Για τους περίπου πανηγυρικούς τόνους με τους οποίους θα αντιμετωπιζόταν η “ήττα Τραμπ” απ’ τους αναλυτές των μίντια, αμφιβολία δεν υπήρχε : ούτως ή άλλως μιλούσαν γι’ αυτήν απ’ την αρχή της επιχείρησης (όχι και άδικα, για να είμαστε εντάξει : ο mr. Τραμπάκουλας δείχνει να τα έχει κάνει θάλασσα). Τούτου δοθέντος …αναρωτιέμαι αν είμαι ο μόνος που έχουν αρχίσει να του δίνουν στα νεύρα :
Πρώτον, το αλαζονικό θράσος με το οποίο “φρουροί”, μουλάδες και διάφοροι …μηδίζοντες μιλούν περί ανεξαρτησίας του Λιβάνου απειλούμενης από το Ισραήλ. Αυτό, ενώ ο Λίβανος τελεί υπό κατοχή εκ μέρους του ίδιου του Ιράν, δεκαετίες τώρα, με τη Χεζμπολά εκεί κράτος εν κράτει.
Δεύτερον, η συντεταγμένα soft-on-Iran, και λίγα λέω, μιντιακή προσέγγιση, περιλαμβάνουσα τη θυματοποίηση / ηρωοποίηση του “θεοκρατικού” καθεστώτος (μιλάμε για ανθρώπους που πέρναγαν με στρατιωτικά φορτηγά πάνω απ’ τα πλήθη των διαδηλωτών). Για να μη μιλήσουμε για το Ισραήλ, για το οποίο ο όρος “γενοκτονία” έχει πλέον καθερωθεί με όρους “concept creep-on-steroids”. Στη Γάζα; γενοκτονία. Στο Λίβανο; γενοκτονία. Ένα άνθρωπο να σκοτώσει σε κάποιο σημείο του πλανήτη το Ισραήλ, για …γενοκτονία θα πρόκειται.
Η αίσθηση που αποκομίζεις είναι ότι η ίδια η “αλλαγή στρατηγικής” της Trump administration δεν απηχεί παρά τη συμμόρφωσή της με τα κελεύσματα της MAGA βάσης. Η τελευταία έχει μεταστραφεί ομοθυμαδόν κατά του παραδοσιακού συμμάχου – protege των ΗΠΑ, και ο ρόλος που παίζουν σ’ αυτό οι ταγοί της είναι δύσκολο να υποτιμηθεί. Το ίδιο δύσκολα μπορεί να υποτιμηθεί ο επηρεασμός αυτών των τελευταίων από κέντρα ισχύος της Μέσης Ανατολής. Το παρατσούκλι / παραλλαγή του ονόματος του Tucker Carlson που κυκλοφορεί στους κύκλους των ιδεολογικών του αντιπάλων, είναι εύγλωττο : Tucker Qatarlson. Και, για τους σοβαρά ασχολούμενους, η άποψη ότι αποτελεί συκοφαντία, δεν ευσταθεί ιδιαίτερα.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Από καθαρά στρατιωτικής απόψεως πάντως οι επιδόσεις του Ισραήλ είναι το λιγότερο εξευτελιστικές. Μόνο να βομβαρδίζουν ξυπόλυτους είναι ικανά τα εβραιόπουλα και πρότυπα μη-κράτη σαν το Λίβανο καληώρα. Δυο φορές που έκαναν τον λάθος να εμπλακούν με το Ιράν – με τη συνοδεία του μπαμπά εννοείται, σιγά μην πήγαιναν μόνοι τους – δεν τους βγήκε όπως περίμεναν. Οπότε το γύρισαν και πάλι στην εξόντωση αμάχων. Κάπου πρέπει να πνίξουν κι αυτοί τον πόνο τους.
Οι Ιρανοί είναι πιο κωλοπετσωμένοι, αυτό να λέγεται. Έχουν εξασκηθεί ισοπεδώνοντας με θωρακισμένα οχήματα τους διαδηλωτές τους.
Και σε αυτό είναι καλοί, καλύτεροι ακόμα είναι όμως απέναντι σε κράτη οπλισμένα σαν αστακούς. Απέναντι στα οποία ο στρατός του Ισραήλ την κάνει με μικρά πηδηματάκια. Με τρόμο σκέφτομαι τι θα γινόταν στην υποθετική περίπτωση που θα κάναμε καμιά κουτουράδα μαζί τους απέναντι στη Τουρκία. Θα έπρεπε να τους κρατάμε το χέρι για να μη βάλουν τα κλάματα. Σε περίπτωση φυσικά που θα είχε απομείνει κανένας τους μαζί μας!
