Ένα αριστούργημα απ’ την, κατάμεστη από τέτοια, πρώτη περίοδο των Devo. Περιλαμβάνεται στο τρίτο άλμπουμ τους, Freedom Of Choice. Σε ό,τι με αφορά, δεν έχω ξανακούσει rhythm section να παίζει με τέτοια μετρονομική ακρίβεια και τέτοιο drive – ούτε πριν …ούτε μετά από αυτό το τραγούδι. Ποιο drum machine, ποιο quantize, και ποια AI… 🟡 🟡 A masterpiece from Devo’s first period, which is packed full of them. It is contained in their third album, Freedom Of Choice. As far as I’m concerned, I’ve never heard a rhythm section playing with such metronomic precision and such drive – neither before… nor after this song. What drum machine, what quantize, and what AI….
Twist away the gates of steel
Unlock the secret voice
Give in to ancient noise
Take a chance on a brand new dance
Twist away the gates of steel
Twist away
Now twist and shout
The earth it moves too slow
But the earth is all we know
We pay to play the human way
Twist away the gates of steel
A man is real
Not made of steel!
But the earth is all we know
We pay to play the human way
Twist away the gates of steel
The beginning was the end
For everything now
The ape regards his tail
He’s stuck on it
Repeats until he fails
Half a goon and half a god
A man’s not made of steel
Twist away
Now twist and shout
The earth it moves too slow
But the earth is all we know
We pay to play the human way
Twist away the gates of steel
A man is real
Not made of steel!
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Θα συμφωνήσω με την άποψη των Devo στο συγκεκριμένο τραγούδι: το να είσαι άνθρωπος είναι κατά κάποιο τρόπο dead end – ευλογία και κατάρα συγχρόνως. Από την άλλη αισθάνομαι υποχρεωμένος – με όλο τον ανυπόκριτο σεβασμό – να διαφωνήσω με την εκτίμησή σου σχετικά με το απόγειο του συνδυασμού μετρονομικής ακρίβειας και αποστομωτικού drive που κατά τη γνώμη μου ενσαρκώνει undisputedly ο John Bohnam!😇
..Bonham that is😊
Εννοείται ότι δεν υπάρχει θέμα συγκρίσεως από τεχνική άποψη του “καημένου” του Alan Myers με τον τερατώδη Bonham. Αλλά ο δεύτερος, οσοδήποτε ακριβής και να είναι (για ντράιβ δε μιλάμε, ξανα-εννοείται), δεν παύει να είναι κλασικός, βλ. σουϊνγκάτος ντράμερ. Ο Myers (γνωστός και ως “human metronome”) εδώ ειδικά, κάνει την υπέρβαση, συνδυάζοντας ασφυκτική, ρομποτική μετρονομία με ένα (δεν ξέρω πως αλλιώς να το ονομάσω) liberating feeling. Το κομμάτι κυριολεκτικά “πετάει”.
👍👍
Το “μετρονομική ακρίβεια” πάντως, όσον αφορά το παίξιμο τουλάχιστον του Bonham, είναι on socond thought παραπλανητικό και οπωσδήποτε ταιριάζει ως χαρακτηρισμός περισσότερο στο ιδιαίτερο παίξιμο του Myers. Δεν έχω τα μέσα ή την υπομονή να το μελετήσω “επιστημονικά”, αισθάνομαι όμως με απόλυτη σιγουριά ότι το λακωνικό παίξιμο του Bohnam χαρακτηρίζεται από αυστηρές όσο και περίπλοκες μαθηματικές αναλογίες, τις οποίες δεν παραβιάζει σχεδόν ποτέ. Σα να λέμε “το drumming όπως θα έπρεπε να είναι”. Μια τέτοια τεχνική – την οποία εφαρμόζει σε βαθμό εμμονής – δεν αρμόζει βέβαια σε όλα τα είδη της μουσικής.
Δεν ξέρω εντωμεταξύ γιατί ασυναίσθητα επανέρχομαι στην ανορθογραφία Bohnam. Για κάποιο λόγο μου ταιριάζει περισσότερο αισθητικά.
