Hλεκτρονικά κομμάτια με τα οποία ιδρώσαμε, κάποιοι, στα ’90s. Προσωπικά μου ακούγονται τελείως άφθαρτα απ’ το χρόνο. Και το πρώτο Prodigy εξακολουθεί να είναι το πιο αγαπημένο μου από τα άλμπουμ τους. 🟡 🟡 Electronic tracks with which some of us danced our heads off in the ’90s. To me they sound totally ageless. And the first Prodigy is still my favorite of their albums.
00:00 LFO – LFO (1991) 03:27 FUTURE SOUND OF LONDON – PAPUA NEW GUINEA (1992) 10:14 KLF – WHAT TIME IS LOVE? (LP mix) (1991) 14:54 THE PRODIGY – MUSIC REACH (1992) 19:07 DAVE CLARKE – THUNDER (1996) 24:22 PLANETARY ASSAULT SYSTEMS – IN FROM THE NIGHT (1995) 30:05 ORB – UFOrb (1992)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια έχει κάνει την εμφάνισή της μια νοσταλγία για τα 90s. Όχι όμως ιδιαίτερα στη brit pop/rave τους αγγλική εκδοχή. Αμερικάνικη Nirvana φάση περισσότερο.
Δεν είμαι ο κατάλληλος να πιστοποιήσει το αληθές της νοσταλγίας για το grunge – το αντιπαθούσα τότε, και ακόμα περισσότερο σήμερα.
Την επιτυχία των Nirvana ποτέ δεν την κατάλαβα, ούτε και των υπόλοιπων του χώρου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (κατά βάσιν των Soundgarden). Για μένα τα ’90s (από πλευράς “νεανικής κουλτούρας”) ήταν το techno, το metal και το …techno metal, γνωστό και ως industrial metal 🤣
Αυτό που μου έβγαζαν πάντα οι Nirvana ήταν ένα είδος ψυχωτικής γκρίνιας – το αντίθετο ακριβώς από τη σκοτεινή δύναμη ανθρώπων σαν τους Ministry. Σου έχω ξαναπεί ότι οι άνδρες Ιχθείς (βλ. Cobain) είναι από τους χειρότερούς μου.
…Κάτι αντίστοιχο και με τη συντριπτική πλειονότητα των τυπακίων της Britpop, μείον τη ψυχωτική γκρίνια αν όχι τίποτα άλλο (+ …περισσότερες εξαιρέσεις). Εκεί βέβαια πάλι είχες ένα ανεδαφικό ναρκισσισμό σε ένα γενικότερο, στημένο κλίμα αναζήτησης των …νέων Beatles, με απώτερο ζητούμενο βεβαίως την αέναη επαναφορά του ρεφρέν “δε θα υπάρξουν ποτέ ξανά άλλοι σαν τους Beatles” …enter φοβερές συλλογές (Anthologies) που ξεσκίστηκαν να πουλάνε μέσα στα ’90s – δεκαετία της virtual Beatlemania.
Όπως πιθανότατα σου έχω ξαναπεί, τα 90s ως 90s δεν τα έζησα στα 90s. Εκ των υστέρων εκτίμησα κάποιους ξέμπαρκους της εποχής και τα τελευταία χρόνια τα ηλεκτρονικά par excellence. Για grunge και brit pop ούτε κουβέντα με την εξαίρεση συγκεκριμένων κομματιών. Από Nirvana παίζει να μην είχα καν ακούσει στα 90s το SLTS. Ασχέτως μουσικής αξίας πάντως ο μακαρίτης μου φαινόταν γενικά καλό παιδί. Το live με τις διασκευές είναι ο μόνος δίσκος τους που έχω ακούσει ολόκληρο και τον βρίσκω αρκετά συμπαθητικό. Αν ζούσε πιστεύω θα έβγαζε πιο αξιόλογα πράγματα.
(…Κοινωνική υποχρέωση!)
Καλό παιδί φαινόταν όντως. Δε θα υπήρχε περίπτωση να μου γίνει αντιπαθής από το παρουσιαστικό του …ή από τις συνεντεύξεις και την εν γένει στάση του.
Αλλά θεωρώ ότι είχε θλιβερά μικρό ταλέντο – σε σχέση πάντα με την “επιτυχία” του : τη στιγμή που πέθανε ήταν ήδη 27. Ας μη παραθέσω τι είχαν βγάλει πολλοί και διάφοροι μέχρι τη συγκριμένη ηλικία.
