επίσης ότι όσα γίνονται αποτελούν, απέλπιδες ίσως και σπασμωδικές, προσπάθειες αντιστροφής του τεράστιου infiltration των Κινέζων στη Δύση, για το οποίο ευθύνες έχει η αμέλεια/διαφθορά πρηγούμενων αμερικάνικων κυβερνήσεων …δεν μπορώ να έχω ξεκάθαρη άποψη, ούτε, κυρίως, να πάρω θέση στην κερκίδα.
Η σεμνοτυφία και η αγανάκτηση πάντως με την οποία αντιμετωπίζεται το …πρωτοφανές και ανεπανάληπτο, πολεμοκάπηλο πνεύμα του DT, μετά από όσα έχει δει η ανθρωπότητα in the post war era, με εντυπωσιάζει ιδιαίτερα.
Θέλω να πω, αν απέδειξε (;) ότι σ’ αυτό τομέα είναι τα ίδια σκατά με τους υπόλοιπους (βλ. δέσμιος του military/industrial complex), υπάρχουν και οι υπόλοιποι τομείς όπου είναι καλύτερος. Αυτοί που τον έβριζαν from day one, γι’αυτά τα υπόλοιπα τον έβριζαν, όχι για κάποιο πόλεμο. Ως εκ τούτου, μόνο δίκιο δεν είχαν.
* Σημειωτέον ότι, όπως έχω κατ’ επανάληψη σημειώσει, δεν αδικώ τους σχιστομάτηδες, ούτε για τα σχέδια, ούτε για τη μνησικακία τους εναντίον ης Δύσης. Κι εγώ στη θέση τους τα ίδια θα έκανα.
Τέλος πάντων δεν επιμένω. Και μόνο το γεγονός ότι τελικά.. επιμένω, αναιρεί στην πράξη την όποια ουσία των λεγομένων μου. Αυτό που είναι να γίνει θα γίνει. Τυχερός όποιος αισθάνεται τουλάχιστον ότι βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
Άσε που διαπίστωσα ότι εκτός από τον Τραμπ Δίδυμος επίσης είναι κι εκείνος ο ανεκδιήγητος Υπουργός Πολέμου. Ψάχνω ήδη τρύπα για να κρυφτώ!
Καλά τώρα, άμα αρχίσω να θυμάμαι Ιχθείδες, πρέπει να αυτοκτονήσω. Από πολιτικούς δε χρειάζεται ψάξιμο – είναι ο Κούλης himself!
Εν τω μεταξύ υποτίθεται ο Ιχθύς είναι το ζώδιο της συμπόνοιας (όποτε με ρωτούσαν από παιδάκι ποιο είναι το πιο πολύτιμο συναίσθημα …αυτό απαντούσα). Και ο τύπος “κοντεύει να” γαμήσει την Ελλάδα για το χατίρι της καριέρας που στρώνει στην Ευρώπη.
…Εν τω μεταξύ έχοντας μαζέψει (μουσικό) υλικό ικανό τον καλύψει τον Τρωικό Πόλεμο, είχα πελαγώσει αναρωτώμενος από που να ξεκινήσω για σήμερα. Η Διδυμοσυζήτηση έκανε το πράγμα να ξεκαθαρίσει! 🤪
Αν ταιριάξει με το πρόγραμμά σου, βάλε τότε και κάτι σχετικό με τη διάχυτη παράνοια της εποχής:
https://www.youtube.com/watch?v=zZI3bAYpbQ4&list=RDzZI3bAYpbQ4&start_radio=1
Εννοείται!
Παρηγοριέμαι τουλάχιστον με την ιδέα ότι εκτός των άλλων σημαντικό ρόλο παίζει και η συγκεκριμένη μέρα του χρόνου κατά την οποία έχει γεννηθεί κανείς. Το σχετικό κιτάπι που χρησιμοποιώ δίκην Γραφής ξεπερνάει σε περιγραφική ακρίβεια κάθε άλλο “αστρολογικό” βιβλίο που έχω υπόψη μου. Η δε ακρίβεια περιγραφής της δικής μου ημέρας αγγίζει τα όρια του υπερφυσικού. Και πάλι όμως τη μαλακία δεν μπορεί να προβλέψει αποτελεσματικά.