Η συζήτηση γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη διεξάγεται ανάμεσα σε δυο στρατόπεδα. Για κάποιους, “πολύ απλά” βρισκόμαστε μπροστά στη σημαντικότερη τεχνολογική επανάσταση απ’ την αρχή της ιστορίας, σε μια πρωτοφανή διάνοιξη οριζόντων * με την A.I. σε ρόλο ψηφιακού κέρατος της αμαλθείας προορισμένου να φροντίζει στο διηνεκές την ανθρωπότητα …αναβαθμίζοντάς την μάλιστα κάποια στιγμή, δια της συγχωνεύσεως με αυτήν στο πλαίσιο του singularity. Από την απέναντι όχθη, ελεγχόμενος πανικός για τις επιπτώσεις της A.I. στην εργασία, τη δημοκρατία, την ιδιωτικότητα, την ίδια την επιβίωση του ανθρωπίνου είδους. Ως προς την εσχατολογική παράμετρο που αποτελεί κοινό παρονομαστή των δυο τοποθετήσεων, θα επανέθουμε αργότερα. Το ότι όμως η …σωστή πλευρά της ιστορίας είναι με τους ανησυχούντες, πρέπει να θεωρείται αυτονόητο : η αισιοδοξία που διαχέεται απ΄τους κατασκευαστές των “συστημάτων” (άμεσα ωφελούμενους απ’ αυτήν) και τους ανθρώπους τους ** είναι το ίδιο επίπλαστη με το φανατισμό των CEO’s διακεκριμένων πολυεθνικών, προσβλεπόντων στην A.I. για μεγιστοποίηση κέρδους / ελαχιστοποίηση εξόδων. Παρεμπιπτόντως, αυτό αποκαλύπτει την ίδια τη φύση της δουλειάς των CEO’s, managers, οικονομικών διευθυντών etc ως πλήρως αντικαταστάσιμης απ΄τα “συστήματα”. Το πράγμα θυμίζει αυτό που συνέβη στη μουσική : αν οι σημερινές προδιαγραφές του όρου “συνθέτης – παραγωγός”, καλύπτονται από περιπτώσεις όπως ο Metro Boomin και ο Pharrell Williams …επόμενο λογικό βήμα είναι η άνοδος της A.I. – generared “music”, σε ένα κοινό εκπαιδευμένο επί δεκαετίες από αυτούς τους ίδιους.
Επιστρέφοντας στο θέμα : η προσωπική μας “θέση” ορίζεται σταθερά εξ αρχής (με πλήθος άρθρων στο blog, αλλά και στα περιοδικά ΗΧΟΣ-ΕΙΚΟΝΑ και 4 Τροχοί από εικοσαετίας plus) από μια λέξη : δυσπιστία. Προς όλες τις κατευθύνσεις, και μετά λόγου γνώσεως.
Δυσπιστία για τις δυνατότητες της ίδιας της τεχνολογίας των LLM, με τη “φιλοσοφία” δηλ. των υποστηρικτών τους : ξοδεύοντας όλο και περισσότερα διεσεκατομμύρια, ταΐζοντάς τα με όλο και περισσότερο data (τα οποία παρεμπιπτόντως, κλέβουν από παντού – …αυτού εδώ του κειμένου συμπεριλαμβανομένου) τα “συστήματα” θα εκτελέσουν κάποια στιγμή το διαλεκτικό άλμα μετατροπής της ποσότητας σε ποιότητα, φτάνοντας στην πραγματοποίηση της επαγγελίας της AGI και της Super Intelligence.