Άσε που μου έδινε στα νεύρα μια συγκεκριμένου τύπου δηθενιά – είδος προάγγελου της πολιτικορεκτίλας – στο πλαίσιο της οποίας “δεν νοείτο” να μη γουστάρει κάποιος τους Nirvana – άσχετο βέβαια αυτό με τον ίδιο τον KC.
Η αίσθηση που έχω είναι ότι, κάποια στιγμή, το αδιέξοδο της τέχνης του συνάντησε το αδιέξοδο της ζωής του. Και ότι, ως έξυπνος άνθρωπος, είχε επίγνωση και των δυο.
Κάτι τέτοιο πρέπει να έγινε. Ο KC ήταν χαρακτηριστική περίπτωση μουσικού με καλές επιρροές, τις οποίες όμως δεν ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσει δημιουργικά. Και σε αντίθεση με διάφορους ψωνισμένους το ήξερε.
Γενικότερα αν προσέξει κανείς (δε χρειάζεται και σπουδαία παρατηρητικότητα) θα δει ότι η πλειονότης των μουσικών “της ροκ” παύουν να είναι δημιουργικοί μετά τα 30, η το πολύ 40. Αυτό οφείλεται σε ένα βαθμό στους στενούς μουσικούς ορίζοντες των περισσοτέρων. Και δεν εννοώ απουσία, και καλά, σπουδών : πολύ πιο απλά, πολλοί απ’ αυτούς παύουν να ακούν μουσική * και ως εκ τούτου παύουν να μαθαίνουν καινούρια πράγματα. Και το πράγμα είναι απλό : δημιουργία = ανακάλυψη. Αλλά για να διατηρείται ζωντανό το …πνεύμα που σε ωθεί στην ανακάλυψη, πρέπει να το συντηρείς / γυμνάζεις …ανακαλύπτοντας νέα πράγματα.
Άσε που οι περισσότεροι απ’ τους μουσικούς πέφτουν θύματα της “κληρονομιάς” των ’60s, δηλ. του εξαμβλωματκού συνθήματος “Don’t trust anyone over 30“, μετουσιωμένου σε τραγούδι από τους WHO (“hope I die before I get old“) – το ότι το My Generation είναι τραγουδάρα, ή το ότι οι WHO είναι απ’ τ΄ αγαπημένα μου γκρουπ, είναι άσχετα με το θέμα μας.
Αν τώρα συνδυάσει κανείς την ένδεια των μουσικών γνώσεων με εκείνη του ταλέντου του KC, αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο στο οποίο είχε φτάσει …πριν τα 30.
Θυμήθηκα, έψαξα και βρήκα το περίφημο suicide note. Κάποιες φράσεις απ’ αυτό :
I haven’t felt the excitement of listening to as well as creating music along with reading and writing for too many years now. I feel guilty beyond words about these things. I don’t have the passion anymore, and so remember, it’s better to burn out than to fade away.
Απ’ αυτά πηγάζει φανερά ένα από τα κεντρικά ζητήματα που με απασχολούν ως κειμενογράφο : η ζωή σαν μια σειρά αθλητικού τύπου επιδόσεων, στις οποίες περιλαμβάνεται φυσικά η ποσότητα του πάθους και του συναισθήματος, σε σύγκριση με …προηγούμενες επιδόσεις. Και με κερασάκι τον κατάπτυστο στίχο του Neil Young που επικαλείται ο μελλονικός αυτόχειρ “it’s better to burn out than to fade away” **
Μιλάμε δηλ. για πράγματα όχι απλώς γελοία, αλλά εφιαλτικά, με το οποία γενοκτονικώ τω τρόπω ταΐζεται η δύστυχη “νεολαία” δεκετίες τώρα – με τα ίδια μεγάλωσα κι εγώ, απλώς είχα την τύχη να αντιληφθώ νωρίς τι γίνεται, και σε ένα βαθμό έστω να ξεφύγω.
* …Ακόμα και το “είδωλό μου”, Tοny Banks, το έχει ομολογήσει αυτό σε συνεντεύξεις του (και σε μένα μεταξύ άλλων).
** Είναι ενδιαφέρον το πόσο λίγο γνωστή είναι η μετά βδελυγμίας αντίδραση του John Lennon στο συγκεκριμένο στίχο και η επίθεσή του στον Neil Young.
