Ο κύριος Μελέτης Μελετόπουλος (το πλούσιο ακαδημαϊκό βιογραφικό του εδώ) εκ των διαπρύσιων υποστηρικτών της ταινίας του (“ανηλεώς διωκόμενου”) κυρίου Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, υπήρξε επίσης εκ των εμπνευστών της κίνησης των 91 για την έλευση του Αντώνη Σαμαρά στην εξουσία. Κίνησης παρεμπιπτόντως που είχαμε προβλέψει από εδώ ένα εξάμηνο πριν την εκδήλωσή της.
Όπως βλέπουμε να σημειώνει ο ΜΜ στο λογαριασμό του στο Twitter, *“Η ταινία (αποτελεί) απαρχή συνειδητοποίησης του είδους του ηγέτη που θέλουμε.”
Μια εύλογη – όχι προϊόν καχυποψίας – απορία είναι : αν το είδος του ηγέτη που θέλουμε σηματοδοτείται από τον αγιογραφούμενο στην ταινία ** Κυβερνήτη, πού βρίσκεται ο Αντώνης Σαμαράς σε μια αξιολογική κλίμακα με τον ΙΚ στην κορυφή και τον κύριο Μητσοτάκη στη βάση της; Γιατί στο πλαίσιο ενός νοερού “κόμματος Καποδίστρια” που προωθείται στο δημόσιο διάλογο ως αντίπαλο (αντιπολιτευτικό) δέος, πολλοί είναι εκείνοι που θα επικαλεστούν το όνομα του, ιδίως αν η επιτυχία της ταινίας φτάσει το αναμενόμενο (;) των “800.000 εισιτηρίων”.
Με ποια κριτήρια θα αξιολογηθούν όλοι αυτοί ; με τις εκπληκτικές, όπως του Καποδίστρια, σπουδές τους; – ο ίδιος ο κύριος Μελετόπουλος αναφέρεται στα δικά του διδακτορικά σαν σε “αδιάψευστα επιχειρήματα”. Ωστόσο οι σπουδές, από εποχής …ΠΑΣΟΚ ιδίως και εντεύθεν, δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Το αυτό ισχύει και για το κύρος που εξασφαλίζουν στον τιτλούχο – θυμίζω απλώς διάφορους “ειδικούς” διακριθέντες (κάποιοι και ως πολιτικοί) στη διάρκεια της πανδημικής περιόδου.
Πώς λοιπόν θα κριθούν οι ομνύοντες στο όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια; με το αδιάβλητο του ήθους τους; είναι αυτό το εχέγγυο “επιτυχίας” σήμερα, όταν αυτή ισοδυναμεί με έξοδο της χώρας από οριακή κρίση;
Ακόμα κι αν δεχτούμε προς στιγμήν ότι είναι …πώς θα το εξακριβώσουμε; θα πρέπει να δοκιμαστεί στην πράξη, οποία εκπίπτει αυτόματα σε πείραμα, όταν μιλάμε για άνθρωπο εκτός “σάπιου πολιτικού συστήματος”, όπερ το ζητούμενο.
Αλλά …και εξακριβώσιμο να ήταν, a priori ας πούμε. Αποτελεί εχέγγυο πολιτικής ικανότητας; γιατί η εντύπωση που έχει καλλιεργηθεί σε μας το “λεώ”, είναι ότι αποτελεί το αντίθετο της. Η πολιτική, ως “τέχνη του εφικτού” προϋποθέτει λεπτές ισορροπίες ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις, ανέφικτες χωρίς τη χρήση υπερβολών, ψεμμάτων (“ευγενών” ή μη), απατηλών υποσχέσεων & εντυπώσεων. Κι αυτό ιδίως σε εποχές που το “επικοινωνιακό φαινόμενο” μετατρέπει την πραγματικότητα σε virtual εν τη γενέσει.
Άλλωστε, τελικά …αυτό το τελευταίο είναι που συντελείται και εδώ, με τη δημιουργία μιας απατηλής ελπίδας, στη βάση μιας αγιογραφίας, με προδιαγραφές ασύλληπτες για τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. *** Και με τον “Καποδίστρια” – ήρωα ταινίας, σηματοδότη του είδους του ηγέτη που θέλουμε, και …μαγική λέξη στο πλαίσιο μιας ακόμα διαδικασίας virtue signaling.
Εκτός πια κι αν προορίζεται για το οπλοστάσιο του Αντώνη Σαμαρά κατ’ αποκλειστικότητα.

*Απ’ τον οποίο λογαριασμό, για λόγους που μου διαφεύγουν, και χωρίς ποτέ να έχω επικοινωνήσει με τον ΜΜ …διαπίστωσα κάποια στιγμή ότι είμαι αποκλεισμένος.
Το ακόμα πιο νόστιμο : μπορεί να μην έχω δικαίωμα να τον σχολιάσω, έχω όμως το προνόμιο να λαμβάνω κάθε τόσο τις ανακοινώσεις του.
**Ούτε την είδα, ούτε και πρόκειται. Έχω την παραξενιά να βλέπω σινεμά για αισθητικούς – και σίγουρα όχι για διδακτικούς – λόγους. Έχω διαβάσει αρκετά συγγράματα για τον Κυβερνήτη, συμπεριλαμβανομένης της αυτοβιογραφίας του. Για την αγιογράφηση όμως το πράγμα είναι βέβαιο : άκουσα τον κύριο Σμαραγδή, συνεντευξιαζόμενο, να αναφέρεται στον κύριο κύριο Βαρθολομαίο, αποκαλύπτοντας την πρόθεση της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος να …αγιοποιήσει τον Ιωάννη Καποδίστρια.
*** Η ίδια η τραγική κατάληξή του, αποτελεί αντεπιχείρημα για τη χρησιμοποίηση του ΙΚ ως ρεαλιστικού προτύπου. Ιδίως στη σημερινή, σουρεαλιστικά επιβαρυμένη εκδοχή “πολιτικής πραγματικότητας”.

Κάτω : είναι φανερό ότι και η Μαρία Καρυστιανού έχει μια θέση μεταξύ των επιγόνων του Ιωάννη Καποδίστρια…