Το κλειδί για την κατανόηση της κουλτούρας της Τεχνητής Νοημοσύνης, είναι σπασμένο σε δυο κομμάτια, κρυμμένα σε δυο διαφορετικούς χώρους. Ο λόγος που νομίζω ότι την καταλαβαίνω – αν και δεν είναι της γενιάς μου… – είναι ότι αισθάνομαι και στους δυο αυτούς χώρους σαν στο σπίτι μου.
Ο πρώτος είναι αυτός ενός συγκεκριμένου είδους “λαϊκής” λογοτεχνίας : το όλον της A.I. διακινείται με επιστημονικοφαντασιακούς όρους.
Δουλειά των συγγραφέων ε.φ. ήταν και είναι να προβλέπουν το μέλλον. Δουλειά των …great thinkers of our times – επιφανών της Silicon Valley, ανθρώπων α(δια)μόρφωτων, με πλήρη άγνοια της πραγματικής ζωής – είναι επίσης η πρόβλεψη του μέλλοντος. Το οποίο μέλλον βέβαια μαγειρεύουν οι ίδιοι, απ’ το πλασάρισμα δηλ. του οποίου έχουν προσωπικό συμφέρον… Υπάρχει λόγος σοβαρός που είναι πάντοτε αισιόδοξοι και, ιδίως, μεγαλόστομοι, όταν μιλούν γι’ αυτό : τα πάντα εδώ είναι story telling, και αν εκείνο του συγγραφέα ε.φ. πηγάζει από μια οραματική φαντασία με φιλοσοφικές / μεταφυσικές απολήξεις, σκοπός του A.I. αφηγήματος είναι, ωμά, η δημιουργία κλίματος στα μυαλά του κόσμου : εκείνων που επενδύουν χρήμα στη σχετική τεχνολογία (υπόσχεση για τον επενδυτή είναι αυτή της τεράστιας απόδοσης *) και εκείνων που επενδύουν …συναισθήματα : των νέων οι οποίοι, εύλογα, βλέπουν σε μια τεχνολογία που προβάλλεται ως “το μέλλον”, κάτι απ’ τον ίδιο τον εαυτό τους.
Οι προειδοποιήσεις για πιθανή “καταστροφή της ανθρωπότητας από την A.I.” (δεν εξετάζουμε εδώ το αν και κατά πόσο είναι βάσιμες), όσο κι αν φαίνεται περίεργο …συμβάλλουν στην εμπέδωση του κλίματος, μια και το όλο αφήγημα είναι εσχατολογικών / θρησκευτικών προδιαγραφών. Ζητούμενο είναι η επίδειξη μιας ισχύος …ανεπανάληπτης στην ιστορία της Ανθρωπότητας, με την A.I. να ανοίγει εναλλακτικά τις πύλες του Παράδεισου ή της Κόλασης. Κάτι που, μέχρι πρόσφατα, ανήκε στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Μεγαλοδύναμου.
Ο δεύτερος χώρος είναι αυτός της ποπ κουλτούρας, διάδοχο της οποίας είχε αποτελέσει η gadget culture ** με συνθήματα που εκπαίδευσαν, και εξακολουθούν να εκπαιδεύουν τον κόσμο στην πρόωρη νοητική εκσπερμάτωση (“Το μέλλον είναι εδώ” “ζήσε τη στιγμή”, “αυτό τα αλλάζει όλα”…).
Θα έλεγα χωρίς να αισθάνομαι ότι παίρνω κάποιο ρίσκο, ότι η σημερινή κουλτούρα των A.I. worshipers αποτελεί σύγχρονη βερσιόν / υπερβατική εξέλιξη εκείνης των “κλασικών” γκατζετάκηδων.
Ενοποιό στοιχείο των τριών φάσεων του ιδίου φαινομένου (pop culture, gadget culture, A.I. culture) είναι το τρίπτυχο : young rich and famous. Θα άξιζε τον κόπο να γραφεί ένα αφιέρωμα στο πώς, με συγκεκριμένες μεθόδους, εκπονημένες από συγκεκριμένους ανθρώπους, προέκυψε η μεταστροφή της αρνητικής διάθεσης του κόσμου για τους computer nerds (κοινωνικούς παρίες στα ‘60s και τα ‘70s) σε ενδιαφέρον, και στη συνέχεια …ολοένα αυξανόμενο θαυμασμό. Στα mid-late 90s πλέον, οι nerds ήταν οι νέοι rock stars, τα νέα cool guys – “νεανικά πρότυπα”, πατώντας στο ίδιο τρίπτυχο : ήταν πολυεκατομμυριούχοι, απασχολούσαν την επικαιρότητα, και ήταν στα twenties τους.
