Ως προς τον κύριο Βαρβιτσιώτη : θα στοιχημάτιζα ότι τον εκτιμώ λιγότερο / αντιπαθώ ακόμα περισσότερο απ’ όσους συμμετέχουν στο διαδικτυακό λιντσάρισμά του, μη έχοντας κάτι άλλο να κάνουν στη ζωή τους. Όχι βεβαίως για τη φράση που ξεστόμισε μετά το τραγικό συμβάν σε μια στιγμή αμηχανίας.
Ξεχνώντας τον παραιτημένο πρώην υπουργό, και γενικά μιλώντας : στην εποχή του virtue signaling, η απομάκρυνση κάποιου από κυβερνητικό πόστο γίνεται απαιτητή …δια βοής και πραγματοποιείται με συνοπτικές διαδικασίες, ανεξαρτήτως αξίας / ικανοτήτων / έργου. Αρκεί γι’ αυτό μια ηλίθια λεκτική αστοχία. Ο χαρακτηρισμός για τη συνθήκη στην οποία βρισκόμαστε είναι : “στο μη περαιτέρω”. Κατά την άποψή μου πάντα.
Στη θέση του ΜΒ θα μπορούσε να είναι ένας καθόλα άξιος άνθρωπος. Η μοίρα του θα ήταν ακριβώς η ίδια.
Το …ξέσπασμα του κυρίου Λιάγκα, κάτω, για την ίδια υπόθεση, πέρα απ’ την εικόνα αγλωσσίας / τρικυμίας εν κρανίω που φιλοτεχνεί, ήταν σαφώς πολύ απρεπέστερο.
Ουδείς από τους Ραν-Ταν-Πλαν του διαδικτύου στράφηκε εναντίον του παρουσιαστή. Ο οποίος όπως διαπίστωσα, είναι και ταμπεραμεντόζος, με …παράδοση στα “ξεσπάσματα” και τα “ξεσπαθώματα”.
