Ο χονδροειδής, old school αντισημιτισμός του νεαρού ακόμα Nick Fuentes είναι αποκρουστικός, αυτό είναι καλό να το τονίζουμε και να το επαναλαμβάνουμε.
Αλλά για το επικοινωνιακό του τάλαντο αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει, απ΄την εκφραστική φυσιογνωμία κακού cartoon, μέχρι την ευγλωττία και τα σκηνικά του ευρήματα.
Εδώ είναι ιδιαίτερα απολαυστικός τσουρουφλίζοντας τον (αντιπαθή μου επίσης, αλλά για λόγους διαφορετικούς από τους προβαλλόμενους) JD Vance, “Coolest Vice President in American History” – χαρακτηρισμός με τον οποίο ο ίδιος, “αστειευόμενος” (βλ. εδώ) συμφώνησε.
(Visited 161 times, 1 visits today)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αυτό με τη γυναίκα του πάντως που τον φωνάζει “JD, JD, like that’s a word!” έβγαζε άφθονο γέλιο😅
Το τυπάκι είναι asset για το χώρο στον οποίο ανήκει (“America First”, όχι πλέον απλή φράξια, αλλά ανταγωνιστικό κόλπο του MAGA).
Και, προς τιμήν του, το πρόβλημα που έχει με τον Vance δεν περιορίζεται σ’ αυτά που λέει εδώ. Είναι το ίδιο με αυτό που είχε και ο υποφαινόμενος με τον αντιπρόεδρο από το 2024 και, ως εκ τούτου …και με τον Τραμπάκουλα (βλ. Peter Thiel – μέντωρ του JDV, χρηματοδότης και των δύο και …ιθύνων νους της φοβερής Palantir).
Από σένα εννοείται η όποια γνώση μου για το τελευταίο ζήτημα. Εκ πρώτης όψεως ακούγεται θετικό που κάποιοι επιθυμούν επιστροφή στις αρχικές εξαγγελίες του Τραμπ. Η προ δεκαετίας δεδηλωμενη απέχθειά του για τις εξωτερικές επεμβάσεις υπήρξε ο κύριος λόγος που τον συμπάθησα in the first place.
Στην παρούσα φάση θεωρώ τον Τραμπάκουλα παντελώς ακατάλληλο για “Πλανητάρχη”. Από την άλλη θα του ταίριαζε απόλυτα ο ρόλος του συνταξιούχου που είναι η ψυχή της παρέας, που κοκορεύεται και λέει χοντράδες και ιστορίες από τη ζωή του – αληθινές η ψεύτικες δεν έχει σημασία. Κάτι σαν πλανητάρχης δηλαδή με την έννοια του Τάσου Μπουγά.
Ελπίζω να μην είναι έτσι, αν και οι ενδείξεις πυκνώνουν ολοένα. Και για μένα αυτός ήταν ένας από τους λόγους που τον είχα συμπαθήσει, ειδικά μετά την πολιτεία του τραγελαφικού Obama με το cool στιλάκι και τον καταιγισμό βομβών all over the world. Σε κάθε περίπτωση πάντως, εντύπωσή μου είναι οτι η εισβολή στο Ιράν θα γινόταν ούτως ή άλλως – Israel’s orders.
Ως προς το τελευταίο δεν έχω αυταπάτες. Θα θυμάσαι άλλωστε ότι τη θεωρία μου για το “θουκυδιδειο” χαρακτήρα της αμερικανικής πολιτικής τη διατύπωσα επί Μπάιντεν. Και τα πρόσωπα όμως παίζουν το ρόλο τους. Που ενίοτε είναι μοιραίος.
Άσχετο αλλά …ο Henk στη φωτογραφία του post δεν έχει κάτι από σοβαρό Ρουβά; 😃
Έχεις δίκιο! Δεν το συνειδητοποίησα γιατί ανέκαθεν μου θύμιζε το μακαρίτη το Χαρρυ Κλυνν. Εκ του σύνεγγυς πάντως εξεδήλωνε περιστασιακά ένα ιδιαίτερα διασκεδαστικό goofy humor.
Και αυτόν τον θυμίζει σε άλλες φάσεις. Άλλωστε από πλευράς σχήματος προσώπου και οι ΧΚ, ΣΡ έχουν κάτι κοινό άμα λάχει. Ο πρώτος θα μπορούσε να είναι μια καρικατούρα του “ωραίου άνδρα” (or something) που είναι ο δεύτερος.
Και αφού έγραψα τα προηγούμενα, γκουγκλάρω Χάρρυ Κλυν Σάκης Ρουβάς μπας και τους πετύχω μαζί και σε τι πέφτω πάνω;
Ο Ρουβάς παρεμπιπτόντως υπήρξε unremarkable συμμαθητής ενός Κερκυραίου φοιτητικού συγκατοίκου μου.
Rouvas being unremarkable… This comes as a great surprise!
Όσον αφορά το θέμα του Ιράν εντωμεταξύ, να επαναλάβω με διαφορετική διατύπωση αυτό που είχα επισημάνει λίγο πριν το ξέσπασμα των εχθροπραξιών. Για όποιον δηλαδή αρέσκεται να διαβάζει πίσω από τις λέξεις, είναι σαφές ότι ο “master-my ass-negotiator” Donald Trump είχε τη μεγαλοψυχία να παράσχει στους Ιρανούς τη δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ ατιμωτικού και τιμημένου θανάτου. Και αυτοί έκαναν την αυτονόητη επιλογή.
Όντως. Και τώρα “ξαφνιάζει” το θράσος επιφανών αναλυτών, οι οποίοι περίπου στηλιτεύουν τους όρους που θέτει το ιδιο το Ιράν για την κατάπαυση των εχθροπραξιών ως …προβοκατόρικους.
Στη συγκεκριμένη φωτογραφία εντωμεταξύ ο Χάρρυ Κλυνν φαίνεται.. ομορφότερος.
Άποψή μου είναι ότι μια ηλίθια φάτσα δεν μπορεί να είναι όμορφη – και αυτό ισχύει για άνδρες και γυναίκες, ανεξαρτήτως γεωμετρίας προσώποου, αναλoγιών etc. Υπό αυτή την άποψη η φάτσα του Ρουβά εξ ορισμού δεν μπορεί να είναι όμορφη (παρά για τα αποκλειστικά κινούμενα απ’ τις ορμόνες τους όντα στα οποία απευθύνεται). Είναι θέμα …βλέμματος και “αύρας”. Ergo, ο Χάρυ Κλυν, σε διαφορετικό πλαίσιο τοποθετημένος (αν το επιδίωκε δηλ. στα νιάτα του κλπ. κλπ.) θα ήταν όντως ομορφότερος.
Παρεμπιπτόντως ο Ανδρέας Μικρούτσικος μου θύμιζε ανέκαθεν φυσιογνωμικά τον Paul McCartney. Αλλά ετούτο εξηγείται μέσω ζωδίου.
Εννοείται ότι το έχω παρατηρήσει για τον ΑΜ. Ο οποίος παρεμπιπτόντως, αποτελεί ένα είδος γέφυρας ανάμεσα στους (“ομοζωδιακούς” επίσης) McCartney Και Brian Wilson. Μεταξύ τους δεν μοιάζουν ακριβώς, αλλά μοιράζονται κάποια στοιχεία καθένας με τον (προικισμένο με το ένα εκατομμυριοστό του ταλέντου αυτών) γεφυροποιό.