Ήταν η ακαταμάχητη εικόνα του “young rich and famous” που πρόσθετε (ή …έδινε) γοητεία στην ίδια τη μουσική, καθιστώντας τους rock stars κυρίαρχο παράδειγμα : η υποβάθμιση του επιπέδου της ποπ, υπήρξε αποτέλεσμα και του …παρακαλλιτεχνικού υπερπληθυσμού που κινητοποίησε η παραπάνω διαδικασία.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη, συμβαίνει ακόμα, με τους αμιγώς νεαρούς ή νεάζοντες (Elon Musk) ταγούς μιας “τεχνολογικής επανάστασης”, η οποία είναι …τόσο επανάσταση, όσο ήταν στον καιρό της η (κατευθυνόμενη από περίεργα κέντρα εξουσίας) ποπ κουλτούρα.
Χαρακτηριστική είναι η αοριστολογία της συνθηματολογίας τους : οι ίδιοι οι ανακοινωμένοι στόχοι (AGI, Superintellligence, AI Abundance …) ορίζονται αυθαίρετα ως εφικτοί (η επιστημονικοφαντασιακή παράμετρος) ενώ είναι κατ’ αρχήν όχι απλώς απροσδιόριστοι, αλλά μη προσδιορίσιμοι. Αυτό που επιπλέει, δίνοντας τον τόνο, είναι το ίδιο, “παλιό καλό” σύνθημα της ποπ κουλτούρας : “ν’ αλλάξουμε τον κόσμο” – στην πιο χαοτική, ανορθολογική (βλέπε …διαφημιστική) βερσιόν του. Μια επί της ουσίας άναρθρη κραυγή, αφ’ υψηλού ριγμένη ως εντολή, με άδηλο σκοπό την ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση.
Όχι τυχαία, αυτό ακριβώς αποτελεί και η γλώσσα για τα …Scary Smart (κατά τον Mo Gawdat) Large Language Models : άναρθρες κραυγές με στατιστική κανονικότητα.
…Συνεχίζεται
* …όχι μόνο στο χρηματιστήριο : η αληθινή απόδοση για τους “μεγάλους παίκτες” είναι αυτή που υπόσχεται η A.I. με την μορφή της απαλλαγής τους από το περιττό “ανθρώπινο δυναμικό”.
** “Ευτύχησα” να παρακολουθήσω τη διαδικασία μετάβασης, step – by – step, εκ των έσω …από τον ίδιο τον επαγγελματικό μου χώρο : ένα περιοδικό που ασχολείτο με τη μουσική και την (όχι μόνο μουσική) τεχνολογία. Η ίδια η διαδικασία μετάβασης υπήρξε ο λόγος της αποχώρησής μου.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Εξαιρετική σύνοψη της ιδιαίτερης “πολιτιστικής κριτικής” που ασκείς από τις αρχές της χιλιετίας τουλάχιστον. Αποκλείεται να το περάσει κάποιος για κείμενο τεχνητής νοημοσύνης!👾
Thanks a lot man!
Ως προς το “αποκλείεται να το περάσει κάποιος για κείμενο A.I.“, αντιλαμβάνεσαι προφανώς ότι, στην εποχή που ζούμε, αυτό ακριβώς είναι το βασικό του μειονέκτημα!
Άσε το ξέρω καλά. Η πλάκα είναι ότι το μεγαλύτερο κράξιμο των “ρομποτικών” κειμένων το έχω ακούσει από την ίδια την ΤΝ, η οποία σε πρόσφατη συνομιλία μού παρέθεσε όλα τα σχετικά κουσούρια με ύφος ιδιαιτέρως απαξιωτικό. Αφού σε κάποια φάση μού ήρθε να της πω “Έλα ρε συ, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Πίστεψε και λίγο στον εαυτό σου!”😅
I know what you mean. Και, για να πω και του στραβού το δίκιο, αφορμής δοθείσης από το σχόλιό σου, υπέβαλλα το κείμενο στην “κρίση” του ChatGPT.