Εκεί που διαπρέπουν καλύτερα απ’ όλα οι Ιρανοί είναι στο να πολεμούν …δι’ αντιπροσώπου. Στην παρούσα φάση πάντως δεν είδα πού ακρβώς πολέμησαν. Ο θρίαμβός τους προέρχεται αποκλειστικά από εκβιασμούς (κλείσιμο Στενών) και άσκηση τρομοκρατίας στις γύρω χώρες.
Ως προς το Ισραήλ, αυτό με την εξόντωση αμάχων, εξακολουθώ να μην το καταλαβαίνω. Οι επιχειρήσεις στο Λίβανο ας πούμε, είναι εναντίον αμάχων; ‘Η μήπως πρέπει ένα κράτος να ανέχεται επ’ άπειρον ένα μάτσο θρασύδειλους που το χτυπούν κρυμμένοι / ενσωματωμένοι σε αστικές δομές;
Η πλάκα είναι ότι, σε αντίθεση με ένα αντίπαλο μη έχοντα σχέση με νομικούς περιορισμούς οιουδήποτε είδους, το Ισραήλ κάνει προειδοποιήσεις για εκκένωση πριν από κάθε χτύπημα. Και γενικώς ακολουθεί, σε ένα βαθμό έστω, τους διεθνείς κανόνες εμπλοκής.
Εννοείται φυσικά ότι, τόσο τα αμέσως προηγούμενα, όσο και τα αντίθετά τους, ελέγχονται ως ισραηλινή ή …αντι-ισραηλινή προπαγάνδα. Διαλέγει κανείς τι θα πιστέψει.
Κοίτα, μέσα σε τόσο κόσμο που σκότωσε στα κουτουρού το IDF σε Λίβανο και Γάζα, όλο και κάποιος κακός της Χεζμπολάχ θα κρυβόταν. Ή κάποιος μελλοντικός κακός, για όσους κατηγορούν το IDF για ιδιαίτερη προτίμηση στα βρέφη. Με την ίδια λογική βέβαια θα μπορούσαμε αύριο κι εμείς να ισοπεδώσουμε με βόμβες την ευρύτερη περιοχή της Ομόνοιας απόλυτα σίγουροι ότι θα σκοτώναμε περισσότερους κακούς από το IDF!
Όσον αφορά το Ιράν παρεμπιπτόντως, είμαι ο πρώτος που θα τονίσει το γεγονός ότι πολέμησε βρώμικα. ΚΑΙ βρώμικα για την ακρίβεια, δεδομένου ότι στο ενδιάμεσο ισοπέδωσε μεγάλες ισραηλινές περιοχές, ωθώντας τούς ισραηλινούς να ζητήσουν πρώτοι διακοπή των εχθροπραξιών. Κι ας το παίζουν απέθαντοι.
Ως προς τους Οθωμανούς, τι πρέπει να κάνει δηλ. κάποιος με το νταβατζιλίκι που πουλάνε; Εδώ σε λίγο δε θα τομλμάς να βγεις στα 6.001 μίλια να ψαρέψεις, και θα συλλαμβάνεσαι / οδηγείσαι στην τουρκική δικαιοσύνη. Ή υπάρχει άλλος έτοιμος να μας υποστηρίξει απέναντί τους …προς δικό του όφελος;
Όσον αφορά τον TC παρεμπιπτόντως, κι εμένα κάπου με κούρασε η εμμονή του με το Ισραήλ – ειδικά όταν παίρνει εκείνο το βλοσυρό ύφος – κι ας έχει κάπου τα δίκια του. Εμένα με είδες, γενικά δεν μιλάω πια για το θέμα. Διαγωγή κοσμία. Κάπου όμως ήθελα να βγάλω κι εγώ το άχτι μου βρε αδερφέ!
Δόξα τω Θεώ, δε μου διαφεύγει η “αβρότητα” με την οποία αντιμετωπιζουν διαχρονικά οι Ισραηλινοί τους αντιπάλους τους – και μόνο το “Εικόνα και Πραγματικότητα της Ισραηλο-Παλαιστινιακής Διαμάχης” (Φίνκελστάιν) να διαβάσει κανείς …φτάνει. Αλλά αυτό που μου τη δίνει, και αυτό λέω εξ αρχής, είναι ότι σιγά-σιγά εδώ πάνε να αναβιώσουν τα ’80s, με Παπανδρέου-Αραφάτ, και μ’ ένα “παλαιστινιακό λαό” σε τουρκολατρικό παραλήρημα, de facto δηλ. εχθρικό μας.
