To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Είπαμε ότι ευκαιρίας δοθείσης με την εναρκτήρια μαλακία του κυρίου κυρίου Δωδώνης, ο κάθε πικραμένος βγαίνει στη σκηνή να πει το ωραίο του. Από κοντά κι εμείς, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε.Αυτό για το οποίο κόπτεται εδώ ο διακεκριμένος βλαξ και …ημισωσίας του Βλαντίμιρ Λένιν, είναι να διατρανώσει την πεποίθησή του περί μη ύπαρξης Θεού. Σύφωνα με το συλλογισμό του,…
…Μετά τη χτεσινή οργουελιανή κωμωδία του “Speech on the Battle For The Soul Of The Nation” και για να έρθουμε στα ίσια μας, μια γεύση από αυθεντικό Joe Biden, σε πλαίσιο στιγμιαίων διαλόγων, και χωρίς brain boosting. Παρουσιάζει η συμπαθέστατη Rita Panahi από το αυστραλιανό Sky News Channel. ΥΓ. Ο όρος Brain Blob αναφέρεται σε οργανοειδές, προϊόν εργαστηριακής καλιέργειας εγκεφαλικών…
Ο κορυφαίος ντράμερ με τις εκλεκτές συνεργασίες [Michael Brecker, Gary Burton, Pat Metheny κ.ά.] είναι επίσης ένας συνθέτης. Η μουσική του Antonio Sanchez για την ταινία Birdman του 2014 προτάθηκε για μια σειρά βραβείων, μεταξύ των οποίων το Golden Globe Award for Best Original Score. Από το Three Times Three, άλμπουμ που ηχογράφησε την ίδια χρονιά, με εναλλακτικά casts [σπουδαίων]…
Ο Captain αναπολεί τον εφηβικό του έρωτα, σε ένα τραγούδι από το κλασικό άλμπουμ – ντεμπούτο του, Safe As Milk / The Captain looks back to his teenage love, on a song from his classic debut album, Safe As Milk. Go back ten years agoSunbeams dancing roundGo back ten years agoSunbeams dancing downAutumn’s child, autumn’s childAutumn’s childGot a loophole round…
Ελπίζω “τα τεκταινόμενα” να μη μας καταστρέψουν τελείως το κέφι, γιατί έχω μαζέψει πράματα και θάματα για το φθινοπωρινό αφιέρωμα. Ακούμε μια πρόταση του stcigar : την Nick Cave – ική βερσιόν του τραγουδιού των ‘60s, “Weeping Annaleah”, μετονομασμένου σε “Sleeping Annaleah”. Από το άλμπουμ με covers, Kicking Against The Pricks, των middle ‘80s. I hope “the “current affairs” won’t…
Το να ανατριχιάσεις δεν αποτελεί θέμα επιλογής αλλά αντανακλαστική αντίδραση. Ο λόγος βέβαια για τον οποίο ανατριχιάζεις, ή ο λόγος σε πείσμα του οποίου παραλείπεις να το κάνεις, “λέει” κάτι για σένα. Ίσως πχ. το ότι εγώ ανατριχιάζω με το χτεσινό λόγο του “Προέδρου Μπάιντεν” σημαίνει, έτσι απλά, ότι είμαι ένας φαντασιόπληκτος συνωμοσιόλογος, που ονειρεύεται οργουελιανές δυστοπίες εκεί που δεν…
Από τις πολλές και διάφορες ερμηνείες του κλασικού τραγουδιού του Kurt Weill [στίχοι : Maxwell Anderson] διαλέγουμε αυτή, για να υποδεχτούμε το Φθινόπωρο που μόλις ξεκίνησε. Από το άλμπουμ του Bryan Ferry, As Time Goes By του 1999. From the many and various interpretations of Kurt Weill’s classic song [lyrics by Maxwell Anderson] we pick this one, to welcome Autumn…
Κοιτάξτε φάτσα και ύφος ατόμου. Καμαρώστε αυτό το καλοζωισμένο αρχιδ@κι, να αποφασίζει και να διατάσσει ποιος θα πεινάσει, ποιος θα ξεπαγιάσει, ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Όλα αυτά “για το λαό της Ουκρανίας”, δηλ. …για το γινάτι του Ζελένσκι.
Με ένα γλυκόπικρο τραγούδι από το βρετανικό ντουέτο των ‘60s Twice As Much [Dave Skinner, Andrew Rose] αποχαιρετάμε το φετινό καλοκαίρι / With a bittersweet song from the ‘60s, by the British duet Twice As Much [Dave Skinner, Andrew Rose], we bid farewell to this summer.
Ακούμε τη μνημειώδη εισαγωγή της όπερας ‘Ο Ιπτάμενος Ολλανδός’ του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Τη New Philhamonia Orchestra διευθύνει ο Otto Klemperer / We hear the monumental Overture from ‘Flying Dutchman’, an opera by Richard Wagner. The New Philhamonia Orchestra is conducted by Otto Klemperer.
Αναδημοσιεύω εδώ ένα άρθρο του διακεκριμένου βετεράνου δημοσιογράφου ( – συγγραφέα, μουσικού και ζωγράφου) Πέτρου Μακρή με τίτλο : “Το Αντιρωσικό Μέτωπο Διαλύει Την Ευρωπαϊκή Συνοχή”, που διάβασα στο in.gr Το κείμενο, εύλογα ενδιαφέρον απ’ την υπογραφή του, γίνεται ακόμα περισσότερο εκ του ότι εμφιλοχωρεί σε ένα παραδοσιακά αντιδραστικό site – προμαχώνα της mainstream αφήγησης. Πράγμα που θα μπορούσε να…
Η Φαντασία σε Ρε του Βόλφγκανγκ Αμαντέους ήταν η πρώτη “ανατριχιαστική” εμπειρία που είχα ως σπουδαστής του πιάνου. Και ως εκ τούτου, αξεπέραστη.Τη ακούμε από την μοτσαρτική αυθεντία της Mitsuko Uchida. Wolfgang Amadeus’ Fantasy in D was the first “chilling” experience I ever had as a piano student. To me therefore it remains unsurpassed. We hear it from the Mozartean…