Πιθανότατα είναι το n που ακολουθεί το h δίκην οπτικής ηχούς. Για κάποιο λόγο επίσης έχω καταργήσει εδώ και χρόνια στα προσωπικά – όχι βεβαίως και στα επαγγελματικά – μου γραπτά τις αποστρόφους από τις προθέσεις και ανταυτού (sic) αποφεύγω τη χασμωδία με συγκόλληση των δύο λέξεων και κατάργηση του ενός εκ των δύο φωνηέντων. Παραπέμπει λίγο στην αρχαιοελληνική αισθητική, βασικά όμως πρόκειται για κόλλημα τύπου Mr Monk.
Πέρα απ΄ο,τιδηποτε άλλο, ως προς το ‘Gates Of Steel’, αναφερόμουν στη rhythm section, δηλ. και στο μπάσο. Το μόνο μπιτ που πλησιάζει το συγκεκριμένο feeling – στο λιγότερο ρομποτικό του, και ακόμα πιο “φτερωτό” – είναι εκείνο του (συγκλονιστικού) ‘Look Back In Anger’ του Bowie – δεν είναι τυχαίος ο κεραυνοβόλος έρωτος των Eno – Bowie για τους Devo ακριβώς εκείνη την περίοδο.
Περνώντας στα πιο σημαντικά, και προς επίρρωσιν της ομοιότητας των αντιθέτων : είναι σαφής η φυσιογνωμική ομοιότητα του (Ταύρου) Mark Mothersbaugh με τον (Σκορπιό) Peter Hammill!
Με τον οποίο παρεμπιπτόντως έχει αρχίσει να γίνεται μέγας ντόρος στο διαδίκτυο – κάτι μου λέει ότι έχει πέσει γραμμή “από κάπου” για τη μετατροπή του σε σταρ …στα 80 του. Θυμάμαι τους στίχους από τραγούδι του 1970 (Out Of My Book)
Can you imagine us getting near eighty?
We live more sedately, still hoping the dreams will come true
So there you go…
…Εκ των πραγμάτων καμία τεχνική δεν ταιριάζει σε όλα τα “είδη” μουσικής, γιατί κάθε “είδος”, πέρα από ένα συγκεκριμένο οπλοστάσιο/λεξιλόγιο, περιλαμβάνει επίσης το απαιτούμενο discipline για τον χειρισμό του. Τα εισαγωγικά στο “είδος” αφορούν στο ότι την σήμερον ημέρα (δηλ. …από τα τέλη του 19ου αιώνα 🤣) κάθε καλλιτέχνης, “σημαντικός” τουλάχιστον, ανήκει στο δικό του αποκλειστικά ειδος. Ακριβέστερα, και κατά την άποψή μου : βλακωδέστερα, η ανάπτυξη αυτού ακριβώς, αποτελεί …βασικό κριτήριο για την αναγόρευσή του σε σημαντικό καλλιτέχνη. Και το λέει αυτό κάποιος που, μετά συγχωρήσεως, το μόνο για το οποίο δεν έχει κατηγορηθεί είναι η “έλλειψη καλλιτεχνικής προσωπικότητας”. Θυμάμαι το Ζήλο να μου λέει πόσο μαλάκας είμαι που, ενώ μου είναι εύκολο (ο ίδιος ήξερε πόσο), απαξιούσα να “ντύσω” ηχητικά/ενορχηστρωτικά τα κομμάτια μου με τρόπο πιο συμβατό με τα τρέχοντα. Ώρες – ώρες σκέφτομαι ότι είχε δίκιο, αλλά μετά επανέρχομαι στα basics : και γιατί να το κάνω ; who gives a fuck anyway? πολύ απλά, βαριέμαι.
Υπάρχουν πιο επείγοντα πράγματα, όπως πχ. …το επόμενο κομμάτι.
Το δικό σου στυλ στο πιάνο πάντως είναι αναγνωρίσιμο από χιλιόμετρα. Όχι μόνο σαν σύνολο αλλά και σαν.. εξατομικευμένες νότες. Λες και το πιάνο που χρησιμοποιείς είναι διαφορετικό από το συνηθισμένο.
Thanks!
