To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Other musical stuff
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι οι μελλοντικοί Starship Troopers θα ενδιαφέρονται να εκτιμήσουν την λεπτοφυία μιας σύνθεσης όπως αυτή των Anderson, Squire, Howe. Στο κάτω-κάτω οι Yes ήταν, και παρέμειναν, οι ultimate κοσμικοί χίπις. Το Starship Trooper όπως ολόκληρη η δημιουργική εποποιία τους της πρώτης περιόδου, είναι προϊόν αυτού του πνεύματος. Από την νουβέλα ε.φ. του Robert Heinlein [στην οποία…
Μια από τις πιο μεστές αισθήματος ερμηνείες που έχω ακούσει του lied του Schubert, είναι αυτή της Αμερικανίδας σοπράνο Barbara Bonney. Την συνοδεύει στο πιάνο ο Geoffrey Parsons.Ο Franz Schubert, ένας από τους κορυφαίους συνθέτες όλων των εποχών, γεννήθηκε σαν σήμερα, 31 Ιανουαρίου του 1797 στη Βιέννη. One of the most touching interpretations I’ve heard of the Schubert’s lied is…
Δυο αποσπάσματα από το κλασικό soundtrack του John Barry. Ο ζόφος του Capsule In Space [Space March] προαναγγέλλει, θα τολμούσα να πω, εκείνον του …The Imperial March από το The Empire Strikes Back, 13 χρόνια αργότερα. Two excerpts from John Barry‘s classic soundtrack. The gloom of Capsule In Space [Space March] anticipates, I ‘d dare say, that of … The…
Ο απόηχος του Piper At The Gates Of Dawn φτάνει στη νέα χιλιετηρίδα μέσα απ’ αυτό το κομμάτι του πολυμελούς πειραματικού, Βρετανο-Καναδικού σχήματος The Flowers Of Hell. The echo from The Piper At The Gates Of Down reaches the new millennium, through this piece we hear from the experimental, multi-member band The Flowers Of Hell, of British-Canadian origin.
Ο Syd Barrett, εγκέφαλος, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Pink Floyd στα πρώτα τους βήματα, είχε περιγράψει κάποια στιγμή τους υπόλοιπους του γκρουπ σαν μια παρέα από ανθρώπους “όχι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες”.Εν έτει 1969, μετά την απομάκρυνσή του λόγω των γνωστών προβλημάτων, τα “όχι τόσο ενδιαφέροντα” εναπομείναντα μέλη, μαζί με τον αντικαταστάτη του, David Gilmour, επανεπισκέπτονται το magnum opus του SB, κάνοντάς…
Ξεκινάμε με το διαστημικό σαραβαλάκι των Hawkwind [πετάει ακόμη!] για ένα ταξίδι – αφιέρωμα σε κομμάτια με «κοσμικό» περιεχόμενο, από ποικίλες περιόδους και μουσικά είδη. Βρισκόμαστε στις αρχές των ‘70s και οι Βρετανοί ψυχεδελικοί masters βρίσκονται στο δεύτερό τους άλμπουμ. We embark on Hawkwind’s space bagatelle [still flies!] for a journey – tribute to «cosmic» songs and music, from various…
Δυο μουσικοί της jazz,ο πιανίστας – κινηματογραφικός συνθέτης Dave Grusin και ο κιθαρίστας – συνθέτης Lee Ritenour, κυκλοφορούν στα early ‘00s αυτό το άλμπουμ με «παρεμβατικές» ερμηνείες κλασικών κυρίως κομματιών και ελάχιστες δικές τους συνθέσεις. Μια από αυτές ακούμε εδώ, το ρομαντικό, ανάλαφρα μελαγχολικό και κλασικίζον Lagrima του LR. Two jazz musicians, the piano player – cinematic composer Dave Grusin…
Έχω μεγάλη αδυναμία στα vaudeville blues, ανάμεσα στ’ άλλα και για τους πιανίστες, την άπλα και την ηδονική νωχέλεια με την οποία συνοδεύουν. Όπως ο Clarence Williams, εδώ, την Αυτοκράτειρα. Σε ένα τραγούδι που, ποιος θα περίμενε πόσο συγκλονιστικά επίκαιρο θα γινόταν, ένα αιώνα μετά την ηχογράφησή του. I have a great love for vaudeville blues, among other things for…
Ο σπουδαίος κιθαρίστας, singer – songwriter Henry Thomas από το Τέξας, αποτελεί κομβική φυσιογνωμία για την εξέλιξη των country blues. Το τραγούδι του “Bull-Doze Blues”, ηχογραφημένο το 1928, θα επαναφερόταν στην επικαιρότητα 40 χρόνια αργότερα από τους Canned Heat, στο πλαίσιο του blues revival των ‘60s, για να αποτελέσει τον ανεπίσημο ύμνο του Woodstock. Οι στίχοι διαφορετικοί, όπως και ο…
Από το πρώτο άλμπουμ των Big Brother And The Holding Company μετά την αποχώρηση της Janis, ακούμε ένα αριστούργημα του “δικού μας” Nick Gravenites.From the first album album Big Brother And The Holding Company recorded after Janis’ departure, we hear a true masterpiece, written by “our own” Nick Gravenites. I don”t wanna meet, anymore, heartache peopleNo, no, no, no more…
Είπα να βάλω ένα απ’ τα blues των Jethro Tull αλλά για κάποιο λογο κατέληξα να ακούω αυτή την μπαλάντα. Ένα από τα πιο λυρικά κομμάτια που έχει γράψει ο Ian Anderson, υποτιμημένο σχετικά, όπως και συνολικά το άλμπουμ. I thought of posting one of Jethro Tull’s blues, but for some reason I ended up listening to this exceptional ballad….
Ίσως δεν υπάρχει περίπτωση πιο αντιπροσωπευτική της σχέσης του μπλουζ με το ροκ. Ακριβέστερα, του πώς ένα «ταπεινό» λαϊκό τραγούδι μετατρέπεται σε larger than life έπος, με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Και ενός ταλέντου φυσικά, μοναδικού, όπως αυτό των Page & Co. Ακούμε την original εκδοχή, των Memphis Minnie & Kansas Joe McCoy. Και στη συνέχεια, εκείνην των Zeppelin. Καιρός…