Από την πρώτη (Delerium) περίοδο των Porcupine Tree διαλέγουμε το ιδιαίτερα προσωπικό, ανεξαρτήτως (πινκφλοϋντικών) καταβολών, epic του Steven Wilson. Το ‘Radioactive Toy’ κοσμεί το δισκογραφικό ντεμπούτο της ψυχεδελικής prog-rock μπάντας, η οποία προς το παρόν αποτελείται αποκλειστικά από τον SW. 🟡 🟡 From the first (Delerium) period of Porcupine Tree, we choose this particularly personal (despite its Floyd-inspired roots) epic by Steven Wilson. ‘Radioactive Toy’ graces the debut album of the psychedelic prog-rock band, which at this point consists exclusively of SW.
Written by Steven Wilson Album On The Sunday Of Life Produced by Steven Wilson
Run through forests on a hot summer day
Trying to break down walls of numbing pain
Give me the freedom to destroy
Give me radioactive toy
Taste the water from a stream of running death
Eat the apple and cough a dying breath
Give me the freedom to destroy
Give me radioactive toy
Feel the sun burning through your black skin
Pour me into a hole, inform my next of kin
Give me the freedom to destroy
Give me radioactive toy
Run through graveyards on a dusty winter day
Spit the dirt out and try to say
Give me the freedom to destroy
Give me radioactive toy
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Ο πυρηνικός πόλεμος μεταξύ πυρηνικών υπερδυνάμεων είναι η μόνη περίπτωση που η θεωρία του πρώτου πλήγματος βρίσκει εφαρμογή. Αν δεν καταστρέψεις δηλαδή εξαρχής τον αντίπαλο, με τα πρώτα δικά του αντίποινα θα σε καταστρέψει αυτός. Μια περιορισμένη πυρηνική σύγκρουση δεν έχει νόημα. Ή όλα ή τίποτα. Η Αμερική βρίσκεται σε μειονεκτική θέση, γιατί θα πρέπει να εξουδετερώσει Κίνα και Ρωσία ταυτόχρονα, ενώ οι δεύτεροι χρειάζεται να καταστρέψουν μόνο τις ΗΠΑ – οι “σύμμαχοι” της τελευταίας δεν αποτελούν αξιόλογο κίνδυνο για τους Ασιάτες. Τα παραπάνω αποτελούν απλή θεωρία παιγνίων εννοείται, αφού στην καλύτερη περίπτωση το Βόρειο Ημισφαίριο θα γίνει ακατοίκητο.
Τούτων δοθέντων τα πυρηνικά μέχρι στιγμής λειτουργούν αποτρεπτικά. Μέχρι φυσικά να βρεθεί ένας τρελός “που δεν έχει τίποτα να χάσει”.
Ένα είδος ανθρώπου που στην εποχή μας πολλαπλασιάζεται ραγδαία.
(Περίεργη μέρα περνάω απ’ το πρωί, με διάφορες εκτός προγράμματος μαλακίες που προκύπτουν συνέχεια)
Ως προς τα πυρηνικά πάντως υπάρχει το σύστημα “dead hand” των Ρώσων : σε περίπτωση που η απάντησή τους στο πρώτο πλήγμα δεν ενεργοποιηθεί άμεσα με ανθρώπινη εντολή, σε εύλογο διάστημα (λεπτών) ενεγοποιείται αυτόματα. Κι αυτό ακόμα και αν η Ρωσία έχει ήδη μετατραπεί σε στάχτη και μπούρμπερη.
Nice touch🦾
(pun intended)
Εντωμεταξύ καλά να ρίχνει τα μούτρα του ο Τραμπάκουλας και να ζητάει τη συνδρομή των συμμάχων του ΝΑΤΟ που ένα χρόνο τώρα φτύνει κατάμουτρα. Να ζητάει όμως και τη βοήθεια της.. Κίνας, τι ακριβώς είναι? Ανέκδοτο?
Ο τύπος είναι απροσποίητα ωμός as always. “Πληρώστε μερίδιο γιατί εσείς πλήττεστε περισσότερο από αυτό”. Το ότι “αυτό” το έχει προκαλέσει η δική του επίθεση παραλείπεται δίκην λεπτομέρειας και το κλείσμο των στενών φορτώνεται στο Ιράν.
Αυτό βέβαια με το σκεπτικό (πρόφαση) της ιρανικής κατ’ αρχήν επιθετικότητας σε επίπεδο διακηρύξεων / κατασκευής πυρηνικών etc / ενορχήστρωσης 7ης Οκτωβρίου.
Η αποθέωση της ωμότητας, ας την πούμε και …extreme realpolitik, έγκειται στο ότι είναι τοις πάσι φανερό ότι η επίθεση στο Ιράν έχει γίνει με στόχο, από πλευράς ΗΠΑ την Κίνα.
Εντάξει, αλλά δε φαντάζομαι να περίμενε.. ανταπόκριση.
Επειδή έχω πάψει να τον συμπαθώ όπως στην πρώτη θητεία, που σημαίνει ότι αμφιβάλλω (όχι όσο εσύ αλλά …αμφιβάλλω) για την πνευματική του διαύγεια, δεν αποκλείω και να περιμένει. Άλλωστε απ’ ότι κατάλαβα απειλεί τον Xi με ακύρωση της συνάντησης τον Απρίλιο αν δεν ανταποκριθεί. 🤪
Καλά όχι ότι θα στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα ο Xi. Σίγουρα θα έχει πολύ σοβαρότερες δουλειές από το να χάνει το χρόνο του μιλώντας με τον Τραμπάκουλα.
Παρεμπιπτόντως αυτές τις μέρες παρακολουθώ μια εκπληκτική γιαπωνέζικη anime σειρά στο netflix (το Pluto του 2023) όπου η Αμερική επιτίθεται αναίτια στο Ιράν – τα ονόματα είναι λίγο διαφορετικά but you get the idea – με στόχο την εξάλειψη της υποτιθέμενης πολεμικής χρήσης (το μονοπώλιο της οποίας διατηρεί για τον εαυτό της η Αμερική) ρομπότ εξελιγμένης τεχνητής νοημοσύνης. Το αισθητικό και ανθρωπιστικό βάθος της εν λόγω σειράς αφήνει χιλιόμετρα πίσω κάθε αγγλόφωνη τουλάχιστον παραγωγή του 21ου αιώνα.
Δυστυχώς είχαμε εγκαταλείψει το Netflix προ Covid (θυμάμαι το γελοίο Απόστολο Δοξιάδη, λίγο αργότερα, να παροτρύνει τον κόσμο να κάθεται σπίτι και να παρακολουθεί τα “πολύ ωραία” σίριαλ του Netflix 🤮)
Το είχα εγκαταλείψει κι εγώ κανά χρόνο χάριν του Disney (που το εξάντλησα). Το μεγαλύτερο μέρος του εξακολουθεί φυσικά να είναι passa tempo. Το συγκεκριμένο anime μαζί με το επίσης γιαπωνέζικο Cowboy Bebop είναι ό,τι καλύτερο έχω παρακολουθήσει όλον αυτόν το καιρό.