Να συμπληρώσω ότι η “τεχνική μου” είναι, από μια εποχή και μετά, σημαντικά υποδεέστερη αυτής ενός επαγγελματία prog κιμπορντίστα – για τζαζίστες και κλασικούς πιανίστες δε μιλάμε καν. Ο λόγος φυσικά είναι ότι εγκατέλειψα τη μελέτη, μαζί με τη διάθεση για εντρύφηση στο κλασικό ρεπερτόριο. Δεν υπάρχει χρόνος / διάθεση γι’ αυτό δυστυχώς – υποθέτω είναι θέμα χαρακτήρος : Κάποιοι είμαστε “υποχρεωμένοι” να ρίχνουμε το βάρος στα δικά μας ορνιθοσκαλίσματα.
Ως προς τον Bonham πάντως, η τεχνική του (άσχετη με την αξία του) είναι ελαφρώς υπερεκτιμημένη.* Αυτό γιατί, ό,τι κι αν έχει κάνει, όπως και ο,τιδήποτε σχετικό με τους Zeppelin, βρίσκεται κάτω από ένα μεγεθυντικό φακό ( = το επίμονο ενδιαφέρον του κοινού). Και ο μεγεθυντικός φακός είναι εργαλείο μελέτης, πριν από αυτό ωστόσο είναι εργαλείο μεγέθυνσης.
Μιλάω φυσικά για ένα ευρύτερο χώρο όπου ευδοκιμούν ντράμερ του επιπέδου ενός Neil Peart των Rush, ενός Carl Palmer, ή ενός Phil Collins (ο αγαπημένος μου, μαζί με τον …Guy Evans των VDGG). Ή, for that matter, μεταλλάδες – τέρατα τύπου Dave Lombardo των Slayer.
* Meaning, κατά την άποψή μου : τέρας ναι, αλλά σε σχέση με άλλους, λιγότερο …τεράστιο.
Βασικά μου είναι αδύνατο να φανταστώ τον Βοhnam (sic) εκτός πλαισίου Zeppelin (όπως και το αντίστροφο). Δεν τον θεωρώ ανώτερο τεχνικά ή οτιδήποτε από άλλους πιο ευέλικτους ντράμερ, τον θεωρώ απλά.. singularity – εξ ου και η έλλειψη αξιόλογων μιμητών. Ο μόνος που πλησίασε κάπως την ουσία του παιξίματός του είναι κατά την περιορισμένη γνώση μου ο Rob Cloet των.. Nits.
Πρέπει να ομολογησω ότι πέρα από ο,τιδήποτε άλλο, ο Bonham δε μου ήταν συμπαθής, λόγω αλαζονείας & άσκοπης επιθετικότητας, και μάλιστα προς κατευθύνσεις που απλά …δεν τον έπαιρνε. Έχει μιλήσει υποτιμητικά για τον Collins, ως …ντράμερ (!), αλλά και (εδώ το ασυγχώρητο και η ρίζα της αντιπάθειάς μου) εναντίον των Jethro Tull στα ’70s, παραφράζοντας το όνομά τους σε Jethro Dull. Μιλάμε ότι …ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, όταν το σκέφτομαι …φουρκίζομαι.
Το attitude γενικά του JB ήταν εναρμονισμένο με το arrogance των Zeppelin – μεγαλύτερων κλεφτών στην ιστορία του ροκ παρεμπιπτόντως, και …ελαφρώς υπερεκτιμημένων εν συνόλω από πλευράς ταλέντου / μουσικότητας.
Αυτό ασφαλώς και δε σημαίνει ότι δεν καρα-γουστάρω ένα σωρό κομμάτια τους. Ή ότι δεν έχω αδυναμία στον Jimmy Page. Συμφωνώ όμως 100% με αυτό που έχει πει o Keith Richards για τον Plant : “από μια στιγμή και μετά η φωνή του αρχίζει να με εκνευρίζει“.
