Ένα ιδιότυπο είδος συνεργασίας, ανάμεσα σε δυο καλλιτέχνες που δε συναντήθηκαν ποτέ : Οι πιανιστικές συνοδείες στα 24 Καπρίτσια για βιολί του Νικολό Παγκανίνι ήταν η τελευταία συγκροτημένη εργασία από τα χέρια του Ρόμπερτ Σούμαν, στο ψυχιατρικό άσυλο όπου πέρασε τα δυο τελευταία χρόνια της ζωή του. Ο συνθέτης, εμβληματική (και τραγική) φιγούρα του ρομαντικού πνεύματος, είχε ξεκινήσει τις Klavierbegleitungen νωρίτερα, για να τις ολοκληρώσει μετά την έγκλειση, σε “διαλείμματα διαύγειας”. Ακούμε κατά σειρά τα Καπρίτσια : Νο 1, 2, 5, 16. 🟡 🟡 A peculiar kind of collaboration between two artists who never met : The piano accompaniments to Niccolo Paganini’s 24 Caprices for violin were the last coherent work from the hands of Robert Schumann, written in the psychiatric asylum where he spent the final two years of his life. The composer – an emblematic (and tragic) figure of the Romantic spirit – had begun the Klavierbegleitungen earlier, only to complete them after his confinement, in “lucid intervals.” We hear, in order, Caprices Nos. 1, 2, 5, 16.