To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Η μέθοδος συμπυκνούται σε μια λέξη: “αναμπουμπούλα”. Στην περίπτωσή μας, αφορά στο μπαράζ δεδομένων, εκτοξευόμενων ατάκτως από “ανώτερα επιστημονικά κλιμάκια”, και ως εκ τούτου μη επιδεκτικών συζήτησης. Η νέα θρησκεία έχει αναβαθμίσει την βιβλική επιταγή: “πίστευε και μη ερεύνα …άσε την έρευνα σε μας”. Η ίδια η λέξη άλλωστε χάνει το νόημα, καθώς δεν αφορά έρευνα, αλλά προβλέψεις μέσα από…
Το “απόλυτο” τραγούδι αγάπης για σκύλο, και ένα από τα πιο συγκινητικά που έχω ακούσει ποτέ: η μουσική τίτλων του γαλλικού σίριαλ “Belle et Sebastien” από όπου πήρε το ονομά του το σκωτσέζκο συγκρότημα. Προβλήθηκε και στην Ελλάδα, στα ’70s [“Η Μπέλλα και ο Σεβαστιανός”]. Θυμάμαι ακόμα τον κόμπο στο λαιμό κάθε φορά που έμπαινε το τραγούδι. The “ultimate” dog…
Στους αντίποδες του πρωτόλειου, το τραγούδι του Tim Smith, από το masterpiece των Cardiacs, Sing To God του 1996. Στους κρυπτικούς στίχους του, ο σκύλος φαίνεται να εισχωρεί τρόπον τινά σαν σύμβολο του “πιστού” στη σχέση του με την Υπέρτατη Οντότητα. Ειρήσθω εν παρόδω, ο Tim Smith των Cardiacs, είναι η πιο ακατανόητα παραγνωρισμένη ιδιοφυία που έχει υπέσει στην αντίληψή…
Ελαφρώς πρωτόλειο, γραμμένο από ένα 19χρονο Cat Stevens, αλλά, με τον τρόπο του “κλασικό”. Δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια περίσταση. Περιέχεται στο δισκογραφικό του ντεμπούτο, Mathew and Son του 1967. Slightly naive, written by a 19-year-old Cat Stevens, still a “classic” in its own way. It couldn’t be absent from such an occasion. It’s on his 1967…
Ένα γλυκύτατο τραγούδι του Neil Young από το Harvest Moon, 1992, αφιερωμένο στη μνήμη του αγαπημένου του σκύλου, King. A very sweet song by Neil Young from Harvest Moon, 1992, dedicated to the memory of his beloved dog, King. King went a-runnin’ after deerWasn’t scared of jumpin’off the truck in high gearKing went a-sniffin’and he would goWas the best old…
Ένα τραγούδι απ΄το Meddle των Pink Floyd, 1971, με τη συμμετοχή του μπλουζίστα σκύλου του Steve Marriott, Seamus. Το ίδιο αστείο, μετονομασμένο σε “Mademoiselle Nobs” και με διαφορετικό howling guest, επαναλήφθηκε ένα χρόνοα αργότερα στο Live in Pompeii, απ’ όπου το βίντεο. A song from Pink Floyd’s Meddle, with the participation of Steve Marriott’s blues dog, Seamus. The same joke,…
Αν θεωρώ γελοίους “θεσμούς” τύπου Γιορτή της Μητέρας, Γιορτή του Πατέρα, Αγίου Βαλεντίνου, όλη τη γκάμα των έξωθεν “εορταστικών” παρεμβάσεων σε προσωπικές σχέσεις, εξ ίσου γελοία θα έπρεπε να θεωρώ και αυτήν εδώ την international dog day. Για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω ακριβώς μου φαίνεται …λίγο λιγότερο γελοία. Ίσως ο λόγος να είναι ότι οι σκύλοι, εκτός απ’ όλα…
Η νέα “ρατσιστική επίθεση με πυροβολισμούς αστυνομικών εναντίον μαύρου πολίτη”, αυτή τη φορά στην Kenosha του Wisconsin [ευτυχώς γι’ αυτόν και για όλους, ο πολίτης φαίνεται να διαφεύγει τον κίνδυνο] έχει γίνει αφορμή για νέες χαοτικές εκδηλώσεις. Η “είδηση” αφορά αποκλειστικά φυλετικές ταυτότητες: λευκοί μπάτσοι απ’ τη μία, μαύρος πολίτης – a priori “άοπλος” απ’ την άλλη. Τα υπόλοιπα περισσεύουν…Ωστόσο,…
Ακολουθεί συνέντευξη του γνωστού* Κύπριου νευροχειρούργου Μιχαήλ Σπύρου. Την αλίευσα, μέσω Twitter, από το site του Βελόπουλου – υποθέτω αυτό δεν σημαίνει κάτι, πέρα από το ότι, εκεί που έχουμε φτάσει, μόνο “περιθωριακά” sites δίνουν βήμα σε επιστήμονες εκτός πεπατημένης. Ή μάλλον …”συμπεφωνημένης”. Ο λόγος του γιατρού εμπνέει, σε μένα τουλάχιστον, εμπιστοσύνη. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, αναπτύσσει επιχειρήματα που απευθύνονται…
Δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει πιο περιεκτική και εύγλωτη περιγραφή του τι συμβαίνει στις ΗΠΑ απ’ αυτήν που κάνει εδώ ο Tucker Carlson. Πρόκειται για απόσπασμα 9:33 διάρκειας από την προχτεσινή του εκπομπή. Πιστεύω ότι χρήζει όχι μόνο ακρόασης …αλλά και αποστήθισης.
Είναι χονδροειδές, είναι βρώμικο, και δεν προάγει τον “δημοκρατικό διάλογο”. Και δε γουστάρω πάντα τις πολεμικές κορώνες του ΦΚ [τουλάχιστον δεν δίνει την εντύπωση ότι το κάνει εκ του ασφαλούς προς άγραν ψήφων, όπως άλλοι].Σε οποιαδήποτε περίπτωση, είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό έχω δει στο Twitter εδώ και μήνες …άσε που συμφωνώ κιόλας.
Ο αντιπαθέστερός μου από τους “ειδικούς” που κυριαρχούν στον δημόσιο μονόλογο, είναι ο Ηλίας Μόσιαλος. Η μεταξύ αυτοπεποίθησης [;] και αυταρέσκειας [!] χαμογελαστή του έκφραση, κι αυτό το όνομα, κάτι ανάμεσα σε μεγάλο μηρυκαστικό και άνθρωπο που ψεύδεται [“λέει μούσια”] τον κάνουν ανυπόφορο. Σε συνδυασμό πάντα με τα όσα ξεστομίζει.Παρεμπιπτόντως, η δήλωσή του [κάτω, αναρτημένη στο Facebook] …ακυρώνει την περίφημη…