Ρευστότητα και ασάφεια δεν αποτελούν γνωρίσματα αποκλειστικά του ιρανικού μετώπου. Όποιος έχει αντοχή για μια εντρύφηση στα της περί την A.I. επιχειρηματικής δραστηριότητας (και της …χρηματιστηριακής που την περιβάλλει) βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πεδίο ακόμα πιο ομιχλώδες και πολλαπλά “διακυβευτικό του μέλλοντος“ – άσχετα αν με τρόπους διαφορετικούς από αυτούς που επισημαίνονται συνήθως.
Ως προς το ιρανικό, πρόσθετα ενδιαφέρον είναι πώς …το ήξεις – αφήξεις των διαπραγματεύσεων, των προαναγγελιών, ενάρξεων, παύσεων & τερματισμών των βομβαρδισμών χρεώνεται αποκλειστικά στην απροβλεπτότητα του Τραμπ. * Κι αυτό από το σύνολο σχεδόν των δυτικών, θεωρητικά δηλ. συμμαχικών του μίντια, με τη συνεπικουρία (στο Ελλάντα) “ιρανολόγων”, γεωστρατηγικών αναλυτών, παροπλισμένων διπλωματών κοκ. Οι τελευταίοι σε διαγωνισμό ανεντιμότητας επιλέγουν να παραλείπουν κάθε τι σχετικό με την παρελκυστική τακτική του Ιράν, όχι την τωρινή αλλά …των τελευταίων δεκαετιών τουλάχιστον. ** Το ίδιο εκτός πλαισίου συζήτησης (όταν απλώς δεν διαψεύδονται χωρίς ντροπή) είναι κάποιοι απ’ τους σκοπούς των “φρουρών της επανάστασης” : εξαΰλωση του κράτους του Ισραήλ, εξοικονόμηση χρόνου για την απόκτηση πυρηνικού όπλου. Το τελευταίο πιθανολογείται εσχάτως ότι έχει επιτευχθεί. *** Το θέμα της συζήτησης δεν είναι αν το Ιράν έχει αυτό το δικαίωμα (ασφαλώς και το έχει). Είναι η επίμονη άρνηση ότι το επιδιώκει, εκ μέρους του ιδίου και των “μωρών παρθένων” που έχουν αναλάβει το ρόλο εκπροσώπου του στα δυτικά μίντια, μηρυκάζοντας το “κοντράστ” ανάμεσα στη σοβαρότητα των αξιωματούχων ενός έθνους με ιστορία χιλιάδων χρόνων και τα καουμποϊλίκια των Αμερικάνων. Σε ό,τι με αφορά, αυτή ακριβώς η μακραίων ιστορία με κάνει να βλέπω τα “άμπλα-ούμπλα” του Τραμπάκουλα λιγότερο φοβήσιμα.

* Λαμβάνοντας υπόψη ότι εμείς εδώ (κατ’ αποκλειστικότητα επί ελληνικού εδάφους) και κάποιοι σχολιαστές απ’ την αντίπερα όχθη, είχαμε / είχαν αποσύρει την εμπιστοσύνη απ’ τον ΝΤ ήδη πριν απ’ την τελευταία εκλογική αναμέτρηση, ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε τα περί την περίφημη “απροβλεπτότητά του”. Απρόβλεπτος …για ποιους;

** Αξίζει να μελετήσει κανείς τα τεκταινόμενα, υπό το πρίσμα του διπλωματικού δόγματος του Χαμενεΐ πατρός – ο τίτλος αυτού “Ηρωϊκή Ευελιξία” : ένα ευρύ φάσμα τακτικών ελιγμών / καλοϋπολογισμένων συμβιβασμών που μπορεί να κάνει ένα κράτος προς επίτευξη των βασικών του στόχων. Χωρίς, εννοείται να εγκαταλείπει ποτέ τις βασικές αρχές του.

*** Η παντελής απουσία από το μενού των mainstream μίντια και όχι μόνο, της πληροφορίας που μεταφέραμε σε πρόσφατο post (βλ. εδώ) περί κατοχής …ήδη μικρού αριθμού πυρηνικών βομβών από τους Ιρανούς, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.