Ακούμε το διαλογιστικό epic των Swans ’The World Looks Red / The World Looks Black’ από το άλμπουμ τους του 2016 The Glowing Man. Οι στίχοι του πρώτου μέρους είχαν πρωτοεμφανιστεί, με άλλη μουσική, στο τραγούδι – συνεργασία του Gira με τους Sonic Youth ‘The World Looks Red’ (Confusion Is Sex, 1983). Όσο για την κλιμάκωση του δεύτερου μέρους (από 5:27 και μετά) συνιστά εκστατική εμπειρία. 🟡 🟡 We are listening to the meditative epic by Swans, ‘The World Looks Red / The World Looks Black’ from their 2016 album The Glowing Man. The lyrics of the first part originally appeared with different music in the song/collaboration between Gira and Sonic Youth, “The World Looks Red”, from their 1983 album Confusion Is Sex. As for the escalation in the second part (from 5:27 onward), it constitutes an ecstatic experience.
Written by Michael Gira Album The Glowing Man Produced by Michael Gira
The World Looks Red
Push it away
The world looks red
People with fish eyes
The ground sucks
Walk on my fingertips
Displacing the fog
The weight of my body
Is too much to bear
The memory drains
The life from a dog
An ocean of insects
Works like a sheet
The immovable fact
Of the world looks red The World Looks Black
Follow the Sleeper Man, follow the Maker Man
Follow the Keeper Man, follow the Leaver Man
Follow the Sleeper Man, follow
Follow, follow, follow, follow
Follow, follow, follow, follow
B-b-bombs are going, b-b-bombs are going
B-b-bombs are going, b-b-bombs are going
Follow the Sleeper Man, follow the Maker Man
Follow the Keeper Man, follow the Leaver Man
Follow the Sleeper Man, follow
Follow, follow, follow, follow
Follow, follow, follow, follow
The world is ours
The world is ours
The world is ours
The world is ours
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Εμένα πάλι ο φόβος μου είναι μήπως ο κόσμος γίνει γκρίζος. Και κρύος. Το είδα σε όνειρο πριν από δέκα περίπου χρόνια. Το Κακό κατέβαινε από τον ουρανό, ενώ οι άνθρωποι λάτρευαν υπνωτισμένοι το θρυμματισμένο σύμβολό του στη Γη. Ούρλιαζα και δεν άκουγε κανένας. Από τα εκατομμύρια των ονείρων που έχω δει, αυτό είναι το μοναδικό που θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια.
Το όνειρό σου παραπέμπει στον Άδη βεβαίως-βεβαίως. Προσέγγιση απείρως πιο εκλεπτυσμένη και κοντά σε μια νοούμενη πραγματικότητα από τη χονδροειδή ηλιθιότητα της κόλασης.
Άσε που δεν απέχει από το να περιγράφει σιγά σιγά αυτήν εδώ την πραγματικότητα, σε πείσμα (για να μη πω εξ αιτίας) των διαρκών επικλήσεων στο “πάθος” τις “ανατροπές” και τα “νέα ξεκινήματα”, οι οποίες (επικλήσεις) τίποτα άλλο δεν κάνουν από το να επιταχύνουν το βύθισμα στο “βασίλειο των σκιών”…οne way or the other.
Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο δικός μας κόσμος. Υπάρχουν κάποιες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που δεν θα ήθελα να επαναλάβω, γιατί το θεωρώ γρουσουζιά. Στο είχα περιγράψει όταν ήταν ακόμα φρέσκο. Κάμποσο καιρό πριν από αυτό είχα δει μια σειρά ονείρων με πρωταγωνιστές καλούς δήθεν γιατρούς που στο τέλος αποδεικνύονταν εγκληματίες. Το περιεχόμενο του σήριαλ ήταν υπερβολικά περίπλοκο για να το θυμάμαι λεπτομερώς, θυμάμαι όμως ότι σου το είχα περιγράψει με τον χιουμοριστικό υποτίθεται τίτλο (από ταινία με τη Βασιλειάδου) “Ο δολοφόνος ήταν ο γιατρός”. Μάλιστα σε κάποιο επεισόδιο πρωταγωνιστούσε ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Πάντως, ακούγοντας το ξεφτιλισμένο “δημοσιογραφικό προσωπικό” επικουρούμενο από ειδικούς αντάξιούς του να βαράει συναγερμους και κώδωνες κινδύνου για την “αποκάλυψη” της εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων κα του κινδύνου που εξ αυτής προδιαγράφεται, αίφνης, ακόμα και για τη …Σούδα,* δε μπορώ να μη σκεφτώ την αντιστοιχία με τις μέρες της ψευτοπανδημίας : αν υπάρχει ένα ορατό pattern σε λειτουργία σε μια πλειάδα θεμάτων ειναι ακριβώς αυτό : επαναπαρουσίαση ενός θέματος που πριν θεωρείτο δεδομένο (and fairly so) σε τόνους αληθινής και …μεταφορικής αποκάλυψης. Το όλον υπάγεται στο κόνσεπτ “σασπένς 24/7”, “απόλυτο” εργαλείο της εξουσίας και, ταυτόχρονα, των κύριων αρωγών της στη διδικασία κατασκευής πραγματικότητας, των μίντια.
