Θυμάμαι τις λογομαχίες, αρχές των ’90s, με φίλους και γνωστούς, φαν της “ελληνοτουρκικής φιλίας” και του αβανταρίσματος των εξ ανατολών βαρβάρων στην …ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – λες και είχαν ποτέ, ή έχουν, σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Θυμάμαι να απορούν, πώς ένας “νέος άνθρωπος”, λάτρης της δυτικής κουλτούρας, de facto ασύμβατος με τους γνωστούς “πατριώτες” …διαπνεόταν εντούτοις από τέτοιο αντι – τουρκικό “μένος”. Αυτό που απαντούσα, είναι το ίδιο που εξακολουθώ να πιστεύω :
Δε χρειάζεται να είσαι τζάμπα μάγκας – “πατριώτης” για να αντιπαθείς το τουρκικό κράτος και την κυρίαρχη κάστα του. Αυτό άλλωστε ισχύει ακόμα πιο πολύ για τη σημερινή βερσιόν της : μια ελίτ η οποία, από κλασικό βαθύ κράτος με απροσδιόριστες (ή και εχθρικές) διαθέσεις προς την εξουσία, έχει μετατραπεί σε …ιδιότυπο βαθύ κράτος, το οποίο στην πραγματικότητα αποτελεί συνέχεια του αληθινού με άλλα μέσα. Και το οποίο ελέγχεται, όπως το αληθινό, από το ίδιο οικογενειακών συμφερόντων κέντρο.
Δε χρειάζεται να είσαι “ακροδεξιός”, ή …αριστερός πατριώτης (να μη ξεχνάμε και το νέο πατριωτισμό του κυρίου Τσίπρα). Στοιχειώδης γνώση της ιστορίας, αισθητική και περί δικαίου αίσθημα αρκούν για να έχεις πρόβλημα με τον ιστορικό ρόλο των Τούρκων. Το “πλεονέκτημά μου”, αν υπάρχει, αφορούσε στα εξής : έχω …απολαύσει από παιδί τουρκική τηλεόραση, περνώντας τα καλοκαίρια στο ακριτικό νησί της Χίου, και έχω καλή εικόνα του πολιτισμού τους (ακόμα τώρα, θυμάμαι διαφημίσεις και …τουρκικές “ελληνικές ταινίες” – Τούρκους / Τουρκάλες Παπαμιχαήλ και Βουγιουκλάκη, μ’ ένα χαμόγελο). Πιο βασικό απ’ αυτό : έχω δει μαρτυρίες της κτηνωδίας τους. Και είναι ενδιαφέρουσα η απουσία της Σφαγής της Χίου (1822), από ένα δημόσιο διάλογο ανοιχτό σε άλλες γενοκτονίες, παλαιότερες και πρόσφατες. Μιλάμε για συστηματική εξόντωση του άμαχου πληθυσμού : άνδρες, γυναίκες και παιδιά – οι μισοί περίπου απ’ τους κατοίκους του νησιού (40 με 50.000 από σύνολο 100) σφαγιάσθηκαν, αποκεφαλίστηκαν ή κάηκαν ζωντανοί (συχνά μέσα σε εκκλησίες), ενώ οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Σμύρνης, της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας.
Σήμερα, με τους εναπομένοντες υποστηρικτές της ελληνοτουρκικής φιλίας συσπειρωμένους γύρω από ένα …ΕΛΙΑΜΕΠ αναξιόπιστο, με τα σουρεαλιστικά επίπεδα προκλητικότητας εξ ανατολών, και με την άνοδο των “πατριωτικών” κομμάτων, καμιά εντύπωση δεν κάνει η …σκλήρυνση της στάσης της ελληνικής κυβέρνησης. Τελευταία εκδήλωσή της, η “θαρραλέα” επιλογή Μητσοτάκη να μιλήσει για το casus belli στο πλαίσιο της συνέντευξής του (βλ. κάτω, ο ΚΜ μιλά στο 1:50). Για να προκαλέσει την …μήνη των γουρουνοειδών της τουρκικής δημοσιογραφίας – μίλησαν για “αήθεις, εχθρικές, κακόβουλες δηλώσεις”, “υπονόμευση της Συνόδου”, “απρόκλητη επίθεση εναντίον της Τουρκίας” κλπ. από ένα πρωθυπουργό που “ξεπέρασε τα όρια μέσα στην Άγκυρα”.
Ο τελευταίος φυσικά που θα περίμενε κανείς να πάρει θέση σε όλα αυτά είναι ο ανεκδιήγητος πλέον Τραμπ. Η απορία μου σχετικά με τον οποίο αφορά απλώς στο εξής : ο λόγος που κάνει τα γλυκά μάτια στον ΡΤΕ είναι για να πιέσει την ισραηλινή πλευρά; ή κάτι πιο βαθύ και βρόμικο συμβαίνει; γιατί για τη διεισδυτικότητα στη Δύση της προπαγάνδας (και των δισεκατομμυρίων) των Αδελφών Μουσουλμάνων * αμφιβολία δεν υπάρχει, με τη μετατροπή μιας τραγικής κατάστασης (Γάζα) σε αιχμή του δόρατος της. Θα μπορούσε ο ιδιαίτερα …ευάλωτος στα δώρα πρόεδρος να αποτελεί ένα ακόμα “θύμα” αυτής της προπαγάνδας;

* …επιχειρησιακό τους κέντρο, η Τουρκία.