Καλά τώρα μην περιμένεις καμιά ισορροπημένη προσέγγιση για ένα ζήτημα που είναι πράγματι σημαντικό. Εδώ σε ζητήματα της πλάκας και γίνεται μέρα μεσημέρι το έλα να δεις. Ζούμε στην εποχή του άσπρο-μαύρο/καλός-κακός. Ακόμα και δεξιός-αριστερός, αν είναι δυνατόν εν έτει 2026.
Ως προς τον Carlson, για να το θέσω απλά: ο τύπος έχει αγοράσει σπίτι στο Κατάρ. Επιχειρηματολογώντας μάλιστα επ αυτού με το “αφοπλιστικό” : “δε μου έχουν δώσει λεφτά αυτοί …εγώ τους έχω δώσει!“.
Ό,τι πεις, άρχοντα.
Και στον Τραμπάκουλα έδωσαν προχτές ένα ωραίο αεροπλανάκι μισού.. δισεκατομμυρίου.
Άπρο-μαύρο rules. Και αυτό δεν οφείλεται πουθενά αλλού απ’ την καλή μας τεχνολογία και το δημιούργημα αυτής, “social” media : Η εξ αποστάσεως …άμεση εν τούτοις επικοινωνία. Το όλον ανάγεται σε μια ατάκα του … Σταλόνε σε ένα έργο των mid-80s (‘Cobra’, αν θυμάμαι). Κάποιος στην άλλη άκρη της γραμμής τον έβριζε και τον απειλούσε με ακραίο και καλά τρόπο, κι ο κυρ-μαλάκας του λέει : “Είσαι πολύ σκληρό αγόρι …από το τηλέφωνο”.
Κατά τα φαινόμενα πάντως ο Τραμπάκουλας ετοιμάζεται να πνίξει τον πόνο του στην Κούβα. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου “τι το ιδιαίτερο έχει το συγκεκριμένο νησί που το καθιστά στρατηγικά σημαντικό” απάντησε ότι “βρίσκεται κοντά μας” ενώ ταυτόχρονα “έχει ωραίες παραλίες”. Από την άλλη βέβαια δεν ξέρω πόσοι κουβανοί στενοχωριούνται στην ιδέα να μεταναστεύσουν νόμιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ωχ, η απάντηση πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα “σαν Έλληνες”. Γιατί κάτι αντίστοιχο λέει ο αρχιτουρκόχοιρος για τα καημένα τα νησιά μας. Με δεδομένη δε την αμοιβαία εκτίμηση που τον συνδέει με τον Τραμπάκουλα, δεν αποκλείεται να προκύψει και αμοιβαία κατανόηση.
Γενικά δε φτάνει η γενικά δυσάρεστη εξέλιξη σε όλα τα ταμπλό και σε παγκόσμιο επίπεδο, υπάρχουν σπέσιαλ κακές προοπτικές για μας σαν χώρα.
Truth be told κι εγώ αυτό σκέφτηκα πρώτο. Έσπευσα βέβαια να καθησυχάσω τον εαυτό μου με το επιχείρημα ότι ο Ερντογάν απέχει παρασάγγας από το επίπεδο άνοιας του Τραμπάκουλα. Έλα όμως που η άνοια στην εποχή μας είναι γενικευμένο φαινόμενο και όχι ζήτημα ηλικίας..😕
Ο Ερντογάν είναι “κολημμένος με τη μπάλα” που λέγανε παλιά – δεν ξέρω μπορεί να το λένε ακόμα.
Το έμμονο βλέμμα, προσηλωμένο στο κενό, η καμπανιστή φωνή (βοηθούσης και της …μουσικότητας της τουρκικής γλώσσας) και από πάνω η πονηρία και η ηγετική ικανότητα, μου τον καθιστούν μια πρωτοφανώς δυσάρεστη περίπτωση. Πάντα αντιπαθούσα τους ομοζωδιακούς μου, άνδρες (ιδίως) και γυναίκες, αλλά άμα τη εμφανίσει αυτού εδώ …γίνομαι άλλος άνθρωπος.
Εν πάση περιπτώσει, ο τύπος είναι τελείως χαμένος σε νεο-οθωμανικά οράματα – πόσο απέχει αυτό απ’ τον κλινκό ορισμό της άνοιας, ιδέα δεν έχω.