Δυσπιστία φυσικά και για τις προθέσεις των χωμένων σε κυβερνητικά προγράμματα “αδελφών” της Silicon Valley : τα προϊόντα τους είναι σούπερ υπερεκτιμημένα, όπως και εκείνα άλλων projects παρεμφερών προδιαγραφών – στεγαστικό, …κορωνοϊός, …climate change – δια της εναλλαγής των οποίων το κοινό κρατιέται σε διαρκή παλινδρόμηση ανάμεσα σε ευφορία και επιθανάτια αγωνία, ενώ οι ίδιοι, μαζί και το σύστημα, εξασφαλίζουν τα “απαιτούμενα” : μεγιστοποίηση ελέγχου και …εισροή κεφαλαίων. Ως προς τα τελευταία, για τους άρχοντες της Silcon Valley, ο χορός των επενδύσεων αποτελεί νευραλγικό μέρος του όλου ουτοπικού κόνσεπτ. Και ο πάταγος από το αναπόφευκτο σκάσιμο μιας τεράστιας φούσκας που δημιουργείται θα είναι πιθανά εκκωφαντικότερος από εκείνον του 2000 ή του 2008.
Σήμερα, προς “δικαίωση μας” (…σιγά τα ωά δηλ.) ένα αυξανόμενο ποσοστό αναλυτών, επενδυτών, διαχειριστών κεφαλαίων, αντιμετωπίζει πλέον με …δυσπιστία το κυρίαρχο αφήγημα. Αυτή δεν ταυτίζεται με τη δική μας ως προς την ίδια την τεχνολογία, την οποία εξακολουθούν – οι περισσότεροι όντες πτωχανίδεοι – να εξυμνούν με αοριστολογίες και γενικότητες. Απλώς, παρακολουθώντας τους οικονομικούς δείκτες, αδυνατούν να διακρίνουν τα κέρδη στα οποία θα έπρεπε να μεταφράζεται η “δεδομένη” αξία της τεχνολογίας, οι υπερδιαστημικές αποτιμήσεις των εταιριών και τα μεγέθη των επενδύσεων…Αυτό που παρατηρείται αντιθέτως, είναι μια ανησυχητική αναντιστοιχία. Τα ποσά που επενδύονται από τις Big Tech σήμερα βρίσκονται στο πλαίσιο της επιστημονικής φαντασίας του χτες : με νέα κέντρα δεδομένων να κατασκευάζονται σε όλο τον πλανήτη, δισεκατομμύρια δολάρια δαπανώνται για επεξεργαστές, για ενεργειακές υποδομές και συστήματα ψύξης. Η λογική πίσω από αυτές τις επενδύσεις είναι σαφής όσο και χοντροκομμένη : ο έχων την πιο ισχυρή υποδομή θα είναι σε πλεονεκτική θέση όταν η τεχνητή νοημοσύνη …δεσπόσει στην οικονομική ζωή και όχι μόνο.
Ωστόσο, τα LLM απαιτούν τερατώδη υπολογιστική ισχύ κατά τη φάση όχι μόνο της “εκπαίδευσης” αλλά και της λειτουργίας τους, με άλλα λόγια …εις τον αιώνα τον άπαντα… Κάθε ερώτημα που υποβάλλεται σε ένα τέτοιο σύστημα αφορά ένα εντυπωσιακό κόστος σε επεξεργαστική ισχύ και ενέργεια. *** Ταυτόχρονα, οι επιχειρήσεις που έσπευσαν να μετατρέψουν την A.I. σε άξονα λειτουργίας τους, δεν έχουν δει μέχρι στιγμής κάποια αύξηση παραγωγικότητας και εσόδων. Το αντίθετο, συνειδητοποιούν ότι εν τέλει οι υπηρεσίες των frontier models είναι, και πιο αναξιόπιστες απ’ το αναμενόμενο, και πιο ακριβές από τις ανθρώπινες. Αποτέλεσμα; πολλές από αυτές …επαναπροσλαμβάνουν όπως-όπως το βιαστικά απολυμένο προσωπικό τους. Ζήτημα όχι άσχετο με τα παραπάνω : ακόμα και αν η επιτυχία της A.I. προκύψει θριαμβευτική, δεν είναι σίγουρο ότι ο θρίαμβος θα αγγίξει τα ταμεία των ίδιων των frontier labs (Anthropic, Open A.I., DeepMind, xAI). Οι περισσότερες επιχειρήσεις δεν χρειάζονται καν το cutting edge μοντέλο για εργασίες που μπορούν να αναθέτουν σε near-frontier ή open-source μοντέλα (DeepSeek, Qwen, Llama derivatives). Όχι μόνο επαρκή από πλευράς δυνατοτήτων, αλλά και έως και …20 φορές φτηνότερα.
