To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Other musical stuff
Καθηλωτικός Nick Cave, σ’ ενα τραγούδι από το άλμπουμ – αριστούργημα με το οποίο αυτός και οι Bad Seeds καλωσόρισαν τη χιλετία. Riveting Nick Cave, on a song from the album – masterpiece with which he and the Bad Seeds welcomed the millennium. Where is Mona, she’s long gone?Where is Mary, she’s taken her along?But they haven’t put their mittens…
Στο κλαμπ των μουσικών γεννημένων τον μήνα Φεβρουάριο και ο Ossip Gabrilowitsch, Αμερικανός, γεννημένος στη Ρωσία από εβραϊκή οικογένεια. Όχι ονομαστός συνθέτης, λόγω του μικρού αριθμού των έργων του [αξιόλογων ωστόσο] διακρίθηκε ως μαέστρος και σολίστ του πιάνου, δίνοντας ταυτόχρονα ρεσιτάλ με τη σύζυγό του σοπράνο Clara Clemens, κόρη του Μark Τwain. Ακούμε εδώ την Σπουδή για Αριστερό Χέρι, από…
Μια από τις μυθικές μουσικές φυσιογνωμίες που έχουν γεννηθεί αυτό το μήνα, ο συνθέτης, δεξιοτέχνης διάφορων οργάνων και παραγωγός Al Kooper, είναι διάσημος για τις συνεργασίες – συμμετοχές του σε γκρουπ [Dylan, Stones, Lynyrd Skynyrd, Blood Sweat & Tears, …] και για μια σειρά ηχογραφήσεων ως leader, όπως το κλασικό Super Session του 1968, με τους κιθαρίστες Mike Bloomfield, Stephen…
Στο πλαίσιο του αφιερώματος σε μουσικούς γεννημένους αυτό το μήνα, περνάμε στον πιανίστα – συνθέτη Joe Sample. Όχι μεγάλος δεξιοτέχνης, καλλιτέχνης όμως με ουσία και στιλ, ο JS είναι πιο γνωστός ως συνιδρυτής των [Jazz] Crusaders, και για ένα πλήθος κορυφαίων συνεργασιών [από τον Miles Davis, τον B.B. King και τον George Benson μέχρι τους Steely Dan, την Joni Mitchell…
Από σήμερα και σε όλη τη διάρκεια του Φλεβάρη θα ακούσουμε μουσική συνθετών γεννημένων αυτό το μήνα. Ξεκινώντας με τον Luigi Boccherini [1743 – 1805 ]. Η κύρια προσφορά του αξιοσημείωτου Ιταλού συνθέτη – τσελίστα εντοπίζεται στη μουσική που έγραψε για το αγαπημένο του όργανο. Σε κομμάτια όπως το Grave Assai-Fandango από το τέταρτο Κουιντέτο του για Κιθάρα, ακούω νύξεις…
Το παραδοσιακό folk classic σε δυο εκδόσεις. Η του Mark Lanegan είναι εκείνη που προτιμώ απ’ όλες. Μετά απ΄αυτή του Leadbelly φυσικά. The traditional folk classic in two versions. Mark Lanegan’s is my favorite one. After, of course, the one by Leadbelly. My girl, my girl, don’t lie to meTell me where did you sleep last night?In the pines, in…
Μια από τις “βιβλικές” φιγούρες της ευρωπαϊκής jazz και προσωπική μου αδυναμία [δεν ξεχνάω το live του στο Παλλάς, middle ‘90s, με support Γιαννάτου – Τουλιάτο] είναι ο Γερμανός κοντραμπασίστας και συνθέτης Eberhard Weber, του οποίου ακούμε ένα κομμάτι. Tο ομώνυμο, από το έξοχο άλμπουμ του The Colours Of Chloe. One of the “biblical” figures of European jazz and a…
Για όσους, όπως εγώ, δεν έτυχε να το προσέξουν μέχρι τώρα : το logo της σημαίας του ΝΑΤΟ, η περίφημη πυξίδα – σύμβολο προσανατολισμού προς το μονοπάτι της ειρήνης – αποτελείται από …δυο αγκυλωτούς σταυρούς. Διόλου αταίριαστο οι “σύμμαχοι” να πολεμούν στο πλευρό του [αναγεννημένου] Τάγματος του Αζόφ, ζητώντας εκδίκηση από τους νικητές του Β’ ΠΠ. For those, like me,…
Ο Laurence Olivier δήλωσε κάποτε ότι ταινίες όπως ο Άμλετ, o Ερρίκος ο Ε’ ή ο Ριχάρδος ο Γ’ με σκηνοθέτη & πρωταγωνιστή τον ίδιο, θα ήταν …”terribly dull” χωρίς τη μουσική του φίλου του William Walton. Εννοείται ότι εμείς “ξέρουμε καλύτερα”. Η φράση όμως δίνει μια ιδέα του πόσο εκτιμούσε τη δουλειά του συνθέτη. Ακούμε τη σκηνή του φαντάσματος…
Ένα βροχερό mix για μια βροχερή μέρα : Από το soundtrack του John Barry για τη βρετανική ταινία θρίλερ Seance On A Wet Afternoon του 1964 [σκηνοθεσία Bryan Forbes, πρωτ. Kim Stanley, Richard Attenborough, Patrick Magee] περνάμε σε ένα απόσπασμα από τo άλμπουμ Soiree (Private Parts And Pieces X) που ο αρχικός κιθαρίστας & co-founder των Genesis Anthony Phillips κυκλοφόρησε…
Αφού διέλυσε το προηγούμενο σχήμα, ματαιώνοντας τη συμμετοχή του στο Woodstock… ο άνθρωπός μας σχηματίζει το δεύτερο Jeff Beck Group, και κυκλοφορεί το Rough And Ready, με πιο soul-jazz προσέγγιση και υπογράφοντας ο ίδιος τις περισσότερες συνθέσεις. Σε πείσμα όσων έχουν γραφτεί από διάφορους “experts”, το άλμπουμ είναι από τα καλύτερά του. Στη θέση του Rod Stewart ο θαυμάσιος Bobby…
Το ξεκίνημα γίνεται με την ορχήστρα, στο απόλυτο σκοτάδι. Απότομα, στην κορύφωση ενός κρεσέντου, η μουσική σταματά : ο Μαέστρος, ως διά μαγείας, βρίσκεται στη σκηνή. Λουσμένος σε μυστηριακό φως στέκεται εκεί μαγνητίζοντας το ακροατήριο με το βλέμμα του. Έξαφνα αρχίζει να παίζει σαν δαιμονισμένος, με την ορχήστρα να ακολουθεί. Αυτή ήταν, grosso modo, η εισαγωγή ενός κονσέρτου του συνθέτη…