Είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων : η μουσική είναι ένα είδος καθρέπτη της κοινωνίας. Ως εκ τούτου, το επίπεδο της μουσικής παραγωγής μιας εποχής είναι grosso modo αντιπροσωπευτικό εκείνου του πολιτισμού της εν συνόλω. Από αυτή την (κοινότοπη κάποτε) άποψη προκύπτει ότι φαινόμενα τύπου Ακύλα και Good Job Nicky δεν εμφανίζονται ξεκάρφωτα, αλλά αλληλένδετα με αντίστοιχά τους σε πλειάδα πεδίων, του της διεθνούς πολιτικής μη εξαιρουμένου.
To cut a long story short : Ο Ακύλας, ο Good Job Nicky “και τ’ άλλα παιδιά” αποτελούν το “πολιτιστικό” αντίστοιχο της Kaja Kallas και της Ursula Von Der Leyen.
ΥΓ. Η σταδιακή υποβάθμιση του επιπέδου αποτελεί στόχο συγκεκριμένου σχεδίου, με άμεση επίδραση εύλογα στις νεότερες ηλικίες. Η αποτελεσματικότητά του θα μεγαλώνει προοδευτικά με την αλλαγή του γενεαλογικου mix σε βάρος των μεγαλύτερων.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Μεταξύ μας τώρα το goofy humor είναι το στοιχείο της. Τι σόι Δίδυμος θα ήταν εξάλλου? Το σοβαρό την ασχημαίνει αισθητά!
Το “τραγικό” είναι ότι ως γυναικεία παρουσία εξακολουθεί να μου φαίνεται ενδιαφέρουσα. Πάντα μλώντας φυσικά για τα δεδομένα του συγκεκριμένου χώρου.
Πέραν της πλάκας πάντως δυσκολεύομαι να φανταστώ μια ουσιαστική “αφύπνιση” της Ευρώπης. Δεν μπορεί να συνέλθει έτσι απλά κάποιος που έχει βυθιστεί για τόσο μεγάλο διάστημα στα ψέματα και τις αυταπάτες. Το πιθανότερο είναι ότι θα βάλει στη θέση της μιας μαλακίας την άλλη. Σε μικρότερο βαθμό ισχύει κάτι ανάλογο και για την Αμερική.
Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Και το θέμα είναι ότι με τις συγκεκριμένες ψηφιακές μαλακίες που δρομολογούνται, η “ιδεολογία” των κυβερνώντων αποτελεί ανέκδοτο. Το μόνο που με κάνει να εξακολουθώ να προκρίνω τα αντιπαθή μου εκ φύσεως “ακροδεξιά” κόμματα σαν αντίπαλο δέος της φρίκης της “αριστεράς” (βλ. πχ. Σάντσεθ και Ποδέμος στην Ισπανία) είναι το θέμα των “μεταναστών”. Έχεις αντιληφθεί προφανώς ότι η πρόσφατη νομιμοποίηση απ’ τους Ισπανούς …500.000 τέτοιων, just like that, ισοδυναμεί ελέω Σένγκεν με διοχέτευσή τους all over Europe.. Χώρια το σήμα που στέλνει στους απανταχού επίδοξους.
Ούτε τους “ακροδεξιούς” εμπιστεύομαι. Στην καλύτερη περίπτωση θα πάρουν το δρόμο που χάραξε ο.. Αδωνις🤮
Από πρακτικής απόψεως παρεμπιπτόντως μακάρι να νομιμοποιήσουν όλους τους μετανάστες τους οι Ευρωπαϊκές χώρες της δικής μας περιλαμβανομένης. Όπως είπες θα διοχετευθούν το συντομότερο σε όλη την πολιτισμένη Ευρώπη. Αντιθέτως οι παράνομοι διοχετεύονται όλοι.. εδώ. Χεστήκαμε για τους Ευρωπαίους όπως χέστηκαν κι αυτοί για μας.
Είναι κάτι αντίστοιχο με το παράδοξο των πούστηδων. Μακάρι δηλαδή να ξυπνήσω αύριο και να το έχουν γυρίσει όλοι στο γκεϊλίκι. Όσο χάλιας κι αν είμαι, θα μείνουν όλες οι γυναίκες για μένα!