* Δε χρειάζεται δα και μνήμη ελέφαντα για να θυμηθεί κανείς ότι τα περί εμβέλειας των πυραύλων στα 4.000 χλμ γράφονται/λέγονται από εδώ και όχι μόνο, from day one.
Δεν ξέρω τι λένε τα δημοσιογραφικά μέσα, κατά τη γνώμη μου όμως υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Ο πόλεμος δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των ούτως ή άλλως περιορισμένων και αποκλειστικά επικοινωνιακών ταλέντων του Τραμπ. Ο Τραμπ δεν είναι Πούτιν. Τακτική, ψυχραιμία, μακροπρόσθεσμο σχέδιο κλπ του είναι άγνωστα. Προφανώς πιστεύεις ακόμα σε αυτόν και προσπαθείς με κάθε τρόπο να τον δικαιολογήσεις και να φανείς καθησυχαστικός. Τα μέχρι στιγμής γεγονότα όμως κάθε άλλο παρά συνάδουν με μια τέτοια εκτίμηση.
Δεν “πιστεύω σ’ αυτόν”, συνήθισα απλώς να τον θεωρώ ό,τι πλησιέστερο στην “κανονικότητα”. Η τελευταία μπορεί να ήταν φρικτή επί της ουσίας : το “σκυλάδικο” background του Τραμπάκουλα, την εβραιοδουλεία του κτλ. τα ήξερα πριν γίνω …γραφικός “υποστηρίζοντάς τον” προ δεκαετίας στον ΗΧΟ. Αλλά, ενστικτωδώς αποστρεφόμενος το γαϊτανάκι των …αλλαγών, προτιμούσα αυτή την “κανονικότητα” από …αυτό που έρχεται. Βεβαίως αυτό το τελευταίο δε θα μπορούσε να μην ενσωματώσει τελικά στους κόλπους του τον ίδιο τον Τραμπάκουλα και αυτό είναι που συμβαίνει. Και ο κίνδυνος είναι όντως υπαρκτός.
Αλλά γιατί άραγε θεωρείται μεγαλύτερος από εκείνον που διαγράφεται εν καιρώ ειρήνης; εδώ έχουμε 4-5 computer nerds – entrepreneurs – …great thinkers of our times να περιφέρονται σε κοινή θέα επαναλαμβάνοντας ότι τα projects στα οποία εργάζονται ανταγωνιζόμενοι αλλήλους θα επιφέρουν απώλεια έως και του 90% των θέσεων εργασίας στο λίαν εγγύς μέλλον, ενώ ταυτόχρονα εκτιμούν την πιθανότητα ολικής εξάλειψης της ανθρωπότητας από αυτά στο …20%. Και παρ’ όλα αυτά …συνεχίζουν. Θέλω να πω, ποιο ειναι μεγαλύτερο τρελοκομείο απ’ τα δυο; Η εισβολή στο Ιράν ή αυτό εδώ; και γιατί για το δεύτερο δε λέγεται σχεδόν τίποτα;
Και τα δύο με τις ευλογίες του Ακατονόμαστου έγιναν. Προσωπικά επίσης δε με αφορούν στο παραμικρό οι ασυνέπειες του εκάστοτε μεροληπτικού σχολιαστή. Ας πρόσεχαν. Δεν είναι δική μου δουλειά. Η δουλειά μου είναι να δηλώνω το προφανές. Ενδιαφέρομαι για τα ίδια τα πράγματα και όχι για τις λέξεις του ενός ή του άλλου. Και προφανώς αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι καλό in any conceivable way.
“Τα πράγματα” είναι οι λέξεις του ενός και του άλλου γι αυτά.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, εννοείται ότι αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι καλό. Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω είναι να “χειροκροτώ” επιλογές πολεμικού τύπου από οποιονδήποτε. Εννοείται επίσης ότι ο Τραμπάκουλας είναι χαλασμένος, και αυτό είχε γίνει αντιληπτό και από τους δυο μας σε ανύποπτο χρόνο.