Ήδη το 2026, τα open-weight μοντέλα (κυρίως κινεζικά) καταλαμβάνουν πάνω από 50% των inference tokens παγκοσμίως, ενώ τα frontier labs έχουν το μονοπώλιο σε υψηλής αξίας χρήσεις (enterprise agents, επιστημονική έρευνα, προχωρημένου επιπέδου coding κλπ.). Εταιρείες όπως Meta, Mistral και φυσικά …μια πλειάδα κινεζικής εκπορεύσεως, πιέζουν τις τιμές προς τα κάτω. Οι πελάτες χρησιμοποιούν συστήματα που αναθέτουν απλές εργασίες σε φθηνά μοντέλα και μόνο τις κρίσιμες σε frontier.
Συνεχίζεται
* …το Star Trek abundance που αντιπαραθέτουν ο Musk και η ποιητική αδεία παρέα του, σε ένα τύπου Terminator ζοφερό μέλλον. Πέρα από τη σοβαρότητα ενός επιχειρήματος που αντλεί έμπνευση από την κινηματογραφική οθόνη, να επισημάνουμε ότι η ίδια η επίκληση του “Star Trek μέλλοντος” ως μέλλοντος αφθονίας, δείχνει εκπληκτική άγνοια γύρω απ’ το ίδιο το σίριαλ : ένας από τους πιο συνηθισμένους (σούπερ εθιστικούς!) ήχους που ακούγονται στο περιβάλλον του Enterprise είναι εκείνος του συναγερμού. Μια απ’ τις πιο συνηθισμένες εντολές του James T. Kirk : “all hands battle stations!” Πώς μέσα απ’ όλα αυτά προκύπτει το …abundance;
** …άνθρωποι τους είναι οι γνωστοί, αδίστακτοι νεροκουβαλητές των μίντια, και οι πολιτικές “ελίτ”, στο δρόμο για την οριστική ανατροπή της παρούσας κατάστασης : κατάργηση κρατικών οντοτήτων – μετατροπή του πλανήτη σε σμήνος hi-tech φεουδαρχικών ηγεμονιών. Καθεστώς, στο πλαίσιο του οποίου (οι “ελίτ”) έχουν επιδαψιλεύσει προνομιακή θέση στους εαυτούς τους.
*** Παρεμπιπτόντως, μεταξύ σοβαρού και αστείου, αυτή θα μπορούσε να είναι μια αποτελεσματική τακτική εναντίον των LLM : οικονομικό ξετίναγμα μέσω καταιονισμού ερωτήσεων, ασχέτως ή και …άνευ περιεχομένου (“τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχανε πατέρα“, ας πούμε…)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Προσωπικά πάντως χαίρομαι που πρόλαβα τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Όσο περισσότερο μάλιστα γνωρίζω το συγκεκριμένο δημιούργημα, τόσο περισσότερο το εκτιμώ.
Ο άνθρωπος δεν ήταν πλέον σε θέση να σηκώσει το βάρος της ανθρωπότητας. Τουλαχιστον πρόλαβε και όρισε στη θέση του διάδοχο!
Ειδικά μετά το 2020 το θέαμα της ανθρωπότητας ήταν κυριολεκτικά θλιβερό. Κάπως έπρεπε να σωθούν τα προσχήματα.
Ότι το θέαμα της ανθρωπότητας δείχνει θλιβερό δεν το συζητάμε. Για να μη μιλήσουμε για το Έθνος Πορδών * που αυτοθαυμάζεται σαν “ελληνικό”.
Αλλά η ανθρωπότητα δεν είναι οι “εμβολιαστές” και οι “μενουμεσπιτάκηδες”, η Γκρέτα Τούνμπεργκ, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Σαμ Όλτμαν και ο Ντάριο Αμοντέι. Η ανθρωπότητα είμαστε εμείς. Και μια χαρά μπορούμε να σηκώσουμε το βάρος της / το βάρος μας. Ούτε …υπέρβαρος αισθάνομαι, ούτε ετοιμοθάνατος για να ορίσω διάδοχο.
