To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
[Από Business Daily] Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ σημείωσε πως η Βορειοατλαντική Συμμαχία πρέπει να διασφαλίσει ότι η Ουκρανία θα παραμείνει ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος και να υπάρξει ένα πλαίσιο για την αποφυγή κάθε νέας εισβολής στο μέλλον.Η Ουκρανία θα γίνει μέλος του ΝΑΤΟ «μακροπρόθεσμα», δήλωσε ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ την ώρα που το Κίεβο ζητεί την ένταξή του…
Από το Voyage Of The Acolyte, ανεπανάληπτο άλμπουμ-ντεμπούτο του κιθαρίστα, τότε, των Genesis, Steve Hackett, ακούμε μια instrumental ενότητα.Hands Of The Priestess Part I / Tower Struck Down / Hands Of The Priestess Part II From Voyage Of The Acolyte, the unrepeatable debut album of then Genesis guitarist, Steve Hackett, we hear an instrumental section.Hands Of The Priestess Part I…
Το στίγμα της ημέρας, από το σάιτ του Σκάι [απόσπασμα] :Σαββατοκύριακο πένθους, θλίψης, περισυλλογής, αλλά και αποφάσεων είναι αυτό που έρχεται για το Μέγαρο Μαξίμου. Η ατμόσφαιρα στη χώρα από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη είναι βαριά και χρειάζεται πολύς χρόνος ώστε η καθημερινότητα να επιστρέψει σε κανονικούς ρυθμούς. Όλες οι πολιτικές και κομματικές δραστηριότητες έχουν «παγώσει» και η Ελλάδα…
Ο κύριος του βίντεο, Πακιστανός μετανάστης στο Σκωτικό κοινοβούλιο, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το concept στην υπηρεσία του οποίου βρίσκεται η βλακεία του : η συχνότητα με την οποία εμφανίζεται η μεταβλητή “φυλή” στο πλαίσιο πληθυσμιακού δείγματος, έχει αναβαθμιστεί σε “ρατσιστικό στερεότυπο”.Αλλιώς : Το “δώσε θάρρος στο χωριάτη”, σε υπερβατική αναβάθμιση.
Η διαχρονική εκπαίδευση του κόσμου μέσα από τους ιούς των υπολογιστών σε ένα συγκεκριμένο τύπο εγρήγορσης, αξιοποιήσιμης εν καιρώ “πανδημίας”, είναι κάτι το οποίο πολλοί έχουμε σκεφθεί. Εκείνο που δεν είχα συνειδητοποιήσει, είναι το ποιος καρπώνεται τα οφέλη, και στις δύο περιπτώσεις.
Οφείλει κανείς να παραδεχτεί την πρόοδο των ερπετών στο μόνο “δημιουργικό” τομέα που έχουν αναδείξει : τη διαφήμιση. Στο ένα λεπτό διάρκειας ad βρίσκεται εγκιβωτισμένο όλο το ζοφερό μεγαλείο του upside down world : H παγκοσμιοποίηση – μαμά – τροφός ενός καλύτερου μέλλοντος “για όλους”. Το αυτοματοποιημένο διαμετακομιστικό εμπόριο και οι κάθετες 15-minute cities, κόντρα στον πάλαι ποτέ φυσικό τρόπο…
…Και φτάνουμε στον τελευταίο τιμώμενο συνθέτη αυτού του μήνα. Ακούμε το καταιγιστικό φινάλε της Naïve and Sentimental Music του John Adams. Pt. III – Chain to the rhythm. Aπό τον Esa-Pekka Salonen και την Φιλαρμονική του LA. …And we’ve come to the last honored composer of this month. We’ hearing the stormy finale of John Adams’ Naïve and Sentimental Music….
Το παρακάτω βίντεο εντάσσεται θα έλεγα, στην κατηγορία “must-see”. Για δυο λόγους : Πρώτα, το περιεχόμενό του : οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αρχίζουν διστακτικά να αναφέρονται σε στοιχεία που υποδηλώνουν “κινεζικό δάκτυλο” : όχι απλώς ως προς την εργαστηριακή παραγωγή του ιού, αλλά και ως προς τη σκόπιμη διασπορά του. Επακολουθεί η ευσύνοπτη παρουσίαση απ’ τον Tucker της περιπέτειας του…
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί παρουσίαση ταινίας [Το Ήσυχο Κορίτσι’]. Και είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους έχουν κρατήσει στα χέρια τους ένα τεύχος του ‘Σύγχρονου Κινηματογράφου’. Προέρχεται από site που το όνομά του δεν έχει σημασία, καθώς πρόκειται για αντιπροσωπευτικό του κυρίαρχου είδους. Λόγω της εγκυμοσύνης της μητέρας της, η Κοτς, ένα πραγματικά ήσυχο κορίτσι, θα περάσει το καλοκαίρι με ανάδοχους…
Το βίντεο από την ομιλία του JB στην Βαρσοβία βρίσκεται εδώ για εικαστικούς λόγους. Προσωπικά το βλέπω με κλειστό ήχο – διευκολύνει τον εστιασμό. Δεν μπορώ να υπολογίσω σε τι βαθμό ευθύνονται το σκηνικό, οι φωτισμοί κτλ., πάντως εδώ ώρες-ώρες ο “Πρόεδρος” μου θυμίζει “ζωντανή” λεπτομέρεια από χαμένο τρίπτυχο του Μπος.
Ο Πολωνός πιανίστας και συνθέτης Ignaz Friedman, γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1882, ήταν ένας ακόμα μυθικός βιρτουόζος στην παράδοση του Chopin. Η εποχή της ακμής του – αρχές με μέσα 20ου αι.- συμπίπτει με εκείνην του Godowsky. Οι συνθέσεις του δεν κατόρθωσαν να εισχωρήσουν στο ρεπερτόριο των ρεσιτάλ – μάλλον όχι δίκαια, όπως ακούμε από αυτές τις δυο [από το…
Εκλεκτική ψυχεδέλεια από τους προπάτορες του progressive. Από το άλμπουμ – αριστούργημα In Search Of The Lost Chord – 1968. Οι Moody Blues είναι παράλογα υποτιμημένοι από μια εποχή και μετά, σχεδόν λησμονημένοι σήμερα [με την εξαίρεση του ‘Nights In White Satin’ – όχι ακριβώς αντιπροσωπευτικού του επιπέδου τους]. Να φταίνε οι “πομπώδεις” στίχοι; να φταίνε οι “εντελώς uncool” φυσιογνωμίες…