To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Μπορεί σήμερα να φαίνεται εκτός τόπου, αλλά στο Παρίσι των μέσων του 18ου αι. έργα όπως η όπερα Κάστωρ και Πολυδεύκης γίνονταν αφορμή για πολώσεις και αντιπαραθέσεις …λεκτικές τουλάχιστον. Το έργο του Rameau είχε την πρεμιέρα του στις 24 Οκτωβρίου του 1737. Aντίπαλοι εδώ ήταν οι μοντερνιστές οπαδοί του μεγάλου συνθέτη-θεωρητικού [ο Diderot ανάμεσά τους] και οι συντηρητικοί υποστηρικτές του…
Βλέποντας το βίντεο [κάτω], δεν έχω αυταπάτες. Ξέρω ότι είμαι ένα με την Ελένη Λουκά …στο μυαλό του κυρίου Κασσελάκη και των μυστικοσυμβούλων του. Ο επικοινωνιακός σκοπός της προβολής του στιγμιότυπου, είναι ευδιάκριτος : ταύτιση κάθε κριτικής στο νέο ηγέτη με το state of mind της συγκεκριμένης κυρίας. Λέξη – κλειδί, η “ανωμαλία” για την οποία κραυγάζει, χαμένη μέσα στο…
Στην ερωτική ιστορία της βιρτουόζου – συνθέτριας Clara Wieck και του μεγάλου Robert Schumann, διάσημων καλλιτεχνών της εποχής τους, συνοψίζεται το ρομαντικό πνεύμα που δίνει στην εποχή το όνομά της. Αξίζει να ψάξει κανείς την ιστορία, ακούγοντας το κονσέρτο της για πιάνο και ορχήστρα. Η Clara Schumann, όπως πέρασε στην ιστορία, ήταν μια από τις πολλές περιπτώσεις δημιουργικών γυναικών δημιουργών…
Η νίκη Κασσελάκη αποτελεί μια ακόμα εκδήλωση ενός φαινομένου που επισημαίνεται μονότονα απ’ τον “υποφαινόμενο” τις τελευταίες δυο δεκαετίες – από εποχές ΗΧΟΥ και 4Τ : θρίαμβος του virtual επί της πραγματικότητας. Η νίκη Κασσελάκη είναι ο Τζο Μπάιντεν Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τραμπ πράκτορας των Ρώσων, η καταστροφή του πλανήτη σε 10 χρόνια αν δεν πεθάνουμε όλοι, το εμβόλιο…
Και μια βαθιά υπόκλιση από μένα στη βλακεία της χρήστριας.
Πίσω στον συνθέτη του μήνα, Antonin Dvorak με ένα από τα πιο οικεία σε μένα έργα του, εκείνο με την πιο ευφρόσυνη διάθεση και την πιο εμφατική αναφορά στη μουσική της πατρίδας του. Είναι η Όγδοη Συμφωνία της οποίας ακούμε το εξαίσιο Allegretto Grazioso – ο Yehudi Menuhin διευθύνει την Royal Philharmonic Orchestra. Back to the composer of the month,…
Ο Manchurian Candidate – λαγός του Klaus Schwab Κυριάκος Μητσοτάκης, εξεφτελίζει τη χώρα που υποτίθεται εκπροσωπεί, θέτοντας θέμα Παγκόσμιας Διακυβέρνησης για την αντιμετώπιση ανύπαρκτων κινδύνων. Αυτά, από του ζοφερού βήματος του ΟΗΕ – βασικό εργαλείο άσκησης πολιτικής αυτού, ο Παγκόσμιος Οργανισμός “Υγείας” του Tedros Gebreyesus. Για τη μελλοντική εγκαθίδρυση των υπερεξουσιών του οποίου [βλ. εδώ], ο κόσμος δεν δείχνει να…
Εικοσιτεσσάρων ετών μόλις ο μεγάλος Βοημός ολοκληρώνει την Πρώτη Συμφωνία του, έργο 3 την οποία δεν επρόκειτο να ακούσει ποτέ : το χειρόγραφο θα χανόταν, για να ανακαλυφθεί μετά το θάνατο του Dvorak που έλαβε χώρα το 1904. Το έργο είχε εντέλει την πρεμιέρα του τρεις δεκαετίες αργότερα. Η ιστορία της εξαφάνισης και της ανακάλυψης του χειρόγραφου θα μπορούσε να…
Ως συνήθως, με το που γίνεται κάποιος στόχος ομαδικών επιθέσεων, με το που βλέπω να μην τον αφήνουν σε χλωρό κλαρί, αρχίζει να μου γίνεται “συμπαθής”, σε σχέση με αυτό που μου ήταν. Συνέβη με την Αχτσιόγλου, κοντεύει να συμβεί και με τον Kasselakis himself… Τα παραπάνω, με αφορμή το όργιο που γίνεται για τη σχέση του με τη γλώσσα….
Το 1969, σε μια από τις συνεντεύξεις μετά την περίφημη ομιλία του, ο Enoch Powell * ρωτήθηκε [βλ. βίντεο, στο 42:16] αν είναι “racialist” – όρος εποχής, χρησιμοποιούμενος για το στιγματισμό των προάγγελων των σημερινών “racists” & “literally Hitlers”. Ο ευφυής πολιτικός είχε απαντήσει: “Αρχικά πρέπει να καθορίσουμε τι εννοούμε με τον όρο racialist. Αν εννοείτε κάποιον που είναι ενήμερος…
Δυο ακόμη ακόμη συναρπαστικά κομμάτια του συνθέτη αυτού του μήνα : το Βαλς έργο 54, Νο 5 [00:00] το οποίο ακούμε απ΄τον πιανίστα Kai Adomeit, ακολουθούμενο από το Allegro Molto, τρίτο μέρος της Σονάτας του Dvorak για βιολί έργο 57 [02:35]. Ερμηνεύουν οι Bohuslav Matusek, Petr Adamec, βιολί & πιάνο αντίστοιχα. Two more fascinating pieces by this month’s composer :…
Θα υπέθετε κανείς ότι η κίνηση των “ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως σκύλοι” αποτελεί είδος μοντιπαϊθονικού ακτιβισμού στοχεύοντος τα identity politics. Μια τέτοια εξήγηση παραείναι αισιόδοξη και εκτός τόπου. Πρόκειται απλώς για παρακρουσιακούς ηλίθιους. Το φαινόμενο έχει ξεκινήσει καιρό τώρα, από μεμονωμένες περιπτώσεις. Η συγκεκριμένη συγκέντρωση 1.000 εξ αυτών στο Βερολίνο αποτελεί την πρώτη, “επίσημη” εμφάνισή τους. Ως εκ τούτου [το…