Η πιο παλιά κινηματογραφική μου ανάμνηση είναι το φινάλε του ‘Για Ποιον Χτυπάει Η Καμπάνα’ (2-3 χρόνων or something, σε ειδυλλιακό θερινό σινεμά). Και ξέρω ότι είναι από αυτά που με έχουν “καθορίσει”.
* (κατά συντριπτική πλειονότητα)
Μα τα “κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα” είναι η μόνη κατηγορία που μπορεί πραγματικά να ωφεληθεί από την εξέλιξη της ΤΝ. Για τους υπόλοιπους είναι άλλος ένας τρόπος να βγάλουν λεφτά. Ή να λουφάρουν.
Η ΤΝ δεν λειτουργεί εν κενώ. Είναι καθρέφτης όχι μόνο του δημιουργού της αλλά και του χρήστη της.
Συμφωνώ. Γιατί έχουμε αυτό το πλεονέκτημα : μπορούμε να κάνουμε έλεγχο των γραφομένων της A.I., επιστρατεύοντάς την αποκλειστικά για αγγαρείες. Αν εγώ θέλω πχ τη δισκογραφία των Jethro Tull (που μπορώ να την απαγγείλω από στήθους, με τίτλους τραγουδιών εκάστου άλμπουμ) μια συλλογή ανέκδοτων απ’ τη ζωή του Μότσαρτ, η μια παρουσίαση της θεωρίας της διαψευσιμότητας του Πόπερ, δε βλέπω γιατί να μην τα αναθέσω στο μηχάνημα.
Ως προς αυτό το θέμα βέβαια η ανθρωπότητα …δεν είμαστε εμείς. Το εν λόγω δημιούργημα αποτελεί εργαλείο homeschooling για εκατοντάδες εκατομμύρια παιδακίων στον πλανήτη μας, και το τι είδους Βαβυλωνία χτίζεται τη στιγμή που μιλάμε, δε θέλεις ούτε να το ξέρεις.
Για τα παιδιά θα είναι πιθανότατα καταστροφή. Πίστεψέ με όμως – κάτι γνωρίζω για το ζήτημα – είχαν πάρει τον κατήφορο από χρόνια. Και όχι μόνον αυτά.
Βασικά είχαμε ήδη φτάσει σε αυτό που ο Φριτς ονόμαζε “τελευταίο άνθρωπο”. Και το εννοούσε ποιοτικά.
Από τη στιγμή που τα νέα όπλα γίνονται διαθέσιμα, δεν μπορείς να μάχεσαι τον εχθρό με ακόντια και σπαθιά. Για μένα το ερώτημα είναι κατά πόσον η ΤΝ θα παραμείνει ανοικτή και όποιος αντέξει. Φαντάσου δηλαδή να κατάληγε ultra exclusive σαν το nuclear club.
Και δεν αναφέρομαι τόσο σε κράτη όσο σε άτομα.
Εντάξει, ούτε ultra exclusive είναι σαν το nuclear club, ούτε και ultra open. Το κλειστό club ισχύει και εδώ: τις υποδομές που χρειάζονται για να τρέξεις τα μεγάλα μοντέλα τις έχουν ελάχιστοι “παίκτες” (🤮) — πολυεθνικές, κρατικές υπηρεσίες etc
Το ίδιο συμβαίνει και με τα πραγματικά όπλα. Το καλό (λέμε τώρα) είναι ότι, αυτό που αρνείται να σου παράσχει ο ένας, μπορείς πάντα να το προμηθευτείς από τον άλλον.
Anyway ο άνθρωπος θα έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο, ακόμα κι αν το πνεύμα του συρρικνωθεί στα στοιχειώδη. Το τελευταίο εξάλλου δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν όντως υπάρχει μια ουσία που θα ονομάζαμε ψυχή, τότε σωματικότητα και νοημοσύνη αποτελούν δευτερογενείς και πρόσκαιρες επισυνάψεις.