Τις όποιες ελπίδες μου έχω εναποθέσει όχι βέβαια στο ανυπόληπτο Ισραήλ, αλλά στο γεγονός ότι, όσο άχρηστη κι αν είναι γενικότερα η χώρα μας, έχει τόσο τη βούληση όσο και την ικανότητα να προκαλέσει σημαντική ζημιά στην Τουρκία. Και το λέω αυτό έχοντας γνώση εκ των έσω, κι ας είναι τριακονταετίας επί ξενέρωτου Σημίτη. Συν τις εξοντωτικές κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης – τις οποίες δεν φείδεται για τη νεόκοπη Ουκρανία πόσο μάλλον για μια χώρα με το brand name Hellas. Όλα τα παραπάνω βέβαια με την προϋπόθεση ότι δεν θα πάμε γυρεύοντας.
Ελπίζω μόνο με το “πάμε γυρεύοντας” να μην εννοείς …ανυπακοή στις εντολές του λεχρίτη περί αδείας για να βήξουμε έξω απ’ τα 6 μίλια…
Όχι βέβαια. Εννοώ “πατριωτικές” κουτουράδες τύπου Κύπρου 74. Ή γιούργια στα παλιούρια με τους.. παλιόφιλους τους Εβραίους.
Σιγά μην πάρουν και επιθετική πρωτοβουλία οι κλασομέντουλες. Εδώ αμφιβάλλω αν θα σαλέψουν καν σε περίπτωση πρόκλησης. Η οποία παρεμπιπτόντως, ιδίως από Σεπτέμβριο, αποτελεί το most likely scenario.
Δεν έχει σχέση με την εκάστοτε κυβέρνηση. Επί Μεταξά και οι κομμουνιστές ακόμα πολέμησαν σα λυσσασμενα σκυλιά – τους Ιταλούς μιλάμε που δεν τους ήξεραν καν. Πόσο μάλλον σήμερα τους Τούρκους με τα γνωστά ενδιάμεσα προηγούμενα. Πίστεψέ με, αν εξαιρέσουμε μια μικροσκοπική καλομαθημένη μειοψηφία που πανικοβληθηκε στην επιστράτευση των Ιμίων, η συντριπτική πλειοψηφία των αξιωματικών ήταν κυριολεκτικά ενθουσιασμένη. Κι εμείς οι πουθενάδες φαντάροι ακολουθούσαμε τυφλά χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτε.
Εντάξει δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά για το Μητσοτάκη. Αλλά ρε φίλε μέχρι και ο Σημίτης κράτησε κάπου τα μπόσικα!
Γιατί εγώ θυμάμαι ότι η στάση του Σημίτη στα Ίμια θεωρήθηκε ενδοτική τουλάχιστον;
Δεν ξέρω τι έλεγαν εκείνη την περίοδο τα ΜΜΕ, τα συνοριακά στρατόπεδα πάντως – είμαι σε θέση να το γνωρίζω γιατί απλά.. ήμουν εκεί – περίμεναν με τα όπλα παρά πόδας τη σχετική εντολή. Μη με βάζεις τώρα να μπω σε λεπτομέρειες που καλύπτονται από το στρατιωτικό απόρρητο. Κατά τάλλα μια χαρά έκανε η κυβέρνηση και αναζήτησε ταυτόχρονα διπλωματική λύση μέσω Αμερικής. Πιθανότατα το μόνο καλό της θητείας της. Κι ας λένε ό, τι θέλουν οι πατριώτες των ΜΜΕ.
Εκ των υστέρων βέβαια η όλη φάση μου φαίνεται γελοία. Δυο γειτονικές χώρες ένα βήμα πριν τον ολοκληρωτικό πόλεμο επειδή δυο μαλάκες από τη μία και δύο από την άλλη πλευρά κατέλαβαν εκ περιτροπής μια βραχονησίδα που δεν είχε ακούσει ποτέ στη ζωή του κανένας. Οι ανθρωποκτονίες για μια θέση παρκαρίσματος ακούγονται σχεδόν.. λογικές.
Τέλος πάντων οι περισσότεροι σκοτωμοί – των αυτοκτονιών περιλαμβανομένων – για μαλακίες γίνονται. Ίσως επειδή το να σκοτώνεται κανείς είναι από μόνο του μαλακία.
Σε μια “φιλοσοφική” προσέγγιση εννοείται ότι η διαχρονική σπορά πτωμάτων στα πεδία της μάχης, εκτός από εφιαλτική είναι και αδικαιολόγητη, λαμβάνοντας υπόψη τους “λόγους” που προτάσσονται συνήθως.