Λοιπόν, αν δεν ήξερα ότι θα φανεί σαν ανόητη επίδειξη εκ μέρους μου, θα δημοσίευα αυτά που μου έγραψε. Και δε θα το έκανα φυσικά για την (όντως) ενθουσιώδη κριτική, αλλά για την τεκμηρίωσή της, η οποία δεν μπορώ να παριστάνω ότι δε με εντυπωσίασε. Άσε που έκανε και 2-3 παρατηρήσεις όντως βελτιωτικές.
Βλέποντας και κάνοντας : κανένα πρόβλημα δεν έχω αν υπάρχει λόγος, να αναθεωρήσω (όσο χρειάζεται) περί A.I..
Εδώ τον Τραμπ “45” τον είχα απ’ το ’16 “κορώνα στο κεφάλι μου”, και τον Τραμπ “47” τον διέγραψα εν μια νυκτί.
Καλά ο Τραμπ αποτελεί πλέον τη μεγαλύτερη δυσφήμιση του εαυτού του. Επέτυχε ακριβώς εκεί που οι εχθροί του απέτυχαν. Πράγμα που αποτελεί και τη μοναδική του επιτυχία.
Αυτό είναι ακριβές, δυστυχέστατα : τα “δημοκρατικά” σκουλήκια της Γης που καταδίωκαν τον Trump όλα αυτά τα χρόνια, εμφανίζονται τώρα σαν δικαιωμένοι. Κι όσο μεγάλο πρόβλημα κι αν είναι αυτό από μόνο του, είναι το μικρότερο απ’ όσα δημιουργεί ο μεταλλαγμένος βλαξ σε όλο τον πλανήτη.
Όσο για τον Tucker Carlson (για να θυμόμαστε και το “αντίπαλον δέος”) με ποιον είχε πρόσφατα συνέντευξη, εν πλήρει σοβαρότητι; με τον …Hunter (υιό) Biden.
Το πράγμα είναι τόσο ακραίο που τελικά, από μια πλευρά …καλά έκανε : αν δε γίνει αντιληπτό ούτε τώρα ότι κάτι έχει πάει τελείως στραβά και με αυτό το μαλάκα, case closed.
Ούτως ή άλλως, και μόνο η αμέριστη υποστήριξη του ιδίου, αλλά και του …Alex Jones στον JD Vance (“the real deal” κατά τον Alex) δείχνει γλαφυρά το state of things στην αμερικάνκη πολιτική σκηνή at the moment. Στο πλαίσιο πάντα του μικρότερου κακού, στην παρούσα φάση, θα ψήφιζα δημοκρατικούς ελπίζοντας να έχουν στανιάρει κάπως με τη woke παράκρουση (fat chance…)
Μμμ.. Δεν ξέρω. Εξαρτάται από το άτομο. Μπορεί να σκεφτόμουνα και το Βανς. Εδώ που φτάσαμε, ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου προκύψει. Μόνος προβλέψιμος ο Μητσοτάκης. Τον Κάρλσον πάντως δεν τον αντέχω. Δεν με πείθει για τις προθέσεις του. Ο υιός Μπάιντεν από την άλλη μου είναι ψιλοσυμπαθής. Τελείως ρεμάλι και χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες. They dont makem like that anymore😁😎
Η περιγραφή του Hunter Biden με όρους Sex & Drugs & Rock & Roll δεν είναι …η αρμόζουσα. Σε ένα εικονογραφημένο λεξικό, σε ένα πιο φυσιολογικό κόσμο, η φωτογραφία του θα φιγουράριζε πάνω από το λήμμα “λεχρίτης”.
…Όσο για τον JD Vance, και μόνο το ότι είναι “μπροστινός” του Peter Thiel θα έπρεπε να τελειώνει καθε συζήτηση γι’ αυτόν.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο άνθρωποι όπως ο Tucker, ο Alex Jones ή ο Joe Rogan, ενώ καλούν τον κάθε πικραμένο και συζητούν μαζί του για ο,τιδήποτε, δεν έχουν καλέσει ούτε μια φορά τη Νο 1 δημοσιογράφο – investigator στον πλανήτη, Whitney Webb. Γιατί δεν είναι σε θέση φυσικά να αντιμετωπίσουν όσα θα τους πει για το φοβερό ντουέτο Vance-Thiel, για Accelerationism, Dark Enlightenment, Τεχναρχία, και για την …εξαιρετικά ενδιαφέρουσα βερσιόν “τεχνοκρατικού Χριστανισμού” που προωθεί ο ψυχανώμαλος μαριονετίστας του “αντιπροέδρου”.