Στο βαθμό που η μνήμη μου δεν με απατά – γιατί δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά – η μυθολογία του ροκ δεν με άγγιξε ποτέ. Απλά μου άρεσε αυθόρμητα η μουσική. Ούτε οι στίχοι με πολυενδιέφεραν, εκτός κι αν μιλάμε για Dylan καταστάσεις. Τα πύρινα κείμενα των συντακτών του Ήχου στα 80s μου φαίνονταν αρκούντως ψυχαγωγικά, επουδενί όμως δεν τα έπαιρνα τοις μετρητοίς. Μου αρκούσε που το γούστο τους ψιλοταίριαζε με το δικό μου. Και δεν είναι ότι εκ φύσεως έκλινα προς τη μετρημένη ζωή. Far from that. Πολύ αμφιβάλλω πάντως αν το “ροκ πρότυπο ζωής” έπαιξε τον ελάχιστο έστω ρόλο. Το ίδιο πιστεύω και για τις τότε παρέες μου. Βασικά δεν γνωρίζω κανένα που να πήρε τον κατήφορο εξαιτίας των ακουσμάτων του. Άλλα προβλήματα είχαν οι άνθρωποι και η μουσική τούς χρησίμευε ως αποκούμπι. Others think otherwise.
Εσυ και οι φίλοι σου, ίσως και εγώ σε ένα βαθμό, ήμασταν οι τυχεροί της υποθέσεως. Μπορώ να σε βεβαιώσω ότι προσωπικά ξέρω …κάμποσους που πήραν τον κατήφορο, λόγω όχι αποκλειστικά των ακουσμάτων, αλλά της “ιδεολογικής” ατμόσφαιρας που τα περιέβαλλε. Και με το “πήραν τον κατήφορο” δεν εννοώ ντε και καλά ότι …πέσανε στα ναρκωτικά ή αυτοκτόνησαν.
Η ίδια η αποβλάκωση που συνάδει με / καλλιεργείται από καταστάσεις σαν αυτές που λέω, φτάνει και περισσεύει ως κατήφορος.
…Τα μόνα κείμενα του ΗΧΟΥ των ’80s που θυμάμαι να διαβάζω ήταν εκείνα που αφορούσαν το συγκρότημα (Blue Light) – είχα πάψει να είμαι αναγνώστης από το 1980 or something. Ξανάρχισα να το διαβάζω ΗΧΟ τον …Απρίλη του ’92 οπότε δημοσιεύθηκε εκεί το πρώτο κείμενό μου. 😃
Ένα από εκείνα που προσπάθησα να κάνω σαν αρχισυντάκτης ήταν ακριβώς να περιορίσω το ιδεολογικο-ιδεοληπτικό σκέλος και να στρέψω τον εστιασμό αποκλειστικά στη μουσική. Με σύνθημα το σκεπτικό που περιγράφεις : προτείνουμε πράγματα σε ανθρώπους που ξέρουν ότι μπορούν να μας εμπιστευθούν, ως έχοντες κοινή αισθητική με τη δική τους. Τα υπόλοιπα είναι “να’χαμε να λέγαμε”.
Η αλήθεια είναι ότι δεν τραβούσε άλλο η δουλειά με τα ψυχοδράματα. Έπαιξαν βέβαια το ρόλο τους όταν έπρεπε, από ένα σημείο και μετά όμως τίθεται ζήτημα..
https://youtu.be/C-rZB4XMPuQ?is=ruwBAsJK1Z_BDW6X
Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι υποτίθεται (αυτο-)σαρκαστικό – θυμάμαι με λεπτομέρειες την (δίκαια εκστατική) κριτική του Ζήλου στο Low, που διάβαζα ως παιδάκι.
Αλλά, κι αυτό είναι το χαρακτηριστικό της εποχής, πίσω από την “επίπλαστη” αισιοδοξία του, κρύβεται η πραγματική. Της χαράς της ζωής for the fuck of it.
Μια και τον ανέφερα.
…Βγάζει μόλις πριν ένα κρασί η Μαρίνα ξεχασμένο στο βάθος ενός ντουλαπιού, και καλά “για την ημέρα”. Τσουγκρίζουμε, πίνουμε από μια γουλιά και τι μου λεει;
“Αυτό μας το είχε φέρει ο Ζήλος πριν από κάτι χρόνια…”
Άκου να δεις δηλ.
Τα έχουμε ξαναπεί: ώρες ώρες η πραγματικότητα είναι σαν το νόημα ενός ποιήματος που προσαρμόζεται στην ομοιοκαταληξία.
Παρεμπιπτόντως, ο Debussy στη φωτογραφία του που έχω βάλει δεν έχει κάτι αόριστα …πινκφλοϊντικό; κάτι ανάμεσα σε Barrett και Wright για την ακρίβεια…(με τον δεύτερο ήταν και ομοζωδιακοί – λέοντες)
Κάτι σα ντοστογιεφσκική εκδοχή του Syd Barrett με την αδερφή του!😉
You absolutely nailed it! 👌👌👌