To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Other musical stuff
Γιατί άραγε ο Tom Robinson, πρώτο gay artist – icon στην ιστορία, είναι εκτός επικαιρότητας εδώ και πολλά – πολλά χρόνια; να αφορά αυτό στο ότι, κάποια στιγμή βρήκε τον έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο μιας γυναίκας, την οποία παντρεύτηκε και με την οποία απέκτησε παιδιά; Ή να αφορά στο ότι το ήθος του δεν έχει ίχνος σχέσης με…
Μια επιλογή του stcigar για το June born musicians tribute. Ένα τραγούδι του Nick Drake, Βρετανού folkster των late ’60s – early ‘70s. Ενός καλλιτέχνη που, εντελώς άγνωστος όσο ζούσε, θα γνώριζε “ανέλπιστη επιτυχία” έτη πολλά μετά το θάνατό του, σε ηλικία 26 χρόνων. A proposal from stcigar for the June born musicians tribute. A song by Nick Drake, British…
Βρισκόμαστε στο 1989 και ο Chick Corea, μετά την περιπλάνησή του στην [συχνά-πυκνά δυσάρεστη] ηλεκτρονική παλέτα των ’80s, επιστρέφει στο πιάνο, με κορυφαία παρέα ως συνήθως: John Patitucci – bass, Dave Weckl – drums. Ακούμε μια από τις βερσιόν της κλασικής σύνθεσής του που έχει ηχογραφήσει. It’s 1989 and Chick Corea, after wandering in the [sometimes unpleasant] electronic palette of…
Εκπληκτική ερμηνεία του Vladimir Ashkenazy στο ιλιγγιώδες τρίτο μέρος, Allegro vivace του κονσέρτου για πιάνο σε λα, έργο 54 του Schumann. Μαζί του η London Symphony Orchestra υπό την διεύθυνση του Uri Segai. An amazing Vladimir Ashkenazy’s performance of the dazzling third movement, Allegro vivace, from Schumann’s Piano Concerto in A, op. 54. He is joined by the London Symphony…
Ο Chick Corea στο Fender Rhodes, και από κοντά οι : Stanley Clarke – double bass, Joe Farrell – flute, Airto Moreira – drums, percussion, Flora Purim – εκστατικά vocals]. Από το δεύτερο άλμπουμ των RTF. Chick Corea on Fender Rhodes el. piano, along with Stanley Clarke – double bass, Joe Farrell – flute, Airto Moreira – drums, percussion, Flora…
Το Ocean’s Kingdom [2011] είναι ένα ακόμα pseudo-classical project του Paul McCartney – το πέμπτο κατά σειράν. Πρόκειται για μπαλέτο, παραγγελία του New York City Ballet, η υπόθεση αφορά σε μια ιστορία αγάπης, με φόντο την απειλή που ένας υποβρύχιος πολιτισμός αντιμετωπίζει από …εμάς τους ανθρώπους.Ο Paul αναφέρει ως επιρροή του το μπαλέτο Giselle του Adolphe Adam [1841]. Το Ocean’s…
Άγνωστο σχετικά, μικρό αριστούργημα από την σόλο καριέρα του Paul McCartney. Περιλαμβάνεται στον δίσκο του των middle ’80s, Press To Play, που συνολικά ξεχωρίζει από την παραγωγή του της περιόδου. Το εξώφυλλο κοσμεί εντυπωσιακή φωτογραφία των Paul & Linda, τραβηγμένη με μια φωτογραφική μηχανή που, προπολεμικά, χρησιμοποιόταν για την απεικόνιση αστέρων του Χόλιγουντ. A relatively unknown little jewel from Paul…
Μπορεί ο περιώνυμος Beatle φαν του Βασιλιά να ήταν ο John Lennon. Όμως κι ο Paul δεν πήγαινε ακριβώς πίσω – η λατρεία για εκείνον και τον Little Richard ήταν που τους έφερε κοντά. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, ο Elvis είχε προτίμηση στα τραγούδια του McCartney […και στο “Something” του George], κάποια από τα οποία έχει ερμηνεύσει.Ακούμε δυο απ’ αυτά, ‘Get…
Το ‘Lady Madonna’ είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του McCartney. Και αυτές είναι δύο από τις πιο απολαυστικές διασκευές του. Από τον Fats Domino [η φωνή του Paul στην αυθεντική ηχογράφηση μου θύμιζε πάντα τη φωνή εκείνου] και τον Βενεζουελάνο σούπερσταρ της salsa Oscar D’ Leon. ‘Lady Madonna’ is one of my favorite McCartney’s songs. And these are…
Το βρετανικό progressive στα καλύτερά του. 1974, οι Renaissance κυκλοφορούν το άλμπουμ Turn Of The Cards, από όπου ακούμε το αριστούργημά τους, “Running Hard”. Τραγουδισμένο από την κορυφαία Annie Haslam, μέλος του June born musicians club. Η δύναμη που αποπνέει αυτή η φωνή μέσα απ’ την απαλότητά της, είναι ένα από τα διαχρονικά μυστήρια για μένα. British progressive rock at…
Οι επικοινωνιακές γραφικότητες στις οποίες ξέπεφταν από μεταπολίτευση και δώθε κάποιοι επιφανείς συνθέτες μας [και φυσικά όχι μόνο αυτές], έχουν αποτρέψει πολύ κόσμο από μια σοβαρή επαφή με το έργο τους. Σε διαφορετική περίπτωση, τραγούδια όπως αυτά εδώ, θα είχαν περίοπτη θέση στη “μουσική κληρονομιά μας”. Από το δίσκο “Μετανάστες” του 1974, με Μοσχολιού και Χαλκιά. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος [R.I.P.]…
Αποχαιρετούμε την Astrud Gilberto με ένα απ’ τα all-time classics της χρυσής της περιόδου : “Goodbye Sadness (Tristeza)” [Haroldo Lobo, Norman Gimbel, Niltinho] από τα middle ’60s. Σε βίντεο [χωρίς το σόλο του Walter Wanderley] και audio track.We bid farewell to Astrud Gilberto with one of the all-time classics of her golden era : “Goodbye Sadness (Tristeza)” [Haroldo Lobo, Norman…