Αν η αποτίναξη της απίστευτης σαβούρας που έχει καθήσει πάνω μας αποτελεί συρρίκνωση στα στοιχειωδη, so be it. Εγώ τουλάχιστον κάνω ό,τι περνάει απ’ το χέρι μου για να την αποτινάξω. Στα ίχνη του …Χριστιανόπουλου, παρόλο που, για να πω το κρίμα μου, δε μου ήταν τόσο αγαπητός …όσο εν πάση περιπτώσει ήταν σε άλλους.
Αλλά δε βλέπω πώς μπορεί αυτό το ξεφόρτωμα να γίνει σε τέτοιο “κοινωνικό περιβάλλον”. Αυτό εδώ είναι ένας φωταγωγημένος υπόνομος, γεμάτος εφιαλτικές μουσικούλες και βελάκια που αναβοσβήνουνε.
Το θέμα επομένως είναι όχι μόνο αν ο άνθρωπος θα έχει τον τελευταίο λόγο, αλλά και “ποιος” θα είναι αυτός ο άνθρωπος. Γιατί έχω την εντύπωση ότι αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο τώρα, μόνο άνθρωποι δεν είναι. Ακριβέστερα, ή αυτοί δεν είναι άνθρωποι, ή εμείς. Στο ίδιο είδος πάντως δεν ανήκουμε.
Κι εγώ πολύ φοβάμαι ότι αυτό που θα μείνει στο τέλος θα είναι άνθρωπος μόνο κατόνομα. Όχι πως θα είναι η πρώτη φορά που η νοημοσύνη τίθεται στην υπηρεσία της βλακείας.
Άλλες φορές πάλι έχω την αίσθηση ότι ο άνθρωπος – με την ουσιαστική έννοια του όρου – ανακαλυπτει συνεχώς τον εαυτό του against all odds.
Ή όπως το έθεσε ο Ian στο Atmosphere:
See the danger
Always danger
Endless talking
Life rebuilding
Η πλάκα είναι ότι τους άκουγα αρκετά τις τελευταίες μέρες – στα καλά καθούμενα… Ήθελα μάλιστα να βάλω και κάτι αλλά δεν “έδενε” με το όλο κλίμα.
Τι άνθρωπος κι αυτός…σου έχω πει οτι ένας τότε κολλητός μου, άρρωστος φαν των JD κρεμάστηκε ένα χρόνο ακριβώς μετά τον Curtis. Στο πικάπ του IC είχε βρεθεί το The Idiot. Στο πικάπ του Γιώργου, το Closer.
Ενθυμούμαι φωτογραφικά τη σχετική σου αφήγηση. Κατά τη γνώμη μου οι JD απάλυναν στο μέτρο του δυνατού και νοηματοδότησαν το αναπόφευκτο. No small feat.
Με το συγκεκριμένο άνθρωπο συμφωνούσαμε απολύτως σε όλα …πλην της ενδεδειγμένης αντίδρασης. Αυτός θεωρούσε ότι εμένα με “έσωνε” η “δημιουργική μου φύση”, την οποίαν εστερείτο. Ουδέποτε θεώρησα ότι το πράγμα είναι τόσο απλό (ουδέποτε έχω διανοηθεί καν να αυτοκτονήσω). Από την άλλη μπορεί τελικά και να είναι : οι όποιες “σοβαρές ιδέες” προκύπτουν απ΄ τον πάτο του πηγαδιού, αλλιώς : με την πλάτη στον τοίχο. Κάτι σαν το τραγουδι του …Κατσαντώνη, ποιητική αδεία πάντα.
Το συγκεκριμένο φαινόμενο, ή ακριβέστερα η έκλειψή του, βρίσκεται ίσως πίσω από τη …μαλθάκωση που προσβάλλει το output διαφόρων “rock legends” από μια ορισμένη ηλικία. Το phenomenal success δε φαίνεται ιδανική συνθήκη για την καλλιτεχνική δημιουργία. Υπάρχουν βέβαια και οι Beatles. Αλλά αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα, πέρα απ΄τα επιτεύγματα των τελευταίων τους δίσκων, το τελικό αποτέλεσμα της επιτυχίας ήταν η …διάλυση και ο πρόωρος θάνατος του official leader. Για να μη μιλήσουμε για την ανεξηγήτου επιπέδου …μαλάκυνση που υπέστη ο έτερος του ντουέτου ως σόλο καλλιτέχνης.