Χεστήκαμε δε λες τίποτα. Αλλά οι κωλο-Γερμαναράδες και οι (ναζιστοπρεπείς επίσης) Σκανδιναυοί, όπως και διάφοροι Ολλανδοί Βέλγοι etc έχουν αυστηροποιήσει πολύ τους ελέγχους στα σύνορά τους καθιστώντας τη “δευτερογενή μετακίνηση” a huge problem. Οπότε όσοι λεχρίτες νομιμοποιούνται …ξεκινούν νέα καριέρα εδώ ως νόμιμοι.
Εδώ μόνο οι παράνομοι επιστρέφονται (και καλά χώρα εισόδου – στην πραγματικότητα καταχρεωμένος καρπαζοεισπράκτορας). Ουκ ολίγες φορές βέβαια οι Γερμαναράδες ακυρώνουν το άσυλο που τους δώσαμε και μας τους επιστρέφουν ως παρανόμους. Φαντάσου τι έχει να γίνει σε περίπτωση επικράτησης ” πατριωτικών” κυβερνήσεων.
Ως προς τον Άδωνι το αποκλείω. Πρόκειται για περίπτωση one in a million plus. Εδώ ρε ο τύπος επιδίδεται τα τελευταία χρόνια σε καλλωπισμούς προσώπου, buttocks, εμφυτεύσεις μαλλιών και δε συμμαζεύεται. Και τα λέει κιόλας, σε στιλ “δεν κατάλαβα γιατί ο άνδρας δεν πρέπει να φρντίζει την εμφάνισή του…” και άλλα τέτοια. Πρόκειται για καινονικό mutant, από “ιδεολογικής” …και εμφανισιακής απόψεως.
Εντάξει αυτός έχει ξεφύγει για τα καλά. Και οι άλλοι πάντως δε μου γεμίζουν το μάτι. Υποκριτές φαφλατάδες είναι οι περισσότεροι με ισχνή ως ανύπαρκτη επαφή με την πραγματικότητα.
Υπάρχει πάντα η …Καρυστιανού!🤭 Της οποίας το εγχείρημα απ’ ότι έχω καταλάβει, βρίθει γραφικοτήτων.
Η κατάσταση (εδώ και, φοβάμαι, παντού) έχει ως εξής : είναι τόσο συστηματικός ο πόλεμος ενάντια στην “κανονικότητα” που τελικά έμειναν να την υπερασπίζονται οι ανάξιοι λόγου – ως εκ τούτου και ανάξιοι …εξαγοράς / επηρεασμού πάσης φύσεως.
Πολύ φοβάμαι ότι τελευταία μας ευκαιρία είναι να ενσωματώσουν στην πράξη τα eurolizards κάποιες “ακροδεξιές” ιδέες (που έχουν ήδη αρχίσει να το κάνουν) μπας και γλυτώσουμε τα χειρότερα τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά. The devil you know.
Εν τω μεταξύ …εντάξει, αυτή τη φορά έγινε με 3 μέρες διαφορά. Δεν παύει να είναι μια ακόμα σύμπτωση “του είδους”.
Πρώτη φορά εδώ κι εγώ δεν ξέρω πόσο καιρό σκέφτηκα την Αρβελέρ και αναφέρθηκα σ’ αυτήν (στο κείμενο για τον Μπογιόπουλο). Πέθανε σήμερα.
Θα μπορούσα να γράψω ένα (μικρό έστω) βιβλίο με ενδείξεις προαίσθησης γεγονότων σχετικών με “προσωπκότητες”. Ελάχιστα (…3 μέρες max) πριν την εκδήλωσή τους – όχι φυσικά μόνο θανάτους.
Εννοείται ότι δεν πρόκειται για σύμπτώσεις. Αυτά τα πράγματα *υπάρχουν*.
Αν θυμάμαι καλά, η συγκεκριμένη σου θύμιζε φυσιογνωμικά και τη γιαγιά σου.
Ήταν περίπου σωσίας της γιαγιάς μου η οποία ήταν ένα απίστευτα έξυπνο πλασματάκι (στοιχηματίζω ότι είχε τουλάχιστον ίδιο “IQ” με την ΕΑ) και η προσωποποίηση της καλοσύνης.
Εν τω μεταξύ μόλις τσέκαρα ότι πέθανε και ένας από τους ελάχιστους αληθινά συμπαθείς μου ηθοποιούς (εννοώ και σαν τύπος) ο Ρόμπερτ Ντιβάλ.