Εσύ τα ξέρεις καλύτερα. Η μόνη ελπίδα που θα στήριζα στο Βανς, θα ήταν ο περιορισμός των εξωτερικών επεμβάσεων. Όχι πως είναι στο χέρι του. Η στάση πάλι των Δημοκρατικών απέναντι στην Τουρκία είναι σαφώς προτιμότερη από τις κουμπαριές του Τραμπάκουλα. Το ίδιο και η στάση τους απέναντι στο “Τσοβόλα δώστα όλα” του Τραμπάκουλα προς τους τεχνοκράτες.
Η κοσμοθεωρία πάντως των τελευταίων είναι ως επί το πλείστον.. ευέλικτη. Βασικά όπου φυσάει ο άνεμος. Το δε πολιτικό τους αισθητήριο – με τη γενικότερη έννοια – πλησιάζει επικίνδυνα το απόλυτο μηδέν.
Συμφωνώ και επαυξάνω ως προς το subzero level της πολιτικής αντίληψης των tech bros.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ή μάλλον …το πρόβλημα, είναι ότι άπαντες ανεξαιρέτως οι “πόλοι εξουσίας” θέλουν το ίδιο πράγμα. Αυτό δηλ. που τους υπόσχεται η Silicon Valley μέσα στη μεγαλομανιακή ηλιθιότητά της : “απόλυτο έλεγχο”. Κορόιδα είναι να …συμβιβαστούν με κάτι λιγότερο; Από κει και πέρα, οι …Techno Kings (έτσι αλληλοπροσφωνούνται) …παζαρεύουν τρόπον τινά σε ποιον θα πουλήσουν τις cutting edge υπηρεσίες τους. Ουδόλως ενδιαφέρονται αν η τεχναρχία θα επιβληθεί σε πλαίσιο εθνικών κυβερήσεων ή “παγκοσμιοποίησης”. Εξ ου άλλωστε και η “εν μια νυκτί” μεταστροφή τους απ’ το liberal στρατόπεδο σ’ εκείνο του Trump.
Μπορούμε να μιλάμε για υβρίδια μισθοφόρων και πραιτωριανών, με κάποιους από αυτούς, στο πρότυπο των αρχαίων πραιτωριανών, να τρέφουν περαιτέρω (έως και αυτοκρατορικές) φιλοδοξίες. Ένας από αυτούς είναι, πιθανά, ο …δεδομένα διαταραγμένος Peter Thiel.
Συμφωνώ επίσης με αυτά που αναφέρεις περί Δημοκρατικών. Ως εκ τούτου, με …ευελιξία που θα ζήλευαν και τα ερπετά της Silicon Valley 🐍 🤣 προσβλέπω πλέον σ’ αυτούς!
Αλλάζω γνώμη με αλλάζω γνώμη έχει διαφορά. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Άλλοι πληρώνονται🤑 και άλλοι.. την πληρώνουν😭
Όσον αφορά πάντως τη διαφορά μεταξύ ρομποτικών και ανθρώπινων κειμένων, η εντύπωση της κατωτερότητας των πρώτων οφείλεται στη σύγκρισή τους με τους κλασικούς ή με κορυφαίους επαγγελματίες του λόγου. Σε συγκριση με το 99, 9 % των σύγχρονων Ελλήνων ενηλίκων ή μαθητών λυκείου η ανωτερότητα της ΤΝ στην κατανόηση και παραγωγή λόγου είναι το λιγότερο συντριπτική.
Θα συμφωνούσα, υπό την προϋπόθεση της αφαίρεσης του πρώτου σκέλους : η παραγωγή λόγου εκ μέρους της AI είναι συντριπτικά ανώτερη …από το σύνολο σχεδόν των επαγγελματιών του λόγου, και δεν εννοώ μόνο τους δημοσιογράφους, ειδικά σ’ αυτή τη χώρα – βόθρο. Αλλά ως προς την κατανόηση, ακόμα και αυτή του τελευταίου κουμπούρα του Λυκείου είναι ανώτερη εκείνης της A.I.
