To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις της σύγχρονης ευρωπαϊκής jazz, ο Γερμανός Michael Wollny, έχει ήδη μεγάλη δισκογραφία, με σχήματα όπως οι [em] και οι Michael Wollny Trio, αλλά και σόλο. Το κομμάτι που ακούμε υπάρχει στο άλμπουμ του Wunderkammer XXL, του 2013
Oscar Peterson, Ray Brown, Ed Thigpen, ζωντανά σε ένα από τα εμβληματικά θέματα του piano master. Το “Hymn To Freedom” προέρχεται από το άλμπουμ Night Train, 1963.
Ένα από τα πιο χρήσιμα επικοινωνιακά σλόγκαν είναι εκείνο της εικόνας που …ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Σούπερ βολικό για μια κουλτούρα που μετατρέπει τα πάντα σε “εκμαυλιστικό” θέαμα, στο πλαίσιο του οποίου ο λόγος δεν έχει θέση, πέρα από σκόρπιες φράσεις που καλλιεργούν συναισθηματική ένταση. Το infotainment έχει μελετήσει το μάθημά του από το Χόλιγουντ. Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ έχει πει…
Αυτό τώρα τί είναι, πλάκα; …ή τι; [ο Paul, σε πρόβα του “Get Back”, ακούγεται να τραγουδάει: “don’t dig no Pakistanis taking other peoples’ jobs”…]
Κατ’ αρχήν, η ίδια η ιδέα ενός μουσικού που γίνεται σήμερα διάσημος, με “άγνωστα τραγούδια” όπως το “Eleanor Rigby” ή το “Yesterday”, είναι εκ προοιμίου άκυρη: σε ένα κόσμο που καταναλώνει ήχους r’n’b σκυλάδικου, και όπου οι δεσπόζουσες ποπ φυσιογνωμίες “πρέπει” να είναι γυναίκες, ο άνθρωπος που θα εμφανιζόταν με τέτοιο υλικό σε δισκογραφική, θα ‘φευγε απ’ το παράθυρο. Από…
Η χρησιμότητα ενός μέσου που αναδεικνύει την επιγραμματικού τύπου επικοινωνία, “ελέγχεται”: υπάρχουν, πάντα υπήρχαν, άνθρωποι ικανοί να συμπυκνώνουν νοήματα σε λίγες λέξεις. Υπάρχουν βέβαια, όπως πάντα, κι εκείνοι που απλώς αρέσκονται στις εύκολες κουβέντες. Που κύριο μέλημά τους, σε κάθε περίσταση, είναι το πώς θα πουν “το ωραίο τους”. Θα μπορούσες να πεις ότι οι πρώτοι, θα διέπρεπαν πιο εύκολα…
Από το δισκογραφικό ντεμπούτο του Ινδοβρετανού πρωτοπόρου της Asian electronica
Από την μπροσούρα του …Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ 2019 που ολοκληρώνεται σήμερα: “Στρώνουμε τραπέζι με γεύσεις από 20 χώρες. Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις ένα άνθρωπο, είναι να κάτσεις μαζί του στο στρωμένο τραπέζι. Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις την κουλτούρα ενός λαού, είναι να γευτείς την κουζίνα του. Γιατί από της απαρχές του Χρόνου, η ανθρωπότητα ερχόταν πιο κοντά…
Dream pop από το ντουέτο της Victoria [ανηψιάς του Michel] Legrand, και του Alex Scally…
Η εκπομπή που βλέπω στο France 24 επιγράφεται: “GENDER IN THE CITY – MAKING URBAN SPACES SAFER FOR WOMEN”. Παρακολουθώντας την έρχεσαι σε επαφή με ένα σύγχρονο αστικό τοπίο, που αποτελεί το πλαίσιο ενός γενικευμένου πανικού. Εδώ το sexual harassment και γενικώς τα θέματα γυναικείας ασφάλειας βρίσκονται στην ημερησία διάταξη. “Όλες ανεξαιρέτως” οι γυναίκες έχουν δεχτεί κάποια στιγμή της ζωής…
«Η Ευρώπη είναι για τους Ευρωπαίους». Αυτό υποστήριξε ο Δαλάι Λάμα σε συνέντευξή του στο δίκτυο BBC, προσθέτοντας ότι η ήπειρος μπορεί να γίνει «μουσουλμανική ή αφρικανική» εάν οι μετανάστες δεν επιστραφούν πίσω στις χώρες τους. Στη συνέντευξή του, ο Δαλάι Λάμα πρόσθεσε ότι οι μετανάστες που είχαν καταφύγει στην Ευρώπη θα πρέπει να αποκτήσουν δεξιότητες πριν επιστραφούν στους τόπους…
Το μνημειώδες γκρουπ του Howard Devoto, σ’ ένα τραγούδι από το δεύτερό τους άλμπουμ, Secondhand Daylight