Γενικότερα δεν ξεκίνησε με καλούς οιωνούς το 2026. Και δεν είναι καν δίσεκτο.
https://www.skai.gr/news/world/katerreyse-i-apsida-ton-eraston-animera-tou-agiou-valentinou
This ain’t no time for lovers! Εννοείται ότι οι συνήθεις ύποπτοι ξεκίνησαν τη βιόλα τους με την κλιματική αλλαγή – για την περίπτωση που κάποιος θα τολμούσε να σκεφτεί ότι υπάρχει κάτι άσχετο μ’ αυτήν.
Εν τω μεταξύ …με δυο πράγματα έχω ασχοληθεί “επαγγελματικά” στη ζωή μου (μουσική και δημοσιογραφία), και στα δυο μπορώ να βεβαιώσω την κυριαρχία του ίδιου φαινομένου. Υποθέτω (προκύπτει άλλωστε εκ του αποτελέσματος) ότι ισχύει και σε άλλους τομείς δραστηριοποίησης του “γένους μας” : άγνοια, τσαπατσουλιά και προχειρότητα – αποτέλεσμα συνδυασμού λάθος προσανατολισμών, τεμπελιάς και μιας ηλίθιας αυταρέσκειας.
Το ίδιο ακριβώς φαινόμενο των ανύπαρκτων καλλιτεχνκά / περιφερόμενων με ύφος Iggy Pop και βάλε τυπακίων που χόρτασα στα “underground club” τον καιρό της “δραστηριοποίησής μου”, συνάντησα κατόπιν στον κόσμο της “δημοσιογραφίας”, της μουσικής (εδώ έπεφτε κανονικό γέλιο) και όχι μόνο.
Το θυμήθηκα αυτό από την κατάσταση που επικρατεί στα ελληνικά μίντια με το θέμα του Έπστιν, αλλά και από podcasts όπου “δημοσιογράφοι” διαφωτίζονται από “ερευνητές” που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα μπούτια απ’ τα χέρια τους.
Αφού αρχίζω να υπερνικώ τη βαρεμάρα μου και να ξαναζεσταίνομαι με ένα θέμα που έχω αφήσει πίσω.
Γιατί κατ’ αρχήν, ο αριθμός των ανθρώπων με τους οποίους σχετιζόταν (και των υποθέσεων στις οποίες ήταν αναμειγμένος) ο JE είναι κατά τεκμήριο τέτοιος που …δε γίνεται περισσότερο από ένα μικρό σχετικά ποσοστό τους να συμμετείχε στα περιλάλητα όργια. Ο στόχος επομένως πίσω από την (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Αποκάλυψη δείχνει να είναι το τσουβάλιασμα με συνοπτικές διαδικασίες κάποιων στοχοποιημένων, η σχέση των οποίων με το scapegoat είναι αρκετή για τη “δολοφονία χαρακτήρα” τους. Και είναι ενδιαφέρουσες οι “αναλύσεις” διαφόρων περί …συστήματος που τρίζει συθέμελα και δε συμμαζεύεται (το πώς κα γιατί αφήνεται να συμβεί αυτό παραμένει ανεξήγητο).
Οι αναφορές σε συναντήσεις του JE με προσωπικότητες όπως οι Zuckerberg, Thiel etc γίνονται για να περνάει η ώρα, αποσιωπώντας ότι ο τύπος, όπως σου έχω ξαναπεί, συμμετείχε ως mastermind, και όχι μόνο σε χρηματοδοτικό / οργανωτικό ρόλο στην εξάπλωση του δικτύου παρακολούθησης / χειραγώγησης που επί της ουσίας αποτελούν τα social media. Πίσω από τα περισσότερα απ’ τα οποία βρίσκονται ο ίδιος …και τα λεφτά του.
Για το ζήτημα των “επαγγελματιών” (και όχι μόνο) τα έχουμε ξαναπεί: δεν υπάρχει πιο σπάνιο είδος ανθρώπου από εκείνον που απλώς κάνει σωστά τη δουλειά του ή τέλος πάντων αυτό που διατείνεται ότι κάνει. Μια σχέση προδιατεταγμένης αρμονίας μάλιστα επαγγελματία-πελάτη οδηγεί τους λίγους εκείνους που ως αφανείς Ατλαντες κρατάνε τα μπόσικα, όλο και πιο κοντά στην ολοκληρωτική εξαφάνιση. Αυτός είναι ο λόγος εξάλλου που η ΤΝ αντιμετωπίζεται λίγο πολύ ως από μηχανής θεός.