Δεν χρειάζεται να φανταζόμαστε κάποιο σαλεμένο δικαιωματιστή ως “αντίπαλο δέος”. Ας παραδώσει απλά τα ηνία σε κάποιο ενήλικο άτομο του συντηρητικού χώρου που έχει τουλάχιστον σώας τάς φρένας. Αλλά σιγά μην το κάνει.
Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει τέτοιος, γιατί τα steaks είναι πολύ υψηλά, καθώς οι πάντες έχουν να κερδίσουν από την υπόθεση : ο Lindsey Graham, Νο 1 “επιδραστικός” war monger των συντηρητικών εκστομίζει φράσεις όπως “When this regime goes down, we are going to have a new Middle East, and we are going to make a ton of money”. Για το στρατοβιομηχανικό complex δεν το συζητάμε. Αλλά και tech giants/gurus τύπου Peter Thiel, Musk, Altman etc υποστηρίζουν το όλο θέμα γιατί κερδίζουν (με παχυλά συμβόλαια) απ’ αυτό, ενώ ο κυβερνητικός πακτωλός για “έρευνα και ανάπτυξη” είναι προστατευμένος …βάσει συμβολαίων επίσης. Ίσως αν πυροδοτηθεί καμιά τεραστια ενεργειακή κρίση ν’ αρχίσουν να φωνάζουν. Αλλά ως τότε…
Το χειρότερο είναι ότι η διαμάχη που μαίνεται μεταξύ επιφανών (podcasters) του MAGA movement δείχνει να αφήνει ανέπαφη τη …μάζα των MAGA, η οποία στέκεται ακλόνητη παρά τω πλευρώ του DT κατά 90+%.
Ε τότε ώρα καλή τους. Ας μείνουν με τον Τραμπ μέχρι το τέλος του κόσμου!
Η ασυμβίβαστη πάντως αντιπολεμική στάση πολλών και διαφόρων MAGA pioneers προσωπικά με συγκίνησε. Καμιά φορά η έκπληξη έρχεται από κει που δεν το περιμένεις.
Αν ερχόταν από κει που το περίμενες βέβαια.. δεν θα ήταν τελικά και τόσο έκπληξη😇
Αποδεικνύει αν μη τι άλλο ότι οι Republicans είναι στοιχειωδώς νορμάλ άνθρωποι. Οι Democrats είναι επιπέδου Ερυθροφρουρών και βάλε. Ίχνος κριτικής δεν έκαναν όσο καιρό περιφερόταν ο ζωντανός νεκρός σαν “πρόεδρος των ΗΠΑ”. Και ο λόγος που στράφηκαν τελικά εναντίον του ήταν ότι έγινε ρόμπα στο debate. Και με το ίδιο στρατευμένο πάθος υποστήριξαν την ηλίθια όταν έφυγε τελικά ο γέρος, ζητωκραυγάζοντας τις ασυναρτησίες της.
Συμφωνώ. Αρκεί να ξεφορτωθούν με κάποιο τρόπο τον Τραμπ, γιατί μόνο νορμάλ δεν είναι αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος. Ή ας τον κρατήσουν τέλος πάντων για μασκότ – αφού αρέσει τόσο πολύ στον κόσμο – και ας παίρνει κάποιος άλλος τις τελικές αποφάσεις.
Το πρόβλημα της υποθέσεως με τον Trump είναι αυτό που μέχρι μια στιγμή ήταν το πλεονέκτημα : you can’t tell the motherfucker what to do. Ιδίως τώρα που την έχει δει (μέσω mind control, η απλού στριψίματος της βίδας) ότι είναι on a mission from God.
Εν τω μεταξύ, η “νεότερη εξέλιξη” είναι ότι ξεκινάνε πάλι διαπραγματεύσεις : ο Τραμπάκουλας μάζεψε το τελεσίγραφο καθότι “υπήρξαν παραγωγικές συζητήσεις”, ενώ οι Ιρανοί δηλώνουν ότι απλώς λέει ψέματα.
Καλά προφανώς λέει ψέματα. Θα του παραπονέθηκαν τίποτα Σαουδάραβες και Καταριανοί και κατά την προσφιλή του συνήθεια ρίχνει άδεια να πιάσει γεμάτα.
Εννοείται.
Δεν είναι αυτά που με πειράζουν πάντως εμένα με τον Τ. Να μη σου πω ότι μου φαίνονται και συμπαθητικά λιγάκι, του στιλ “λαμόγιο” με τη γραφική έννοια.
Ούτε κι εμένα με πειράζουν: ο κατεργαράκος που προσπαθεί να τα μπαλώσει όπως όπως και να βγει κι από πάνω. Μακάρι να έκανε μόνο τέτοια. Ή ακόμα καλύτερα να μη χρειαζόταν τέτοιες κουτοπονηριές in the first place.