Για τους περίπου πανηγυρικούς τόνους με τους οποίους θα αντιμετωπιζόταν η “ήττα Τραμπ” απ’ τους αναλυτές των μίντια, αμφιβολία δεν υπήρχε : ούτως ή άλλως μιλούσαν γι’ αυτήν απ’ την αρχή της επιχείρησης (όχι και άδικα, για να είμαστε εντάξει : ο mr. Τραμπάκουλας δείχνει να τα έχει κάνει θάλασσα). Τούτου δοθέντος …αναρωτιέμαι αν είμαι ο μόνος που έχουν αρχίσει να του δίνουν στα νεύρα :
Πρώτον, το αλαζονικό θράσος με το οποίο “φρουροί”, μουλάδες και διάφοροι …μηδίζοντες μιλούν περί ανεξαρτησίας του Λιβάνου απειλούμενης από το Ισραήλ. Αυτό, ενώ ο Λίβανος τελεί υπό κατοχή εκ μέρους του ίδιου του Ιράν, δεκαετίες τώρα, με τη Χεζμπολά εκεί κράτος εν κράτει.
Δεύτερον, η συντεταγμένα soft-on-Iran, και λίγα λέω, μιντιακή προσέγγιση, περιλαμβάνουσα τη θυματοποίηση / ηρωοποίηση του “θεοκρατικού” καθεστώτος (μιλάμε για ανθρώπους που πέρναγαν με στρατιωτικά φορτηγά πάνω απ’ τα πλήθη των διαδηλωτών). Για να μη μιλήσουμε για το Ισραήλ, για το οποίο ο όρος “γενοκτονία” έχει πλέον καθερωθεί με όρους “concept creep-on-steroids”. Στη Γάζα; γενοκτονία. Στο Λίβανο; γενοκτονία. Ένα άνθρωπο να σκοτώσει σε κάποιο σημείο του πλανήτη το Ισραήλ, για …γενοκτονία θα πρόκειται.
Η αίσθηση που αποκομίζεις είναι ότι η ίδια η “αλλαγή στρατηγικής” της Trump administration δεν απηχεί παρά τη συμμόρφωσή της με τα κελεύσματα της MAGA βάσης. Η τελευταία έχει μεταστραφεί ομοθυμαδόν κατά του παραδοσιακού συμμάχου – protege των ΗΠΑ, και ο ρόλος που παίζουν σ’ αυτό οι ταγοί της είναι δύσκολο να υποτιμηθεί. Το ίδιο δύσκολα μπορεί να υποτιμηθεί ο επηρεασμός αυτών των τελευταίων από κέντρα ισχύος της Μέσης Ανατολής. Το παρατσούκλι / παραλλαγή του ονόματος του Tucker Carlson που κυκλοφορεί στους κύκλους των ιδεολογικών του αντιπάλων, είναι εύγλωττο : Tucker Qatarlson. Και, για τους σοβαρά ασχολούμενους, η άποψη ότι αποτελεί συκοφαντία, δεν ευσταθεί ιδιαίτερα.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Από καθαρά στρατιωτικής απόψεως πάντως οι επιδόσεις του Ισραήλ είναι το λιγότερο εξευτελιστικές. Μόνο να βομβαρδίζουν ξυπόλυτους είναι ικανά τα εβραιόπουλα και πρότυπα μη-κράτη σαν το Λίβανο καληώρα. Δυο φορές που έκαναν τον λάθος να εμπλακούν με το Ιράν – με τη συνοδεία του μπαμπά εννοείται, σιγά μην πήγαιναν μόνοι τους – δεν τους βγήκε όπως περίμεναν. Οπότε το γύρισαν και πάλι στην εξόντωση αμάχων. Κάπου πρέπει να πνίξουν κι αυτοί τον πόνο τους.
Οι Ιρανοί είναι πιο κωλοπετσωμένοι, αυτό να λέγεται. Έχουν εξασκηθεί ισοπεδώνοντας με θωρακισμένα οχήματα τους διαδηλωτές τους.
Και σε αυτό είναι καλοί, καλύτεροι ακόμα είναι όμως απέναντι σε κράτη οπλισμένα σαν αστακούς. Απέναντι στα οποία ο στρατός του Ισραήλ την κάνει με μικρά πηδηματάκια. Με τρόμο σκέφτομαι τι θα γινόταν στην υποθετική περίπτωση που θα κάναμε καμιά κουτουράδα μαζί τους απέναντι στη Τουρκία. Θα έπρεπε να τους κρατάμε το χέρι για να μη βάλουν τα κλάματα. Σε περίπτωση φυσικά που θα είχε απομείνει κανένας τους μαζί μας!
Εκεί που διαπρέπουν καλύτερα απ’ όλα οι Ιρανοί είναι στο να πολεμούν …δι’ αντιπροσώπου. Στην παρούσα φάση πάντως δεν είδα πού ακρβώς πολέμησαν. Ο θρίαμβός τους προέρχεται αποκλειστικά από εκβιασμούς (κλείσιμο Στενών) και άσκηση τρομοκρατίας στις γύρω χώρες.
Ως προς το Ισραήλ, αυτό με την εξόντωση αμάχων, εξακολουθώ να μην το καταλαβαίνω. Οι επιχειρήσεις στο Λίβανο ας πούμε, είναι εναντίον αμάχων; ‘Η μήπως πρέπει ένα κράτος να ανέχεται επ’ άπειρον ένα μάτσο θρασύδειλους που το χτυπούν κρυμμένοι / ενσωματωμένοι σε αστικές δομές;
Η πλάκα είναι ότι, σε αντίθεση με ένα αντίπαλο μη έχοντα σχέση με νομικούς περιορισμούς οπουδήποτε είδους, το Ισραήλ κάνει προειδοποιήσεις για εκκένωση πριν από κάθε χτύπημα. Και γενικώς ακολουθεί, σε ένα βαθμό έστω, τους διεθνείς κανόνες εμπλοκής.
Εννοείται φυσικά ότι, τόσο τα αμέσως προηγούμενα, όσο και τα αντίθετά τους, ελέγχονται ως ισραηλινή ή …αντι-ισραηλινή προπαγάνδα. Διαλέγει κανείς τι θα πιστέψει.