To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Για αυτό το τραγούδι ο Dylan έχει κατηγορηθεί από απομνημονεύτων για τα εγκλήματα του “σεξισμού” και του “μισογυνισμού” . Γράφτηκε την χρονιά του υποτιθέμενου βιασμού, και κυκλοφόρησε με το άλμπουμ Blonde On Blonde το 1966.Διαλέγω την βερσιόν από το Concert For Bangladesh – μαζί με τους George Harrison, Ringo Starr, Leon Russell. Because of this song, Dylan had been accused,…
Το φαινόμενο μιας γυναίκας που εμφανίζεται απ’ το πουθενά καταγγέλλοντας βιασμούς και κακοποιήσεις * που συνέβησαν πριν 56 χρόνια, δεν χρήζει σχολιασμού. Θα έχρηζε ψυχιατρικής παρακολούθησης, αν η εν λόγω πρακτική είχε κάποιο νόημα.Οι κατηγορίες της αγνώστων στοιχείων κυρίας, στο pattern των εκπορευόμενων από τα άδυτα του metoo movement, ανήκουν στην κατηγορία του μη αποδείξιμου και μη καταρρίψιμου : στόχος…
Απλές κουβέντες. Μια άποψη που δεν βλέπω ποιος δεν θα προσυπογράψει.
Με μια μικρή έρευνα, διαπίστωσα ότι το κύρος του βρετανικού Francis Crick Institute είναι “υπεράνω υποψίας”. Εννοείται ότι δεν είμαι σε θέση να αποτιμήσω την αξία του Ινστιτούτου. Θέλω απλώς να επισημάνω ότι, ο κύριος που μιλάει στο βίντεο, στέλεχος του FCI, αποτελεί μέρος του συστήματος, και ότι δύσκολα κάποιος θα τον ξεπετάξει ως “ψεκασμένο”.Τούτων δοθέντων, περνάμε στο βίντεο, όπου…
Ξύπνησα σήμερα μ’ αυτό το τραγούδι στο μυαλό μου. Το προτιμώ με το βίντεο. Από τις [λίγες σχετικά, τόσο] μεγάλες στιγμές των mainstream ’80s.I woke up this morning with this song in my head. I prefer it with the video. One of the [relatively few such] great moments of the mainstream ‘80s. Hey hey hey ye hey now no now…
Θυμάμαι ένα διαδικτυακό κωλόχαρτο τύπου Lifo [μάλλον αυτό ήταν] να διαλαλεί ότι “η νίκη κατά του κορωνοϊού έχει άρωμα γυναίκας” [μιλάμε για Μάιο του ’20, όπου οι πέρα-βρέχει-ηλίθιοι θεωρούσαν ότι φτάναμε στο τέλος της κρίσης]. Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα πυγμής και αποτελεσματικότητας, σε συνδυασμό με …ενσυναίσθηση, αναφερόταν η περίπτωση της Νεοζηλανδής πρωθυπουργού Jacinda Ardern.Σήμερα, η Νεοζηλανδή πρωθυπουργός οδηγεί τη χώρα σε…
Από τα χείλη αρμοδίων, ενός “ειδικού” και ενός “πολιτικού”, ακούστηκαν φράσεις …παρήγορες.Πρώτος, εχτές, ο κύριος Τζανάκης, άγγελος εφιαλτικών δεινών επί μονίμου βάσεως απ’ την λεβεντογέννα Κρήτη. Ο κύριος αυτός, με λεζάντα “πιθανότητα για ένα εφιάλτη χειρότερο απ’ το Μπέργκαμο”, παλινδρομούσε επί ένα πεντάλεπτο που άντεξα να τον ακούω, ανάμεσα σε προειδοποιήσεις ότι δεν θα υπάρχουν κρεβάτια ΜΕΘ για άλλα περιστατικά,…
Με τη Δύση εισερχόμενη σε περίοδο παγκοσμιοποιημένης hi tech τυραννίας, με το διεφθαρμένο ιατροφαρμακευτικό σύμπλεγμα στην αιχμή του δόρατος και αδίστακτες πολιτικές μαριονέτες να “εγκυρώνουν” τις κινήσεις του, ενδιαφέρον προκαλεί η επανεμφάνιση των Ταλιμπάν. Η παράδοση του Αφγανιστάν στα χέρια τους αποβαίνει, ή έχει σχεδιαστεί ως, χρήσιμη για τους Παγκοσμιοποιητές : ο μαινόμενος φασιστικός ολοκληρωτισμός βρίσκει τον “απόλυτο” αποδιοπομπαίο τράγο…
Το ζουμί της υπόθεσης βρίσκεται στον τίτλο της Washington Post : THE WORLD’S MORAL OBLIGATION TO AFGHAN REFUGEESΑπέναντι στους Αφγανούς πρόσφυγες [;] έχουμε όλοι μας ηθική υποχρέωση. Κάτι αντίστοιχο με την αντιστροφή της κλιματικής αλλαγής και την επιπέδωση της καμπύλης. Ο “Πρόεδρος Μπάιντεν” κατηγορεί για τα τεκταινόμενα στο Αφγανιστάν την κυβέρνηση Τραμπ, με το ίδιο ανοϊκό θράσος που το έκανε…
Μια μπαλάντα από το Stand Up, δεύτερο άλμπουμ των Jethro Tull. Έξοχο δείγμα της λυρικής πλευράς του Ian Anderson. This ballad is a brilliant sample of Ian Anderson’s lyrical side. From Stand Up, Jethro Tull’s second album. Took a sad song of one sweet eveningI smiled and quickly turned awayIt’s not easy singing sad songsBut still the easiest way I…
Μίνιμαλ κιθαριστική ευφορία από τους Αυστραλούς The Cruel Sea στα early ‘90s. Το This Is Not The Way Home είναι ένα από το λιγότερο γνωστά άλμπουμ τους. Minimal guitar euphoria from the Australian The Cruel Sea in the early ‘90s. This Is Not The Way Home is one of their lesser known albums.
Ο τηλεοπτικός μονόλογος εν είδει διαλόγου της κυρίας Γιαμαρέλλου, παθολόγου – λοιμοξιωλόγου είναι από τους πιο αντιπροσωπευτικούς που έχω ακούσει της κατάστασης βασανισμού που βιώνουμε απ’ το ιερατείο των “ειδικών”. Αποφεύγοντας τη διαδικασία αναπαραγωγής αυτούσιων φράσεων [πιο επώδυνη και απ’ όσο κουραστική], εστιάζω σε όσα προκύπτουν απ’ τα λεγόμενά της. Το χαρτί άλλωστε είναι αυτή η φωνή νευρωτικής, στα πρόθυρα…