To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Other musical stuff
Να μην ξεχνάμε και το παρένθετο αφιέρωμα στον western ύμνο “Ghost Riders In The Sky” και τις ποικίλες ερμηνείες του. Εδώ τον ακούμε από τους Αμερικανούς Kaleidoscope [της θρυλικής μπάντας των ’60s που η μουσική τους προανήγγελε το έθνικ ιδίωμα] – σε μια υποβλητική προσέγγιση που θα μπορούσε να περιγραφεί σαν “ψυχεδελικό ροκ τσιφτετέλι”. Από το reunion album τους του…
Ο [sir] Elton στο απόγειο της δόξας του, υπερβαίνων τις τραγουδιστικές φόρμες. Ουδεμία σχέση με το μουσικό χυλό των τελευταίων δεκαετιών, για να μη μιλήσουμε για πολιτική στάση. [Sir] Elton at the height of his glory, transcending the song forms. No relation with the last decades’ musical slop, not to mention political stance. When are you gonna come down?When are…
Από τη σκηνική μουσική, έργο 77, του S. Prokofiev για τη θεατρική παράσταση του Άμλετ, ο Sergei Babayan μεταγράφει για δυο πιάνα τη σκηνή του φαντάσματος. Ακούμε τον ίδιο και την κορυφαία Martha Argerich.From S. Prokofiev’s Incidental Music To Hamlet, op.77, Sergei Babayan transcribes the ghost scene for two pianos. We hear him and the almighty Martha Argerich.
Η φωνή αυτού του ανθρώπου είναι δεμένη με την ξενοιασιά των παιδικών χρόνων – κάποιων από εμάς τουλάχιστον. Δεν ξέρω πόση έκπληξη προκαλεί η σταθερή παρουσία του – τη στιγμή αυτής της ηχογράφησης είναι 81. Ούτε νομίζω ότι θα’ πρεπε : η υποχρέωση απόσυρσης στα …πρώτα -άντα, άντε το πολύ στα πρώτα -ήντα, είναι απλώς ένας ακόμα δηλητηριώδης μύθος της…
…Kαι ένα “κλασικό” από τους Oingo Boingo. την μπάντα του Danny Elfman [υπήρξα φαν του “ατόμου” πριν το ξεκίνημα της κινηματογραφικής του καριέρας] ταιριαστό με το αφιέρωμα. Σε δυο βερσιόν, στούντιο [mp3] και live. … And a “classic” by Oingo Boingo, Danny Elfman’s band [I ‘ve been a fan of “the man” before the start of his film career] fit…
Τίτλοι τέλους για την ταινία του Tim Burton [ελλ. τίτλος : ‘Ο Ακέφαλος Καβαλάρης’] από το μουσικό alter ego του, Danny Elfman / End titles for Tim Burton’s movie [Greek title : ‘The Headless Horseman’], from his musical alter ego, Danny Elfman.
Πρόκειται ασφαλώς περί συνωνυμίας – ο Lester γεννήθηκε μ’ αυτό το όνομα, χρόνια προτού ο David υιοθετήσει το “Bowie” ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Κατά ενδιαφέροντα τρόπο, ο τρομπετίστας – συνθέτης της jazz έχει συμμετάσχει σε άλμπουμ [Black Tie White Noise – 1993] του συνονόματου. Εδώ τον ακούμε σε ένα ανατριχιαστικό στιγμιότυπο από το δικό του άλμπουμ The Great Pretender του 1981….
Διαλέγουμε την γενναιόδωρη βερσιόν του κομματιού του McLaughlin, αυτήν από το διπλό άλμπουμ – ντεμπούτο των Tony Williams Lifetime. Ο Larry Young είναι στο όργανο, ο Tony Williams στα ντραμς. We pick the generous version of McLaughlin’s track, the one from the double Tony Williams Lifetime debut album. Larry Young is on the organ, Tony Williams on drums.
Από ξωτικό, στοιχειό και δαίμονας, έως τερατόμορφο πλάσμα με υλική υπόσταση, η “φύση” του Goblin [σχήμα ελαφρώς οξύμωρο όταν μιλάμε για υπερφυσική μορφή ζωής] είναι ποικίλη, εξαρτώμενη από την περιοχή όπου φιλοξενείται ο θρύλος – και υπάρχουν πολλές τέτοιες.Το συμφωνικό ποίημα του Βοημού συνθέτη Antonin Dvorak αναφέρεται σε μια διαβολική οντότητα, που παγιδεύει την ψυχή του θύματός της σε ένα…
Από τις πολλές και διάφορες βερσιόν του αγγλικού παραδοσιακού τραγουδιού “The Lover’s Ghost”, γνωστού και με τον τίτλο “The Grey Cock”, ακούμε εκείνη του σπουδαίου τεχνίτη της φολκ, τραγουδιστή – κιθαρίστα Martin Simpson, από το άλμπουμ του The Bramble Briar των early ’00s. From the various versions of the English traditional song “The Lover’s Ghost”, also known as “The Grey…
Ακούμε τη μουσική τίτλων του Lalo Schifrin για την ταινία υπερφυσικού τρόμου του Stuart Rosenberg The Amityville Horror [1979 – πρωτ. James Brolin, Margot Kidder, Rod Steiger]. Ήταν το πρώτο από μια σειρά φιλμ που έχουν βασιστεί στην πραγματική ιστορία του στοιχειωμένου σπιτιού στο Long island. Ο LS ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ εκείνης της χρονιάς. We hear Lalo Schifrin’…
Το φερώνυμο άλμπουμ του 1983 σηματοδοτούσε το πρώτο στάδιο της μετατροπής των Genesis σε δορυφόρους του ντράμερ-τραγουδιστή τους. Η τεράστια επιτυχία εκείνου θα αποτελούσε πλατφόρμα εκτόξευσης και των ιδίων στο superstardom. Πέραν του “Mama”, ωστόσο, το “Home By The Sea” [πρώτο μέρος] είναι το μόνο κομμάτι που ξεχωρίζει εδώ. Το θέμα του : η υποδοχή που αντιμετωπίζει ο διαρρήκτης ενός…