Αυτό δεν πρέπει επ’ ουδενί να θολώνει τα νερά ως προς τη διεκδίκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Γιατί μπαίνοντας σ’ αυτό το τριπ, εντος ολίγου νομίζω ότι ακούω τη γλοιώδη φωνή της Μαρίας Αναστασοπούλου (παρτενέρ του Παπαδάκη τότε) να απαντάει στο φουκαρά Βελόπουλο λέγοντα τα αυτονόητα : “και τι θέλετε δηλαδή, να πάμε σε πόλεμο κυριε Βελόπουλε;”
Τώρα, μακρυά από μένα οι επαγγελματίες μπατριώτες και οι λογής – λογής στρατόκαυλοι. Αλλά το ΕΛΙΑΜΕΠ spirit είναι όχι απλώς αντιαισθητικό, αλλά τελείως ανυπόφορο. Γενικώς, όταν μια πρόκληση μένει αναπάντητη, εκ των πραγμάτων θα επαναληφθεί στο πολλαπλάσιο.
Δυστυχώς κάπως έτσι γίνεται συνήθως. Από την άλλη βέβαια μια δυσανάλογη απάντηση προκαλεί ακόμα πιο δυσανάλογη αντανταπάντηση κοκ. Anyway φαίνεται ότι κατά καιρούς οι άνθρωποι τρώγονται απλά να σκοτωθούν. Δικαιολογίες βρίσκονται άφθονες.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Τούρκοι έχουν πέσει θύματα των οραμάτων ενός αρρωστημένου, επικίνδυνα γελοίου υποκειμένου. Ο ΡΤΕ, μια “υπερβατική” βερσιόν των προκατόχων του λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής των τοξικότερων από τις ψευδαισθήσεις που αποτελούν το υπόβαθρο του “τουρκικού έθνους”. Ο τύποι πολύ πριν το Αιγαίο και τα νησιά, διεκδικούν από δεκαετίες την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά της Μ. Ασίας, από Ναούς, θέατρα, έργα τέχνης, μέχρι τον fuckin’ Όμηρο… Σήμερα, με τη φροντίδα του ΡΤΕ, ο Τούρκος πολίτης εντρυφεί σ’ αυτή την “ιστορία” από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Θέλω να πω, εδώ από ένα σημείο και μετά δεν τίθεται θέμα “πατριωτισμού” αλλά στοιχειώδους ηθικής. Και αισθητικής πάνω απ’ όλα.
Εννοείται ότι, απ’ την άλλη, ο εν λόγω νοιάζεται όντως το λαό του, ο οποίος χάρη σ αυτόν έχει γνωρίσει σαφώς καλύτερες μέρες – κι ας πιπιλάνε οι καραγκιόζηδες την ίδια καραμέλα περί “τουρκικής οικονομίας που καταρρέει” (όπως καταρρέει και …ο ιδιος ο Ερντογάν άλλωστε…)
Γνωρίζω πολύ καλά την τουρκική προσπάθεια σφετερισμού της μικρασιατικής αρχαιότητας αρχής γενομένης από τον Κεμάλ. Όχι ότι τα παίρνει στα σοβαρά κανείς αυτά τα πράγματα έξω από το σχολικό περιβάλλον της Τουρκίας. Τα ίδια πάνω κάτω εξάλλου κάνουν οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί. Εμείς το brand name Hellas το καπαρώσαμε πάντως εγκαίρως και τη δουλειά του την έκανε με το παραπάνω. Στην εσωτερική προπαγάνδα του εκάστοτε κράτους δεν μπορούμε να επέμβουμε αποτελεσματικά.
Το θέμα είναι ότι τα παίρνει σοβαρά ο μέσος Τούρκος υπάνθρωπος, τώρα πλέον και από προσχολική ηλικία. Και ότι φτάνοντας σε στρατεύσιμη ηλικία γίνεται όσο να΄ναι πιο επικίνδυνος, γιατί …τον πνίγει το “δίκιο” του.
Θυμάμαι στο ξενοδοχείο όπου έμενα τις τελευταίες φορές που είχα πάει Χίο, διάφορους κωλότουρκους γύρω μου να παίρνουν το πρωινό τους. Την αυποψίαστη βλακεία / αυταρέσκεια που απέπνεαν οι τσαχπινοφωνές και τα χασκόγελά τους. Γενικά η πιο αντιπαθητική βερσιόν Τούρκου είναι αυτή του φραγκάτου, και καλά κοσμοπολίτη – τύποι σαν αυτούς εν τω μεταξύ έχουν αγοράσει ένα σωρό εκτάσεις σε όλα τα νησιά του Αιγαίου. Του δικού μου εννοείται προεξάρχοντος.