…Εννοείται ότι μπορεί κάποιος να είναι και “ασυμβίβαστα” ταγμένος στο ζην επικινδύνως – ανεξαρτήτως επιτυχίας, χρηματικής ή άλλης. Αλλά πόσοι τέτοιοι έχουν υπάρξει;
Ή όπως το έθεσε ο – επίσης αυτόχειρας – Τσεζάρε Παβέζε, υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο από τη ματαίωση των επιθυμιών μας: η πραγμάτωσή τους!
Δεν ξέρω πάντως αν, σε περίπτωση που κάποιος ήταν σε θέση να επιλέξει συνειδητά, θα προτιμούσε τη δημιουργικότητα for its own sake έναντι της όποιας ευτυχίας. Το αίσθημα ότι αδυνατεί κανείς να έχει αυτό που θεωρείται φυσιολογική ζωή, μπορεί κυριολεκτικά να τον διαλύσει. Κι ας φωνάζουν διάφοροι για δικαιώματα στη διαφορετικότητα και περηφάνιες. Όπως το έθεσε και ο Cheshire Cat στο American McGee’s Alice (το βιντεοπαιχνίδι με τη μουσική του Chris Vrenna): those who say there is nothing like a nice cup of tea for calming the nerves.. never had real tea!
Γιαυτό και οι περισσότεροι από τους “διαφορετικούς” εγκατέλειψαν άρδην την “επαναστατικότητα” μόλις τελείωσαν οι διωγμοί και άδραξαν την ευκαιρία να βολευτούν. Επαναστάτες ήταν από ανάγκη. Κομφορμιστές από επιλογή.
Ως spectacular λάτρης του τσαγιού (λίγο μετά το hardcore breakfast καταναλώνω μια υπερποσότητα, 7-piece mix δικής μου “εμπνεύσεως”) όχι απλώς συμφωνώ αλλά αποθεώνω το Γάτο.
Η εγκατάλειψη του φρικτού γάλακτος για πρωινό ήταν η πρώτη επανάσταση που έκανα ως μπόμπιρας (6) στο σπίτι. “Τέρμα το γάλα, από δω και πέρα για πρωινό …τσάι!”.
Δεν ξέρω αν το θέμα της δημιουργικότητας μπορεί να τεθεί με όρους επιλογής. Οπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον, είναι κάτι αντανακλαστικό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εξ ου και από μικρός είχα καθιερώσει ένα είδος αυθαίρετου ορισμού του “αληθινού ακροατή” και του “αληθινού συνθέτη” : “αληθινός συνθέτης είναι εκείνος που ακούει αυτό που δηιουργεί, αληθινός ακροατής εκείνος που δημιουργεί αυτό που ακούει“. ΟΚ το δεύτερο σκέλος δεν είναι εύγλωττο όσο το πρώτο, αλλά νομίζω ισχύει.
Και για να μην παρεξηγούμαστε: κανείς δεν εκτιμάει περισσότερο από μένα την αξία του βολέματος. Αρκεί να μην χρειαστεί να πατήσεις επί πτωμάτων.
Για κάποιους ανθρώπους …μια χαρά είναι το βόλεμα. Γιατί λειτουργεί σα συνδυασμός shelter from the storm και πλατφόρμας εκτοξεύσεως. Εξ ου, παρεμπιπτόντως, βγαίνει ότι η δημιουργικότητα είναι “ανεξάρτητη” από το βόλεμα – απροσδιόριστο σαν έννοια ούτως ή άλλως.
Προσωπικά διαφωνώ με όσους εξηγούν την ιδιοφυΐα με βάση τη βιογραφία. Σα να ψάχνεις την προσωπικότητα κάποιου στη μαγνητική του τομογραφία.