Για τον Epstein επαναλαμβάνω παρεμπιπτόντως ότι αποτελείς ουσιαστικά τη μοναδική μου πηγή πληροφόρησης. Το YT συνεχίζει βέβαια να μού πετάει καθημερινά δεν ξέρω κι εγώ πόσα βίντεο σχετικά με το ζήτημα, παρόλο που εγώ δεν ανοίγω κανένα. Δεν ξέρω αν τελικά ήταν the devil himself όπως ισχυριζονται μερικοί, το σίγουρο πάντως είναι ότι ο μακαρίτης αν μη τι άλλο.. έκανε καλά τη δουλειά του.
…Ακριβώς τόσο καλά όσο ο Διάβολος τη δική του, αν υποθέσουμε ότι οι δυο τους είναι διαφορετικά πρόσωπα (δεν πιστεύω καν ότι ο “μακαρίτης” είναι μακαρίτης).
Όσο για την πηγή πληροφόρησης …ε μετά συγχωρήσεως αλλά δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι στο Ελάντα (και όχι μόνο) έχουν διαβάσει τον πακτωλό πληροφοριών υπό μορφή (1000 σελίδων +) βιβλίου στο οποίο έχω επανειλημμένα αναφερθεί. Και το οποίο ακολουθεί το νήμα από την εποχή της ψηφιακής παρακολούθησης με την οποία συνδέεται η καριέρα – από μια στιγμή και μετά – του JE ως καταλυτικού παράγοντα ΚΑΙ των τεχνολογικών εξελίξεων, έως την περίοδο του μεσοπολέμου και το χτίσιμο των σχέσεων ανάμεσα σε επιφανείς οικογένειες του υποκόσμου, το FBI και τις μυστικές υπηρεσίας ΗΠΑ και …Ισραήλ (πριν ακόμα από τη δημιουργία του!).
Εντωμεταξύ κάθε μέρα βρέχει αυτό το χειμώνα. Ξηρασία my ass.
Ε το μόνο χειμωνιάτικο στοιχείο προς το παρόν εφέτος είναι η βροχή η οποία ούτως ή άλλως είναι ο ιδανικός καιρός μου.
Απορώ πάντω με τι μούτρα θα εμφανιστούν αργότερα τα διάφορα κνώδαλα (“δημοσιογράφοι”, “ειδικοί” etc) να μιλάνε για λειψυδρίες και έκτακτα μέτρα αντιμετώπισης. Αν και μ’ αυτούς τίποτα δε θα με εξέπλησσε.
Εμένα δυστυχώς αυτός ο καιρός από ένα σημείο και μετά μου φέρνει καταθλιψη🙁
Βάλε αν θες κάποια στιγμή κι ένα σχετικό τραγουδάκι:
https://youtu.be/le1dY7dbye4?si=OmSVJD16MTpzGZdX
Έγινε.
Όσον αφορά την Αρβελέρ πάντως, η εκτίμησή μου προς το πρόσωπό της προέρχεται αποκλειστικά σχεδόν από εκείνο το βιβλιαράκι περί “πολιτικής ιδεολογίας της βυζαντινής αυτοκρατορίας” που ώρες ώρες ανακαλεί τις ιστορικοπολιτικές αναλύσεις του Μαρξ και του Θουκυδίδη. Με το μετέπειτα έργο της δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα, δεδομένου ότι μου έδινε την εντύπωση εθνοπαιδαγωγικού παρέργου στα διαλείμματα των πολυσχιδών δραστηριοτήτων της.
Κάτι λίγα έχω διαβάσει κι εγώ, δεν υπήρξε κάτι που να με τραβήξει ιδιαίτερα – όχι ότι θα διατύπωνα και άποψη με αξιώσεις εγκυρότητας, εννοείται.
Εντύπωσή μου είναι ότι ο …κοπετός προέρχεται από άτομα που έχουν διαβάσει Αρβελέρ ακόμα λιγότερο από μένα – η γνωστή κομπλεξική “λατρεία” του Ελληνάρα για τον κοσμοξακουσμένο μπατριώτη.
…Δια να μην ξεχάσουμε φυσικά και τον κόσμο των ρεκόρ, καθότι υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρύτανις της Σορβόνης.
Anyway, δεν αποκλείται τώρα που πέθανε να εντρυφήσω περισσότερο στο έργο της.
Η κατάσταση θυμίζει λίγο την περίπτωση του Σαββόπουλου που αποθεώθηκε μετά θάνατον για λόγους που ελάχιστα σχετίζονται με την καθαρά μουσική του αξία.