Έχω περάσει τόσες ώρες ως φοιτητής με τους δίσκους των LZ που αδυνατώ να τους κρίνω σαν ανθρώπους. Ειδικά στην περίπτωσή τους προτιμώ να κάνω τα στραβά μάτια. Η επιτυχία τους επιπλέον μου φαίνεται λίγο περίεργη. Με τίποτα δεν είναι αυτό που θα ονόμαζε κανείς εμπορικοί. Τόσα και τόσα εκπληκτικά συγκροτήματα της εποχής με συμβατικότερο ήχο τα έφαγε η μαρμάγκα. Κλίνω σοβαρά προς τη θεωρία συμβολαίου τύπου.. Robert Johnson.
Για τον Robert Johnson ήταν “να’χουμε να λέμε” (απλώς επειδή “είχε βελτιώσει αισθητά την τεχνική του σε σύντομο διάστημα” – λες και έπαιζε τις …σπουδές του Villa-Lobos να πούμε).
Για τους LedZep …είναι de facto σίγουρο. Όπως και η “μαγική κόντρα” των …κρουλεϊανών Page και Bowie στα mid-70s.
…Για να μη μιλήσω για την κόντρα Zappa – Bowie. Ως προς αυτήν, αν ήμουν συνωμοσιολόγος με την κακή έννοια, θα έσπευδα να συμπεράνω ότι αποτέλεσε την αιτία θανάτου του FZ. Φυσικά το συμπέρασμα θα παραήταν τολμηρό. Αλλά και τα στοιχεία που έχω συγκεντρώσει (στο πλαίσιο του βιβλίου για τον Bowie), είναι τουλάχιστον εντυπωσιακά.
Για τη συγκεκριμένη κόντρα ομολογουμένως δεν γνωρίζω το παραμικρό. Είμαι ο τελευταίος όμως που θα προσπεράσει ελαφρά τη καρδία “συνωμοσιολογικά” σενάρια περί μοιραίων συνεπειών της εμπλοκής με.. occult καταστάσεις.
Κάποια στιγμή (σκέφτομαι ούτως ή άλλως να επανενεργοποιήσω το section “Stories”) θα αναφερθώ σ’ αυτό. Έχει …μεγάλο ενδιαφέρον το λιγότερο.
Γενικότερα, δεν αποκλείω, όταν κάποια στιγμή θα κάνω ένα είδος monetize σε διάφορα θέματα (απ’ το οποίο, εννοοείται, θα εξαιρούνται κάποιοι φίλοι) να δημοσιεύσω μέρος του υλικού για το βιβλίο σε συνέχειες. Το τι πράγματα έχω ανακαλύψει γενικά για τον Bowie δε λέγεται. Πριν το ξεκινήσω είχα διαβάσει περί τις είκοσι βιογραφίες του / κρατήσει σημειώσεις απ΄αυτές. Εν τω μεταξύ, τα περισσότερα απ’ αυτά στα οποία αναφέρομαι οι βιογράφοι τα προσπερνούν μακάρια, όντας τελείως αδαείς σε θέματα του “απόκρυφου”. Αλλά και οι υποτιθέμενοι γνώστες (όσοι τσέκαρα εν πάση περιπτώσει) αγνοούν …το βασικό. Κάποια στιγμή θα το …αποκαλύψω. 😇
Proceed with caution!😁
Μη το λες για πλάκα. Με κάποιες πτυχές του θέματος …είχα κάνει πίσω που λένε. Να μη σου πω ότι δεν είναι απλώς η “τεμπελιά” που με εμπόδισε να μπω στα αίματα.
…Γιατί η αίσθηση μου είναι ότι το θέμα δεν έχει θιγεί, γιατί έτσι αποφάσισαν εκείνοι (δηλ….οι μόνοι) που θα μπορούσαν να το θίξουν.
Έψαξα εντωμεταξύ τη φάση με τον FZ και τον DB και σχημάτισα την εντύπωση ότι ο Zappa υπήρξε κάπως υπερβολικός. Δεν ήταν πια και τόσο κακό να παίξει ο κιθαρίστας του με κάποιον άλλο μετά το τέλος της παρούσης περιοδείας. Εκτός κι αν θεωρούσε τον Bowie εχθρό του εκ των προτέρων.
Το συγκεκριμένο με τον Βelew είvαι το tip of the iceberg.
YEAH! So good, thank you!