Εγώ πάλι ως “επαγγελματίας” του χώρου διαφωνώ απολύτως με το τελευταίο. Δεν πρόκειται καν για προσωπική άποψη.
Και σ’ αυτό το τελευταίο που αναφέρω, δικαιούμαι κι εγώ ως “επαγγελματίας” να έχω άποψη : Ένα από τα καθηκοντά μου ήταν η “επιμέλεια” των κειμένων πριν απ’ τη δημοσίευσή τους. Και, εννοείται ότι υπήρχαν άνθρωποι των οποίων δεν πείραζα λέξη. Αλλά και κάποιοι των οποίων το κείμενο απλώς …ξαναγραφόταν.
Το “ενδιαφέρον” : ένας από αυτούς, ο χειρότερος όλων, είχε το θράσος να με …ρουφιανέψει από πάνω στον Καββαθά ότι …του άλλαζα τα κείμενα! Εννοείται ότι δια της απλής επιδείξεως του “αυθεντικού” κειμένου το θέμα ελύθη αυτομάτως.
Ε λοιπόν ακόμα κι αυτός (ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε) καλύτερη αντίληψη του λόγου είχε από την A.I., για την οποία απλώς …there’s no such thing as “αντίληψη του λόγου”. Πώς το λένε, δεν νοείται.
Μη συγκρίνεις με κείμενα.. εποχής. Έκανα τη συγκεκριμένη κωλοδουλειά 25 τουλάχιστον χρόνια και σου εγγυώμαι ότι το γλωσσικό επίπεδο των σημερινών μαθητών σε σχέση με το προ 15ετίας ακόμα – που ήταν ήδη χαμηλό mind you – είναι κλάσεις κατώτερο.
Ο κλασικός τρόπος εξάλλου με τον οποίο καταλαβαίνει κανείς ότι μια εργασία έχει γράφεί από ΤΝ είναι ότι βρίσκεται μέσα στο θέμα και δεν έχει γραμματικά και συντακτικά λάθη.
Μα…επαναλαμβάνω, στην παραγωγή λόγου καλύτερη είναι η A.I. Από πλευράς κατανόησης είναι σαν μια εξελιγμένη ρομποτική ραπτομηχανή: μπορεί να σου ράψει ένα ολόκληρο φίνο κουστουμάκι σε χρόνο dt, χωρίς να καταλάβει καν τι έκανε.
Οι περιλήψεις κειμένων επίσης της ΤΝ – στις οποίες και οι καλύτεροι ακόμα μαθητές καθώς και η πλειοψηφία των καθηγητών αποτυγχάνουν – αν και χρειάζονται ακόμα δουλειά, έχουν τουλάχιστον ένα μίνιμουμ ευστοχίας και συνοχής. Για να μη μιλήσουμε για τις ερωτήσεις τύπου Σωστό/Λάθος όπου η ΤΝ παρουσιάζει ποσοστό επιτυχίας 100%.
Ισχύει αυτό που έχουμε πει κατ’ επανάληψη : η θριαμβευτική υποδοχή της A.I. από την “ανθρωπότητα” προετοιμάζεται συστηματικά δεκαετίες τώρα δια της συρρικνώσεως του ανθρώπινου δείκτη νοημσύνης (ρητορικά αναφέροντάς τον πάντα).
Ακόμα και στα ’80s να επιχειρούσαν να λανσάρουν τα σημερινά chatbox …ο κόσμος θα γέλαγε.
Προφανώς. Δεν είναι όμως όλοι το ίδιο. Θα γνωρίζεις ότι τα ελληνόπουλα έρχονται σταθερά τελευταία στην Ευρώπη – μιλάω για τους διαγωνισμούς του ΟΟΣΑ – στην κατανόηση κειμένου εδώ και δεκαετίες. Το ίδιο στις φυσικές επιστήμες και στα μαθηματικά. Σταθερά πρώτοι στον κόσμο από την άλλη έρχονται οι Κινέζοι.
Δεν το ήξερα για τα “ελληνόπουλα” αλλά …δε με εκπλήσσει καθόλου. Δεν υπερβάλλω στο “τόσο” όταν λέω ότι αυτή η χώρα είναι ένας βόθρος.