Αποθεώθηκε βασικά από την Κουλοκυβέρνηση γιατί, όπως (δυστυχώς) και η Αρβελέρ, ήταν πιστός supporter. Ως προς την τελευταία νομίζω ότι άπαντα τα κόμματα πλην ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έλαμψαν δια της απουσίας τους. Υποθέτω θα το έκαναν ακόμα και αν η ΕΑ ήταν ο θηλυκός Hobsbawm.
…Εννοώ απο πλευράς διασημότητας!
Γενικότερα το να είσαι αυτό που λέμε “πνευματικός άνθρωπος” – να μιλάς δηλαδή στα ΜΜΕ περί παντός επιστητού αντί να κάνεις απλώς τη δουλειά σου – σε κάνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό για όλους τους λάθος λόγους.
Ούτως ή άλλως αν οποιοσδήποτε “διάσημος” θέλει να διατηρήσει τη διασημότητά του, θα πρέπει αργά ή γρήγορα είτε να πάει με τα νερά της εξουσίας είτε με τα νερά του κοινού.
Η πλάκα είναι ότι για κάθε συμβιβασμένο “διάσημο” υπάρχουν χιλιάδες επίδοξοι “διάσημοι” που ξεπουλιούνται καλού κακού από την αρχή χωρίς τελικά να γίνουν διάσημοι.
Δεν αρκεί δηλαδή να ξεπουληθείς, γιατί και πάλι μπορεί να μην αγοράζει κανένας. Όπως το έθετε ο Βύρων Λεοντάρης:
Αρνήθηκα τον κόσμο και δεν βρήκα την ψυχή μου
Έχασα την ψυχή μου και δεν κέρδισα τον κόσμο.
Ή λίγο πιο αισιόδοξα ο Phil Ochs:
So lucky to fail
My life was not for sale.
Το πρόμπλεμ εντοπίζεται ακριβώς σ’ αυτό : ο καθένας θέλει να γίνει μέρος της μη-πραγματικότητας που παρασκευάζεται ως ευπώλητη απ΄τα κωλομίντια.* Άπαξ και ενταχθείς σ’ αυτήν προκύπτει άλλο πρόβλημα, στο μυαλό των περισσότερων “ενταγμένων” τουλάχιστον : η παραμονή σου εκεί γίνεται όρος επιβίωσης.
Θεωρώ δεδομένο ότι εξ αρχής πρέπει να είσαι με τα νερά (δηλ. με τις πλάτες) κάποιων, είτε εκείνων που βρίσκονται, είτε εκείνων που …προαλείφονται για την εξουσία. Κοινότοπο παράδειγμα αυτού οι καλλιτέχνες που άκμασαν χάρη στη σχέση με την “εκτός εξουσίας” αριστερά.
Πάγια άποψή μου όπως ξέρεις για τους ποπ σταρ είναι ότι αποτελούν κινούμενες διαφημίσεις των εκάστοτε τάσεων. Αυτός ήταν πάντα ο κύριος ρόλος τους – μιλάμε ακόμα και για μεγαθήρια όπως οι Beatles και οι Stones. Το ταλέντο ήταν εξ αρχής δευτερεύουσα υπόθεση, εξ ου και βαθμιαία εξέλιπε ενώ το σταρ σίστεμ …εδραιωνόταν. Σε συνέντευξη που είχα δώσει στα late ’80s, στο Δασκαλόπουλο νομίζω (τον μόνο από το χώρο που εκτιμούσα και εκτιμώ 100%) είχα πει ότι “το πράγμα είναι τόσο καλά οργανωμένο που ακόμα και μια γριά 90 χρόνων να αποφασίσουν να κάνουν ροκ σταρ, θα τα καταφέρουν”. Ε δε θα το πιστέψεις, 2-3 μήνες μετά διαβάζω για τη νέα τρέλα από την Ιαπωνία, δυο …ροκ γιαγιούλες με ηλεκτρικές κιθάρες που χτυπάγανε Νο 1!
* η virtual reality δεν ξεκινάει με την “ψηφιακή τεχνολογία”: εγκαινιάζεται τον 17ο αι μαζί με την πρώτη “σύγχρονου στιλ” εφημερίδα.
Το μυστικό της επιτυχίας (τελευταία ενημερωμένη έκδοση):
49% δημόσιες σχέσεις
49% καθαρή τύχη
1% σκληρή δουλειά
1% φυσικό ταλέντο
(τα δύο τελευταία προαιρετικά)
Συμφωνώ 279%