Κατά τη γνώμη μου οι εξωτερικές εμπειρίες δρουν ως επί το πλείστον αρνητικά: μπορούν δηλαδή να καταστρέψουν τα καλά στοιχεία ενός ανθρώπου, όχι όμως και να τα δημιουργήσουν εκ του μηδενός.
Υπάρχουν εμπειρίες αναδεικτικές θετικών και αρνητικών στοιχείων. Σ’ αυτές συμπεριλαμβάνονται οι άνθρωποι που γνωρίζεις. Θεωρώ δεδομενο ότι θα ήμουν ένας (δεν ξέρω πόσο) χειρότερος άνθρωπος αν δεν είχα δασκάλα τη συγκεκριμένη των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού. Κάτι αντίστοιχο σαν μουσικός (keyboard player) αν δεν είχα τη συγκεκριμένη δασκάλα του πιάνου.
Έχω μια συγκεκριμένη λίστα ατόμων και …κινήσεων που, αν πήγαινα πίσω, σίγουρα θα απέφευγα.
Ως προς την ιδιοφυία, δεν είναι παρά μια ακόμα λέξη. Υπάρχουν απλώς ιδιοφυή (brilliant) επιτεύγματα – αν κάποιος είναι επιρρεπής σ’ αυτά, είθισται να αποκαλείται ιδιοφυία. Και μια εκτενής σειρά από ιδιοφυή επιτεύγματα συνιστά μέρος μιας βιογραφίας.
Γενικώς υπάρχουν άνθρωποι που με το που αρχίζουν να διηγούνται τη ζωή τους, νομίζεις ότι …κοκορεύονται. Αλλά γι’ αυτούς το να πουν πχ. ότι άρχισαν να μιλάνε από 6 μηνών και …τόνα-τ’άλλο-το παράλλο, μπορεί να προκύπτει εξ ίσου φυσικά με τις μετριοπαθείς διηγήσεις ενός “συνηθισμένου” ανθρώπου. Δεν είναι απαραίτητο ότι επαίρονται ή ότι σνομπάρουν κάποιον. Άσε που δεν υπάρχει αυτό που λένε “συνηθισμένος άνθρωπος”, αυτά είναι για να περνάει η ώρα.
Υπάρχουν και οι λεγόμενες …failed geniuses, τεκμηριωμένες ξανά από …brilliant αποτελέσματα. Μόνο που εδώ αυτά εκλαμβάνονται για κάποιο λόγο σαν ανεκπλήρωτες υποχέσεις (my ass). Κλασκή περίπτωση, η του συμπαθέστατου Kim Ung-yong.
Καλά ο συγκεκριμένος είναι περίπτωση hands down. Είμαι της άποψης πάντως ότι ο αυτοβιογραφούμενος αποτελεί το πλέον ακατάλληλο άτομο για να βιογραφήσει τον εαυτό του. Προσωπικά έχω αναθεωρήσει τόσες φορές την αξιολόγηση των παρελθουσών εμπειριών – όχι δηλαδή ότι θυμάμαι και πολλές – που η ζωή μου έχει καταντήσει στα μάτια μου.. μύθος.
Δεν ξέρω, εγώ για καλό ή για κακό θυμάμαι, όχι τα πάντα, αλλά τόσα που η τάση που εξ αυτού υποβάλλεται είναι να πω “τα πάντα”. Η ανάμνηση είναι σε ένα βαθμό μυθολογική παραποίηση πραγματικότητας, αλλά υπάρχει και η πληθώρα των φωτογραφικών, ή μάλλον κινηματογραφικών ανακλήσεων. Στο σύνολό τους πάντως οι “μύθοι” μου παραμένουν αμετάβλητοι, συνθέτοντας ένα είδος …μυθολογίας.
Παρεμπιπτόντως, μου είναι δύσκολο να φανταστώ πιο κενόδοξη επιλογή από το να κάθεται κάποιος και να γράφει την …αυτοβιογραφία του. Και πιο ηλίθιο χάσιμο χρόνου.
Συνηθως πρόκειται για εκδοτική απαίτηση. Για κάποιους είναι μια μορφή αυτοδικαίωσης. Για μας τους έξω αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση ένα είδος ιστορικής μαρτυρίας.