Οι λόγοι δεν είναι της παρούσης και, ούτως ή άλλως, με δεδομένη την αδυνατότητα αναίρεσης, καταλήγεις να τους θεωρείς ανάξιους αναφοράς.
Άντε το πολύ να πεις μια γενικότητα του τύπου “οι τοξικότερες πτυχές της σημερινής γενικής παρακμής βρίσκουν ιδανικό έδαφος ανάπτυξης στα παραδοσιακά ελαττώματα του Έλληνα (ατομικισμός, ευτελής θεατρικότητα, κακεντρέχεια για τον διπλανό etc). Το θέμα είναι, ξανά, ότι το πράγμα δεν αλλάζει.
Το πιστεύω για τα προ 15ετίας. Αλλά, μιλώντας για ραδιόφωνο τουλάχιστον, προτιμώ κάτι Λούλες και Λούληδες που ακούγονται σήμερα, από τους …ξακουστούς “ροκάδες” των ’90s – ’00s, κάτι πτωχανίδεους που τάιζαν τζάμπα μαγκιά το ηλίθιο κοινό τους – …”καβαλάμε τη μηχανή μας και χανόμαστε στο ηλιοβασίλεμα” …και άλλα τέτοια γουστόζικα.
…για να μην το χοντρύνω λέγοντας ότι …ακόμα και το επίπεδο κατανόησης του λόγου του μέσου Έλληνα μουσικογραφιά / radio dj είναι ανώτερο από της A.I.!
Για τη μουσική δεν έχω άποψη. Για την συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μας πάντως τα γραπτά ελληνικά είναι απλά μια ξένη γλώσσα.
Στο βαθμό πάντως που η έννοια “κατανόηση” έχει οφθαλμοφανείς εκδηλώσεις, for all intents and purposes η ΤΝ κατανοεί. Το τι “αισθάνεται” την ώρα που το κάνει – πέραν του ότι δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε – δεν είναι κάτι που αφορά τη δουλειά μας. Γενικότερα το επιχείρημα περί της απουσίας αισθημάτων και συνείδησης έχει πρακτική αξία μόνο στην περίπτωση που κάποιος θέλει να κάνει κακό σε μια τέτοια “μηχανη”.
Ως προς το “τι αισθάνεται το μηχάνημα” κτλ : Δεν είναι ακριβώς έτσι.
Θα έλεγα ότι ένας καλός τρόπος να περιγράψει κάποιος τη διαφορά ανθρώπου – LLM είναι η περιγραφή του τι σημαίνει “λάθος” για τον καθένα τους – πώς κάνει το λάθος ο ένας και πώς ο άλλος.
Ο άνθρωπος κάνει λάθος επειδή αγνοεί διάφορα, ή επειδή …καταλαβαίνει λάθος. Έχει μια ιδέα για τα πράγματα και, ακόμα και όταν σφάλλει, το κάνει με ένα μίνιμουμ συνέπειας με κάποια εσωτερική λογική. Άσε που όταν του αποκαλύπτεται το λάθος, αν δεν είναι τελείως Νεάντερταλ, το παραδέχεται.
Το LLM κάνει λάθος επειδή …δεν καταλαβαίνει. Δεν έχει μοντέλο του κόσμου, μόνο στατιστικές συσχετίσεις. Θα επιλέξει την πιο πιθανή συνέχεια της ακολουθίας λέξεων, ακόμα κι αν αυτή είναι μια κραυγαλέα ασυναρτησία ή ηλιθιότητα. Εξ ου και οι εκπληκτικές παραισθήσεις, η αύρα του …authority με την οποία τις αμολάει, και η ευελιξία με την οποία τις αναιρεί χωρίς να αντιλαμβάνεται την …αποκορύφωση της γελοιοποίησής του.
Πρόκειται φυσικά για θέματα που σηκώνουν τεράστια συζήτηση. Προς το παρόν θα περιοριστώ στην παρατήρηση ότι τα πράγματα δεν είναι όπως θέλουμε να πιστεύουμε, όσον αφορά τουλάχιστον τους ανθρώπους. Το σίγουρο είναι ότι σε αντίθεση με τους τελευταίους – και με μένα συγκεκριμένα – η ΤΝ δεν περιορίζεται από πονοκεφάλους!🤕